| FIETSEN NAAR ATHENE |
| Verslag |
| Nafpaktos, Griekenland (totaal 3900km) 8 Augustus 2004 Calimera to All of you, Met nog 200km te gaan is het grote aftellen begonnen en sinds Parga zijn het aantal gefietste kilometers minder dan het aantal dooie beesten langs de weg (kom ik straks nog op). Want met inmiddels 3800km op de teller, is het eigenlijk wachten totdat we Athene in kunnen rijden. De afgelopen dagen staat in het teken van Chillen en eerlijk gezegd wordt ik daar een beetje moe van. Klinkt tegenstrijdig, maar doe mij maar een berg met 15% en 40graden, dan bakken op het strand. (Ilse, hoe is het met de grote zwarte kerels en Schip, stuur mij ook eens wat...hehe). Niet dat ik nu het recht heb om te klagen, want de zee is helder blauw en het is nog altijd 34 graden, maar toch kan ik niet wachten tot de Spelen beginnen... (en eindigen, maar dat heeft een andere reden). Goed, nadat we uit Parga vertrokken waren, heb ik het mooiste gedeelte van de tocht gezien, omdat Griekenland simpelweg weer mooiers is dan Italie. Schitterende privestrandjes (waar je alleen met je vriendinnetje wilt wezen), afdalingen waar je niet hoeft te remmen (mijn max staat nu op 79km/h) en Grieken die voor je juichen, waar zelfs de Italianen wat van kunnen leren. Ik dacht dat de Grieken wat meer ingetogen waren, maar het land weet inmiddels dat we er aankomen en het getoeter en gezwaai is enorm toegenomen. Toch is het anders dan in Italie, ik vind het denk ik leuker, want het is minder agressief en wat vriendelijker. Dus ook hier aan aandacht geen gebrek. Doordat we zo weinig fietsen (50km per dag of helemaal niet) wilt het nog niet zeggen dat er niks gebeurd. Sterker, ik heb weer verhalen. Om te beginnen, in Preveza. Preveza ligt 90km onder Igoumenitsa en ligt aan een inham en wordt verbonden door een tunnel van 3km met een andere dorp waar ik de naam niet van weet (lees: je bent meteen Dyslectisch als je Griekse plaatsnamen wilt lezen/uitspreken). Wij hadden twee opties 150km omfietsen of de tunnel induiken en hopen op een goede afloop. De keuze was snel gemaakt, zeker nadat een griek het volgende zei: " ah, you are in a Banana republic, so take your change and see what happens" Bij de borden voor verboden voor fietsers had ik op eens twee vliegen in beide ogen en begon de afdaling de tunnel in. Na 200meter dook ik met 50km/h drie gaten in, die vergelijkbaar zijn als dat je met je auto met 160km/h door een zwembad beukt. Je hebt nog net genoeg snelheid om de overkant te halen, maar je gaat heel diep in je vering. Gevolg was een lekke band (de eerste, na 3600km!), maar dat kwam pas later aan het licht. Nadat ik de zwembaden had overleeft, ging de geluidsinstalatie op 100 en in het Grieks werden er allemaal dingen geschreewt. Maar ja, de vliegen hadden zich inmiddels verplaats naar mijn oren en dus werd de afdaling voortgezet. Na 500meter doemde zwaailichten op in het spiegeltje, maar met inmiddels 60 op de teller, werd de ontmoeting met de tunnelpolitie toch nog wat langer uitgesteld. Tegen de tijd dat het klimmen begon, had die gijs zich keurig achter ons genesteld en begeleidde ons netjes de tunnel uit. Eenmaal boven, stond ook daar de politie, maar dan heb je het voordeel van je ligfiets. Aangezien de arme man niet wist wat hem overkwam, vergat hij helemaal dat ie in functie was en al snel vond hij de fietsen helemaal top. 5 minuten later lagen we beiden weer op onze rijdende zonnebank. Zo ver het tunnelverhaal... De olympische vlam is inmiddels ook aan mij voorbij getrokken en het was dan ook weer erg mooi om dat voor een tweede keer te zien (de eerste keer was in Broome, Australie). De ceromonie viel wat tegen, want de fakkeldrager rende richting schaal en zonder enige spanningsopbouw mikte hij zijn fakkel in de schaal, zoals ik mijn mes in een pot Nutella stop. Het echte vuurwerk kwam veel later, want in een achteraf straatje zag ik de fakkeldraagster lopen en ik moest natuurlijk die fakkel in mijn handen hebben. Ook deze keer (in Broome had ik ook de fakkel in mijn handen) als een klein kind zo blij dat ik dat ding in mijn handen had en bestempelde mijzelf even als onsterfelijk. Dichter bij de Spelen kan ik niet komen denk ik. Goed, ik was dus een blij man. Tot slot, de mail is deze keer erg lang (komt omdat ik zoveel tijd over heb,..), maar nog niet klaar, want ik zit nu in Nafpaktos en ze hebben hier een brug gebouwd die maandag open gaat. (De brug verbind de Peloponesses en het vaste land en is 3km lang) Om dat te vieren, was er gister Live televisie en een vuurwerkshow die vergelijkbaar was als bij het Millenium in Sydney, waarbij de Harbour Bridge in het middelpunt stond van de mooiste vuurwerkshow ooit. Echt waanzinnig en met geen enkel woord te beschrijven hoe mooi het was. Ik ben nu echt weg, de 14de ontmoet ik Arnoud in Athene, daarna richting Olympia om Xan en Mark te ontmoeten, Daar begint het echte werk en dat moet dan een voorbode zijn voor 10 hele mooie sportdagen. De mooiste uit mijn leven, kan ik nu al zeggen.... Cheers dudes, Reinier Parga, Griekenland (totaal3600km) 1 augustus 2004 Ciao to all of you, Vanuit Parga een berichtje van Rein. Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik iets gemaild heb, Hotmail wil niet altijd en voor een oude update kijk je maar op de website. Inmiddels zit ik dus in het Land dat Olympische lucht ademhaald en als een natie achter de Spelen staat. Dat ik nu pas in Griekenland zit is te wijten aan een Ciosser die werkt bij The Italian Road Edition kaartenfabriek, want ik had nieuwe kaarten (2004) gekocht, je weet wel hele dure, maar geen goeie, want op de kaart bleek vanuit Otranto een boot te vertrekken, maar dat bleek iets wat verouderd... al 4 jaar lang blijkt geen boot uit dat plaatsje te vertrekken. Volgens mij hebben we bij Oxygen nog niet zulke grote Ciossers gezien, maar misschien dat die " nieuwe blonde" met deze twijfelachtige eer aan de haal gaat... (schip, kan ze het een beetje?). Maar echt erg was het niet dat we 200km hebben omgefietst, want het was een mooi stuk van Italie en had het niet willen missen. Maar inmiddels dus in Griekenland en heb last van ontwenningsverschijnselen. Geen getoeter, geen vrouwen die als een blije Moslimvrouw lululululululu geluiden maken (zie je die tong al lulululule-en) en geen kerels die 20 minuten achter je aan blijven rijden... huhhh. Nee, Inmiddes ligt de port Igoumenitsa 60km achter ons en heeft Griekenland zijn Visitie kaartje afgegeven. 85% bestaat uit bergen, ook aan de kust en vandaag was dus klimmen en klimmen en dat in 38graden. Was pittig moet ik zeggen. Vooral doordat ik weinig geslapen had op de boot, maar ook omdat het gemiddelde stijgingspercentage zo rond de 10% of hoger lag. Maar niks van deze presatie staat in schril contrast met wat de echte atleten straks in Athene en omgeving gaan laten zien. (rutger, wens je echt alle succes maar ook plezier toe en mocht ik niet meer mailen, dan zie ik je in Olympia, met een 21-er!).In elk geval, de Spelen leven behoorlijk onder de Grieken en ze zijn er maar wat trots op, dat hun Spelen, terug zijn bij waar ze eigenlijk 8 jaar geleden hadden moeten wezen. Ik ga nog even met Zeus bellen en vragen of ie niet wat van die bergen opzij kan zetten...Het is overigens echt een schitterend land, vele malen mooier als Italie, en dat was al briljant... Iedereen weer onwijs bedankt voor alle smsjes en e-mails. Ik kan niet iedereen persoonlijk mailen, maar kan het altijd waarderen als mjn inboxje weer vol zit. Speciale dank aan Jens, want dat is gewoon een topper. Cheers dudes.Rein 26 juli 2004 Bari (totaal 3200km) Het is even wennen, maar zelfs in Italie kan het losgaan. Nadat ik de afgelopen 20 dagen die Koperen ploert op mijn al dan niet kale kop heb moeten terug koppen, is het nu tijd voor iets anders. 12uur nonstop onweer is nl weer eens wat anders en heb het nog nooit zo heftig mee gemaakt. Zoals jullie kunnen lezen zit ik nu in Bari en valt er weinig te genieten qua weer. Bari is denk ik wel de natte droom van iedere vrouw (kan dat?), want inmiddels heb ik 10km gelopen en kom aleen maar kledingwinkels tegen. Dus dames, met zijn allen naar Bari, of ander italiaans dorp, want iedereen is in Italie maar goed in de kleding gestoken. Echt, je moet je voorstellen, je komt in een standaard Bertoli dorp binnen gereden en dan zie je daar dametjes met hakjes, Armani rokjes en topjes die in Nederland pas in 2006 mode worden. Bedenk daarbij een kerkje uit de 14de eeuw bij en je begrijpt er niks van. Maar aan al het goeds komt een einde, want inmiddels sta ik op het punt van vertrek naar het land waar Legendes geboren zullen gaan worden. Het land van Hercules en andere Goden, dorpjes waar de tijd stil heeft gestaan en het land van een elftal dat op nu al legendarische manier het EK won. Maar voordat ik naar de echte Atleten mag gaan kijken zal ik eerst nog een stukje moeten fietsen. Ik verwacht over 4 dagen de boot te pakken, maar plannen kunnen altijd veranderen. We doen het nu al wat rustiger aan, want we hebben nu nog 21 dagen en dus pakken we hier en daar een extra rustdagje. Afgelopen dagen waren zeer wisselvallig qua natuur en drukte. Je kan aan alles zien dat je het zuiden van Italie bereikt, want het is hier armer, de wegen worden slechter en er ligt helaas om de meter afval langs de weg. Even een opsomming wat ik ben tegen gekomen: koelkasten, wc's, dooie honden, matrassen, koeienkadavers, auto's, delen van boten, motorzagen, kluizen. You name it, I have seen it. Het National Park was overigens wel geweldig mooi. Misschien ook wel pittig, want ik heb daar meer geklommen dan de gehele Alpen. En bedenk daarbij dat het gemiddeld zo'n 40graden was, dan kan je je voorstellen dat je Camelbackjes leeg zijn voordat je boven bent. De afdalingen waren natuurlijk helemaal te gek. Aangezien er alleen maar haarspeldbochten waren, was het echt genieten. Met 50km/h bochtjes nemen en het allerleukste was het uitremmen van motoren. Ik voelde me een Schumacher op de ligfiets en je weet, Schumi wint ook altijd. Helaas nog altijd niet de 80 gehaald, maar een 77,7km/h was toch ook wel even lekker. De hitte is overigens nog altijd goed te doen, hoewel je bij zo'n afdaling toch wel behoorlijk wat vocht verlies, want met 40graden en een gemiddelde van 65 gaat het heel snel. De lucht werkt als een spons. In iedergeval gaat het dus nog uitstekend. Helaas is dit een beetje een saai stuk, maar dat schijnt na Brindisi weer allemaal anders te worden. Eerst maar even Bari overleven, want ik moet er nog door heen met de fiets. De bus deed er 2 uur over naar het centrum... Have fun dudes, Rein M:VJL! Verona, 12 juli Ciao to All of you, Hier weer een berichtje vanuit Verona. Verona kan ik zeggen is de mooiste stad die ik ooit gezien heb en een echte aanrader voor iedereen die van cultuur en mooie dingen houdt. Om te beginnen sta ik op een camping die ik maar moeilijk kan beschrijven, want het is het mooiste plekje waar ik ooit gestaan heb. Ik sta op een berg in een oud kasteel. Tussen de oude stadsmuren en druivenbomen fungeren als schaduw... Het uitzicht is echt helemaal verschrikkelijk, want ik kijk over Verona en je moet je voorstellen dat ik me als een soort van Gladiator neer kijk op al dat moois daaronder. Geweldige huisjes en gewoon een echte oude stad. Dat ik hier terug kom is zeker, maar dan met mijn vriendinnetje, want dit is de stad voor verliefde mensen (Marion, boek maar vast een weekje vrij!). Xan en mark, mochten jullie nog een dagje over hebben, neem afslag Verona en ga met je tentje staan, waar ik nu sta. In iedergeval, de Alpen liggen inmiddels achter me en een aantal heuveltjes zorgen voor een laatste stuiptrekking qua klimmen. Eerlijk gezegd waren de Alpen maar een Eitje en zou ik graag nog een keer wat hoger gaan. Ik baal er nog altijd van dat de 80 niet op mijn tellertje staat, maar echte mogelijkheden hebben zich dan ook niet voor gedaan. De Alpen worden overigens door extreem veel motorrijders bezocht en Marnix, als jij hier zou rijden dan had je nu een Rsi Arm gehad van al dat gezwaai.. de Tering. Ik heb inmiddels ook mijn eerste echte hongerklop gehad en zelfs in Afrika begrepen ze niet wat ik bedoelde met deze term honger... Roland, je blokje is bijna op, want met die energie, rijd ik de Everest op! De Italianen, Wat een geweldig volk is dit. Ze doen alles vanuit het hart en dat is in alles te merken. Waar ik in duitsland en Osstenrijk het wat irritant vond om al de aandacht te krijgen, is het hier echt genieten., Het komt uit het hart. Mensen klappen voor je, toeteren, zingen Super! Super!. De duimen gaan omhoog en mensen rijden 20 minuten achter je om vervolgens met Mach 2 er voor bij te gaan, de camera te pakken en je vast te leggen op papier of op Video. Zo mooi. Hier in Italie is het in het verkeer behoorlijk opletten geblazen, want zoals iedereen weet, ze rijden hier met het hart en niet met het hoofd. Ze krijgen hun rijbewijs via de lotterij lijkt wel. Dat er ook een keerzijde aan alle aandacht zit blijkt wel uit het volgende. Afgelopen woensdag een behoorlijk zwaar ongeluk meegemaakt, waarbij we beiden gelukkig heelhuids vanaf zijn gekomen. Doordat we er zo raar uit zien op die liggers, worden mensen nogal eens afgeleid. Gevolg was dan ook, dat er afelopen dinsdag een auto naar links wilde afslaan, en de auto daarachter het niet gezien had. Hilary reed terhoogte van de achterkant van die auto die stilstond en een seconde later kwam er een bestelbus in de achterkant zetten. Door de klap, schoot de auto naar voren en raakte een andere. Een regen van glas ging over Hil heen en gelukkig op een paar wondjes na, niks ernstigs. De mazzel was dat die kerel zijn wielen al naar links had staan en dat Hil op de stoep reed, want anders had het heel aders kunnen aflopen. Beide auto,s waren totalloss en twee mensen werden afgevoerd naar het ziekenhuis.Het zet je toch even aan het denken, maar we konden er niks aan doen. We proberen zoveel mogelijk op te letten en meer kan je niet doen. Gister weer twee kopstaartbotsingen gehad en dus kunnen die gasten niet rijden, laten we het daar maar op houden. Gister nog een duikje in het Garda meer genomen en ook dat was genieten. Begreep dat het weer niet echt lekker is, ik heb ech tniet te klagen. Hier en daar en moeilijke onweersbui, maar verder 30-35graden.. Genieten dus. Inmiddels zijn mijn knieen echt bruin. Het is dan ook niet meer zo bruin, bruiner, bruinst, maar bruin, bruiner, Rein. Goed, ik ga nog even Verona in, want het is echt schitterend. We leven in het verkeerde land, maar dat wist ik al langer.... Enjoy the Summer, Ciao Rein Roseto d'abruzzi (totaal 2600km) G'Day Dude's, Eindelijk weer eens een berichtje van Rein, Deze keer uit Roseto d'abruzzi een plaatsje net boven Pescara. Ik zit nog altijd in het Land dat je Nutella doet veranderen in soep, de zee er uitziet als je turkooise msnpoppetje en de taal nog altijd klinkt al een Opera van Viverdi. Het laatste berichtje kwam uit Verona, nog altijd een van de Mooiste steden die ik ooit gezien heb. Inmiddes ben ik zo'n 800km zuidelijker en heb behoorlijk wat leuke dingen mee gemaakt. Om te beginnen staat de teller nu op 2600km en dat betekend dus dat ik officieel over de helft ben. In iedergeval heb ik het Po gebied overleeft, want dat was niets anders dan mais,honden en mensen, ook in die volgorde van hoeveelheden. Om even te beginnen met de honden, jezus wat zijn die beesten groot. Italianen houden van Dobbermans, Rotwijlers en hele grote Duitse Herders. En hoewel ik met mijn Heinekentoeter Holland!! roep, echt onder de indruk zijn ze niet. Elke hond staat gelukkig achter een n?g groter hek, want ze willen me echt verscheuren. De grootste hond hier was een Deense Dog, je weet wel, zo'n lomp, traag beest die ongeveer tot op mijn schouderhoogte komt als ie naar je kijkt. Nou, ik heb zo'n beest dus achter me aangehad, het leek wel of ie ADHD had. Hij sprong op en had een versnelling in huis waar Ben Johnson respect voor zou hebben gehad (en die zat aan de dope). Maar ook dat hebben we overleeft. Verder is het nog altijd genieten van de Italianen. De aandacht van de ligfietsen is echt overweldigend. Gemiddeld wordt er om de minuut getoeterd, staat de tent pas als de hele camping een keer op de fiets heeft gelegen heeft en sta je langer te kletsen bij het stoplicht dan dat je voor het rode licht staat te wachten. Er gebeuren echt rare dingen. Het is te veel om op te noemen maar hier een kleine selectie: Scooters die midden op de afrit blijven stilstaan, auto,s die 20min achter je gaan rijden, je wordt gezoend door Bertoli oma-tjes, je kan het zo gek niet noemen. Het toeteren is echt ongelofelijk. Het sjansen trouwens ook. Voor de singles onder ons. Huur een ligfiets, pak de trein naar Italie en als je alleen naar huis gaat, weet je dat het nooit meer goed komt! Hoewel 90% van het getoeter van kerels komt (maak me helemaal geen zorgen :-( , pakken de vrouwen het wat subtieler aan. Tuitende lippen, handkusjes en sjansen, je kan het ook hier zo gek niet benoemen. Dus singels, dit is jullie kans! Gelukkig heb ik al die aandacht niet nodig, want mijn meisje is nog altijd de leukste van allemaal en dat blijft zo tot ik oud ben. Het verkeer is nogal tijd hectisch en vooral in de grote steden is het gebruik maken van die paar seconde verbazing, voordat ze de ogen dicht doen en weer met hun hart gaan rijden. Grote steden zijn helemaal een belevenis. Je moet je voorstellen, je rijdt op een drukke vrijdag middag over de A10 drie rijen naar links en drie naar rechts. Jij moet naar links, de vraag is, wat doe je? Juist je rijdt om met als gevolg dat je op de snelweg beland en weet dus niet wat erger is. Tunnels zijn de echte toppers, vooral als ze langer worden dan 200meter. Vooral als ze berg afwaards gaan is het er bij blijven en mag je hopen dat er geen onverwachte kuil in de weg zit.. Met alleen een knipperend lampje achter en 65km/h een helemaal donkere tunnel van 400meter in duiken geeft een enorme kick. Vooral het geluid van de motoren maakt het angstaanjagend, maar toch ook wel weer een belevennis. De mooiste belevenis was in Rovigo. Daar zou, zo stond op de kaart, een camping zijn, maar Nothing comes easy in Italy. Sterker, de dichtsbijzijnde camping was 50km weg en na 130in de benen was dat niet echt een optie. We vroegen de weg aan een Bertoli oma (er lopen hier duizenden!) en werden meteen omhelst en gezoend. Bella! Bella! Het kwam er op neer, dat ze geen Engels sprak en dus gingen we achter haar aan (opd e fiets, die overig ouder was dan zij zelf), richting Franco. Franco sprak ook geen engels en inmiddels was het halve dorp leeg gestroomd en zoals Italianen kunnen lullen met elkaar, het monde uit tot een groot feest. We werden naar een Pizzeria geloodsd en daar een hapje gegeten bij de geweldigste mensen uit Italie. Drie worden engels, handen en voeten en italiaans en we hebben de hele avond gekletst. Uit eindelijk (snap je het nog??) kwam Renzo met zijn Taise chick (volgens mij werd er voor haar betaald uit het blaco potje van de pizzeria) en we konden wel in zijn tuin slapen. We moesten even een stukje achter hem aan, en het gevolg was dat ik voor het eerst tot de dood moest om die gast bij te houden. Bij renzo thuis, stonden twee bedden klaar en konden we gebruik maken van de douche en heerlijk schone wc (zo die Taise...??). Dat was dus echt genieten. Want je behoefte doen in zo'n Italiaans gat is niet echt prettig, bedenk dat je daarvoor 130km in de benen hebt zitten en je zakt al snel door je hoeven. Niet bij Renzo en his Chick. s'Morgens werden we wakker gemaakt met verse koffie die echt op zijn Italiaans was gemaakt: sterk! Zo sterk, dat ik 3 dagen niet heb geslapen, maar het was het dubbel waard. Gewedig dus, zulke gastvrijheid. Besef, drie uur daarvoor had ik die gijs nog nooit gezien. Zoals gezegd zitten we aan de kust en de eerste keer dat ik die zag, was toch een mooi moment. Inmiddels is het gedeelte waar we nu zitten behoorlijk saai, vanaf Rimini tot hier is een en al bebouwing en afschuwelijke massa toerisme. Gelukkig wordt het nu minder, maar nog altijd is het druk. De zee wordt met de dag blauwer en zorgt er tevens voor dat ik verlost raak van mijn op alle campings verzamelde schimmels. Ik had nl meer schimmels onder mijn voeten, dan de AH in zijn vitrine had liggen.. Heerlijke dag, weet het niet iets waar je op zit te wachten in dit mailtje. Tot slot gaat het nog altijd prima met de fietsen en gelukkig nog geen schade of dingen die ik heb moeten vervangen. Over 6 fietsdagen kunnen we de boot pakken richting het land waar Legends geboren gaan worden. Aangezien we aardig voor op schema liggen, wordt het waarschijnlijk een rondje Pelloponesses. Ciao to all of you en geniet van de zomer in nederland... hehe (sorry)! M: vjl! Innsbruck (totaal 1600km) 6 juli 2004 Buongiorno! Weer een berichtje van Rein en deze keer vanuit Innsbruck. Nog een kleine 40km en ene Brennerpas houden mij tegen voordat ik liggend Italie binnen rijd. De afgelopen dagen zijn werkelijk voorbij gevlogen, al dan niet letterlijk. Drie dagen geleden ben ik begonnen aan de eerste echte Alpenritjes, waarbij de Fernpass toch wel de hoogste was (1212m). En ik moet zeggen dat het me bijzonder makkelijk afgaat. Sommige stukjes zijn uiteraard pittig, maar echt tot het gaatje is er (nog) niet bij geweest. Dan moet ik ook zeggen dat het echte werk vanaf morgen gaat beginnen. Morgen dus over de Brennerpas heen en dan waarschijnlijk links af de Dolomieten in. Dat ik daar wel tot het gaatje moet, behoeft geen verdere uitleg, want er zitten klimmetjes van tot 20% bij en hoogtes tot 3000mtr. En ook dan moet ik terug schakelen naar versnelling 1 en ga ik met 4km/h omhoog. Maar what goes up, must come down. Gister de geweldigste afdaling gedaan die er was. Nadat we tot 1150meter waren geklommen in 1uur gingen we 13km afdalen. Vooral het eerste stuk was geweldig! Mijn gemiddelde over de eerste 7km was 67km/h met als topper 78km/h. Ik had last dat ik de 80 niet kon aantikken, maar dat komt nog wel. Veel leuker was het om een aantal bukfietsers even te laten zien waarom een ligfietsje beter is. Omhoog kon ik namelijk prima met ze mee komen en kreeg een paar irritante opmerkingen naar me toe. Eenmaal boven, moest ik even wachten op Hil en dus hadden de bukfietsers een voorsprong die zelfs Lance Amstrong niet zou kunnen dichtfietsen. Nog even het helmpje opgezet, om vervolgens op jacht te gaan naar de chickens. Bij kilometer 3,5 was het al beurt, want terwijl ze met, ik schat, een laffe 50km/h naar beneden reden, helemaal in de houding om zo hard mogelijk te gaan, kon ik het niet laten om met 75 en twee vingers in mijn neus even mijn Sportive revange te nemen. Ze begrepen er helemaal geen reet van, (hehe en ook nog de oorlog verliezen). Van dat afdalen krijg je het dus koud, heel koud. Ook al was het 30graden (Roland, bedankt nog voor de thermometer), je koelt echt onwijs af en gevolg was dan ook dat ik met spagetti benen beneden stond na te juichen. Niks is mooier om de auto's in je spiegeltje te zien verdwijnen, omdat ze je niet kunnen bij houden. Nog even over Hil, die heeft ook een groot hart, want zij had een keurige 70,2 op de teller staan als max. Zoals je kan lezen, nog altijd gaat het prima, morgen gaat het echte werk beginnen en anders is het wel de dag erna, want ik denk wel dat we de Dolomieten in duiken. Zo niet, dan liggen we behoorlijk goed op schema. Over 10 dagen moeten we volgens planning in Bologna zijn, want dan zitten we op de helft. We zitten er nu 3 fietsdagen vandaan denk ik, als we alleen de Brennerpass nemen. Totaal heb ik nu zo'n 1600km afgelegd. De fietsjes houden het nog altijd geweldig en heb ik leren eten. Tegenwoordig is het zo dat ik twee menu's bestel. Iets waar ze niks van begrijpen. En ik ook niet. Innsbruck is trouwens een erg mooie stad met een Olympische geschiedenis. Het is tevens de ontmoetingsplek voor andere fietsers, want nu merk je toch wel dat de Brenner een route is die veel fietsers nemen. Al dan niet naar het Zuiden. Vandaag ben ik overigens gepakt met zwartrijden in de bus. De bussen hier, zijn als trams en je kan overal instappen. Ik zei nog tegen Hil, we doen gewoon of we toeristen zijn. 3 seconden later stond er zo'n Oost Duitste kampsoldaat met zijn pasje(Kalasnikof in de aanslag): Controle..! Op eens sprak ik heel slecht Duits (sorry, dat deed ik al) maar nog veel slechter Engels. Ik begreep plotseling helemaal niet wat die Gijs zei. Ich bin ein Auslander! ik knipperde met mijn ogen en ik werd naakt de bus uitgezet... Ik ga het zo weer proberen, want ik moet toch ook terug naar mijn huis. Wij gaan in ieder geval richting het land dat Europees kampioen is en ook nog eens de Spelen gaan organiseren. Eerst maar even een stukje fietsen door de Dolomieten en de rest van Italie. What can I say.... Ciao 30 juni 2004 Stuttgart (totaal 1200km) Vanuit het zonovergoten Stuttgart weer een berichtje van Rein. Want Rein is inmiddels langs de via de Mossel, langs de Rijn en de Neckar in Stuttgart gestrand en we liggen aardig op schema moet ik zeggen. Het laatste berichtje kwam vanuit Koblenz en daar hebben we nog 2 dagen gezeten. De knie van Hil was namelijk niet te belasten en het gevolg was dat we nog 2 dagen in Granny Village bij uitstek zaten. Want echt, wat een incontineten liepen daar rond. Liepen, rollatorden, kwamen in bedden voorbij, noem het maar op. Maar na 2 dagen stilzitten was het tijd om verder te gaan. Vanuit Brodenbach naar Boppard over een hoer van de eerste Categorie. Omdat de knie van Hil nogaltijd niet wilde, eerst mijn spullen over de berg gebracht, daarna naar beneden gegaan en die van Hil opgehaald. Een uur later en stukjes van 15% zag ik er uit als Amstrong. Gelukkig was de Downhill stukken lekkerder en heb mijn topsnelheid aangescherpt tot 72km\h. Jammer dat er dan van die bochten komen, want het kan allemaal nog veel harder. Beneden aangekomen, bleek het echt onmogelijk om verder te fietsen en hebben een ziekenhuis opgezocht voor Medisch advies. Gevolg was het roze pilletje van Docter Hauffman en die verrichte wonderen zo zou later blijken. Omdat we al twee dagen verloren hadden, toch maar verder gefietst. Ik voor twee en Hil even niet. Na 60km had ik een arm als Rutger Smith van het duwen. Gelukkig kon ik in die twee uur ook even knallen, want soms voelt het toch om in een Ferrari te zitten die stationair draait, maar je mag niet op het gas drukken. Toch valt het allemaal mee. De dag erna stond in het teken van de wederopstanding van Hil. Het roze gekleurde pilletje deed duidelijk zijn werking en gevolg was dat het gas er op kon. De reactie op de knie bleef uit en uiteindelijk hebben we dus 4 dagen goed kunnen knallen. We zitten nu in Stuttgart en hebben een wel verdiend rustdagje. Morgen gaat het overigens toch echt beginnen. Richting Ulm en dan gaan de beklimmingen toch meer de dagen bepalen. Tot op heden net zo veel lekke banden als er aan SARS gevallen in Nederland zijn en dat hoop ik tot Athene zo te houden. Nog even over Duitsland, ik wist niet dat het zo mooi was. Vroeger altijd met Mach 2, al dan niet met een sleurhut, door Duitsland heen gebeukt, maar het is werkelijk waar schitterend. Langs de rivieren is echt geweldig en de dorpjes zijn echt briljant mooi. Maar aan al dat moois komt nog meer moois, want het is nu richting Alpen. Overigens wil ik nog een verklaring hebben. Ik heb nl water om hoog zien stromen! Ik zweer het je! Kan iemand mij vertellen hoe de Neckar stroomt. Richting het noorden of naar het Zuiden. Ik ben er niet uit. Ik heb inmiddels 3 dagen langs dat riviertje gereden, en hij gaat echt alle kanten op en heb aan meerdere Duitsers gevraagd hoe en wat, maar ze kunnen het me niet vertellen. Tot slot nog een compliment aan de Duitse bestuurders. Ze houden onwijs veel rekening met ons en hebben 1x een scheldende Duitster op ons pad gezien. Het was notaben een fietser!. Ik heb hem aan 2 dingen helpen herinneren: Dat hij de oorlog in '45 verloren heeft en dat ie er niet bij was in de kwart finale op het huidige EK.. Just love it. Tot slot heb ik na deze reis last van een ligfiets syndroom. Want echt, de reacties op onze fietsen zijn niet normaal meer. Mensen MOETEN gewoon iets tegen je zeggen. Het zit in de genen of zoiets, maar het is zoals de Heineken Reklame: zeg iets, maakt niet uit wat. In dit geval geen Biertje, maar dingen als niet in slaap vallen, lig je lekker, luie fietsers, kan je daar ook berg op mee, krijg je geen last van je nek, moet je geen vlaggetje er op (nee! op een Ferrari zet je ook geen trekhaak!). Goed en dat minimaal 10x per dag. Vooral de bergop en de pijn in je nek staan hoog genoteerd. De mooiste was overigens: Sie sind aus die Niederlande.... (vader tegen zoontje) Terwijl ik, noch Hil iets gezegd had... Ik ga weer even verder met een stukje fietsen. Het volgende bericht komt waarschijnlijk uit Alpenland, maar je weet het nooit. Iedereen bedankt voor de reacties en sms-en ga zo door. Woensdag, 23 juni 2004 Koblenz (totaal 750km) Met de inmiddels legendarische woorden '' we fietsen er wel omheen'' begonnen we gister aan de laatste fietsdag, voor onze rustdag. Na 7 dagen fietsen is het toch echt tijd om een rustdagje te houden, want inmiddels staat de teller al op 750km en zitten we 40km onder Koblenz in het plaatsje Badenbach (aan de Mosel). Er omheen, was 3 uur later er overheen geworden en stonden we 746 meter hoger dan geplant. Wat een hoer! Eigenlijk was het best leuk, maar toch was het eerste echte klimmetje best pittig. Paar stukjes van over de 15% en er zat zelfs een stukje van nog meer bij. Maar onder het motto '' What goes up, must come down'' heb ik inmiddels ook wat recordjes neergezet. Inmiddels is de 70,2 km/h gehaald (zonder helm...., daarna maar even opgezet), en heb ik gemiddeld, 15 minuten lang boven de 58km/h gereden (berg af uiteraard). Tot slot heb ik nog een momentje gehad, waarbij ik met 64km/h ben gaan driften met een Opel Astra in mijn nek. Het achterkantje gleed weg en had alle geluk van de wereld dat ie recht bleef gaan. Verder gaat alles naar wens. We hebben onwijs veel geluk met het weer en fietsen tot nu toe min of meer tussen de buien door. Neemt niet weg dat we ook uren in de regen hebben gefietst, maar we mogen niet klagen. Vooral s'avonds en in de ochtend regend het en dat is irritant met inpakken. Ik word ook steeds handiger met de route. n het begin een aantal keer op een iets wat drukke weg geeindigd (zeg maar gerust snelweg...), maar de laatste dagen gaat het erg goed. Klimmen met de ligfiets is net als elke andere fiets prima te doen, maar je wordt er wel moe van. Verder ben ik yelf helemaal blesure vrij, maar gaat het minder goed met de knie van Hil. Vandaag dus een rustdagje en misschien morgen ook. Zo niet, dan gaan we gewoon verder. Het eerste deel zullen we via de Rijn naar het Zuiden volgen, daarna via de Necker richting Insbruck. Zo ver is het nog niet, eerst maar eens uit het land van de Braadworsten rijden. Have A Goodone, Rein 16 juni 2004 Groningen --> Lelystad (146km) See you in Athens! Na vele maanden voorbereidingen was het eindelijk zo ver, want om 15.48 werden de eerste meters afgelegd van wat nu al een legendarische tocht genoemd mag gaan worden. Nadat ik afgelopen weken afscheid heb genomen van iedereen, is het echte werk begonnen en het voelt zoals alleen Jens weet hoe het voelen kan (Amsterdam Londen, Sydney 1999) . Ik ben namelijk onderweg naar Utrecht en dit kan gezien worden als een overbruggingsfase. Ik leef als het ware tussen twee werelden in. Een wereld van waarin je beseft wat je hebt en in een wereld waarvan je niet weet hoe die er uit gaat zien, maar waarvan je al heel lang gedroomd hebt en je zeker weet dat het fantastisch is. Ik hoor jullie nu al denken, die Gijs heeft pillen op, maar het zijn de vele vliegen/muggen die ik vandaag genuttigd heb en die eiwitten zorgen er voor dat ik dingen zeg waar zelfs Socrates, Plato of Aristoteles even achter hun oren moeten krabben. In iedergeval, ik ben nu echt weg. Gister na de blamage tegen de "not to full quit" Germans, was het echt tijd om te gaan. Het afscheid bij mijn tweede thuis (Xan en Mark's place, red) had nog een verrassing, want zowel Chris en Roland hadden nog wat kadootjes mee genomen die ik onderweg kan gebruiken en bij deze nogmaals mijn dank. (Ik weet nog niet wat ik vaker ga gebruiken, maar ik hoop toch de zaklamp....). Het voedingsblok zal ik voor de Brennerpas bewaren, want daar zit meer energie in, dan dat er olie in de grond van Irak zit. Ook Rutger nog even succes gewenst en gelukkig zie ik die in Olympia weer, maar dan wel vanuit de ring. Want als 1 iemand als een echte Griekse Held door het leven mag gaan, dan is het Rutger wel. Tot slot natuurlijk het mooiste meisje dat er bestaat een kus gegeven en het was time to bail out. Het tochtje ging overigens lekker. Een kleine 150km verder en binnen 6 uur en een chronische Grasallergie erbij, was ik in Lelystad en kon ik nog 1 keer gebruik maken van een heerlijke douche en een avondmaal van Berend, waar heel Rwanda het nog over heeft. Morgen naar Utrecht en vanuit daar wordt het een grote verrassing. Waarschijnlijk wordt het via Venray de grens over richting het zuiden, maar dan kan alleen als Rein zijn kaarten in zijn tasje laat zitten... Have a Goodone and see some of you in Athens/Olympia.... Ps: Iedereen bedankt voor de support mails, smsen, guestbook en telefoontjes! |
|
 |
| Citius, Altius, Fortius |
 |
 |
 |
 |
|
| Verslag |
 |
 |
 |