Nu wil ik absoluut niet zeggen dat je helaas de kerk maar voor lief moet nemen helaas omdat die er helaas nu eenmaal bijhoort maar waar weinig helaas plezier te beleven valt. Dat zijn de kosten helaas die je maar moet betalen helaas als je christen wordt. Nee, als het zo was zou het christelijk geloof een fuik zijn gotcha! Dat is het niet. De kerk is in zijn diepste wezen natuurlijk geen gebouw, geen instituut, geen organisatie, geen wereldgodsdienst. Dat zijn allemaal wellicht noodzakelijke maar wel dooie dingen. De kerk is gewoon een levend organisme van levende mensen die wat hebben met de levende God. Dat betekent vanzelf dat je dan ook wat hebt met elkaar. En het betekent ook dat zelfs karakters die elkaar normaal zouden uitsluiten het op een eigenaardige wijze toch met elkaar uithouden.Wie kiest voor God wordt gratis lid van zijn gezin, en daar lopen de raarste stoethaspels tussen. Gelukkig is Gods liefde groter dan zijn kieskeurigheid.
De kerk is een gemeenschap. Jezus zegt zelf dat een groepje van twee of drie al genoeg is voor Hem om erbij aanwezig te zijn. Dat opent geweldige perspectieven dacht ik zo. Elk clubje dat in Gods naam even bij elkaar komt noemt Hij al de kerk. Als wij elkaars mailtjes lezen is dat dus al een beginnetje van kerkje spelen. Als je de kerk zo ziet denk ik dat je die inderdaad wel nodig hebt. De wereld is te hard en te misleidend en te opdringerig om het in je eentje al gelovend vol te houden. Niemand redt dat volgens mij. Maar belangrijker is de vraag hoe het bedoeld is. Paulus vergelijkt de gelovige gemeenschap met een lichaam. De een is meer oor, de ander meer arm, de derde meer heup, de vierde meer oog, de vijfde... Dus God leren kennen doe je ook via anderen. Je eigen omgang met Hem is wel uniek maar ook erg beperkt. Het is zogezegd maar een aardappeltje in de warme prak. Een ander brengt een stukje rundvlees in. Een derde een uitje, een vierde wat sliertjes rode kool, een vijfde een stukje appel. En wat dacht je van nummer zes tot twaalf voor de kruiden, de azijn, de kruidnagel, het zout, de peper en die ene rare gast die nou net die korreltjes suiker levert voor dat bijzondere aroma, zodat er een hacheepot ontstaat waarbij je van puur genot de neiging krijgt om in je bord te happen. Enneh... houd die zure azijn en de jank-uien in de gaten he, zonder die twee komt er geen lekkere hachee.
Ik geef toe dat dit een ideaalbeeld van de kerk is al werkt het soms toch werkelijk zo. En daarna zijn er natuurlijk ook de wekelijkse diensten. Dat zijn de gemeenschappelijke vieringen van Jezus� overwinning op de zonde en de dood en de duivel. Elke zondag kun je beleven als een soort klein-Pasen. Maar allereerst gaat het om de gemeenschap. Daarna komen de vormen pas.
Weet je, hoe je de kerk beleeft hangt af van hoe je je contact met de Grondlegger van de kerk beleeft. De rest is buitenkant. De kerk los van Hem is geen lichaam meer maar een lijk. Als de kerk voortdurend concessies doet aan het gekrijs van de wereld om haar heen, heeft zij na een tijdje niks meer te bieden. Het is haar taak niet om te verstrooien. Dat is natuurlijk met de Bijbel ook zo. Dat boek doet niet aan entertaining voor het grote publiek. Het is geen soapserie, ook al staan er genoeg verhalen in om rooie oortjes van te krijgen. Maar de Bijbel voorziet ergens in. Het sluit ergens op aan namelijk op de grote vragen van het leven. Het is dus alleen maar interessant voor mensen voor wie die vragen een rol spelen. Voor de rest van de mensen is het een saai en vooral moeilijk boek. Allicht, de Grote Vragen zijn moeilijk. Dus wie de Bijbel gaat lezen ontdekt zelf wel hoe belangrijk zijn persoonlijke vragen zijn. En het gebeurt soms wel eens dat dat lezen een schokeffect krijgt. Alsof er een gordijntje wordt weggetrokken. De meeste mensen zijn zich er nu eenmaal niet van bewust dat ze die vragen eenvoudig hebben. Dat komt door het eeuwige gegil van de wereld dat dag en nacht hun aandacht opeist. Lezen in de Bijbel kan dan werken als een graafmachine. Het bewustzijn dat was bedolven onder alle dagelijkse ditjes en datjes wordt ermee omgewoeld zodat de fundamentele behoeftes van de mens onder de aarde vandaan schuiven. En in die behoeftes wordt voorzien. Daar is de Bijbel heel goed in.
Nu komen we vanzelf weer op het berekenen va de kosten waar Jezus het over heeft. De negatieve benadering daarvan is de vraag hoe duur het allemaal is. Wat moet je �ervoor over� hebben? Maar je kunt het ook positief benaderen. Dan vraag je naar de voorraad. Hoeveel heb ik? Hoe belangrijk zijn mijn diepste vragen? Hoe sterk zijn de straalpijpjes van mijn fundamentele geestelijke behoeftes die mij voortdrijven? Hoe krachtig is dat motortje diep in mijn bewustzijn? Ik leg die tekst maar het liefst zo uit. Want daardoor blijf je dicht bij wat er is, wat je bent, en niet bij wat er zou moeten zijn. De menselijke vrijheid staat voorop, weet je nog?
