Nu komt het echt moeilijke stuk. Hoe zit het ermee dat God anderen straft voor mijn zonden? Tja, jij en ik zijn inderdaad kinderen van onze tijd. Ik heb zelf ook moeite met zoiets. Voor je gevoel is het onrechtvaardig. En het lijkt heel erg strijdig met: ieder is verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Hoe kun je dat nou rijmen?
Nou, misschien helpt het al een beetje als ik zeg dat vroeger dit soort vragen niet gesteld werden. In collectieve tijden die buiten de westerse wereld nog steeds bestaan en in sommige Europese landen ook kwam het niet bij je op dat het onrechtvaardig zou zijn. Het was vrij logisch dat je iemand die jou kwaad had gedaan terugpakte en dan meteen maar met zijn hele familie. Denk aan de vendetta, de bloedwraak in allerlei vormen binnen verschillende culturen.
Ok�, maar God? Doet Hij daaraan mee? Ja dat doet Hij. Een verklaring kan het volgende zijn. Iemand hield eens een tienerclub van achterbuurtkinderen. Die kids sloegen een taal uit waarvan een zeeman uit de wilde vaart vuurrood zou zijn geworden tot in zijn nek. De tienerleider had geen enkele vat op de lieverdjes. Totdat hij zich tegenover de kudde opstelde en ze stijf schold. Vanaf dat moment was hij hun maatje. Toen geschokte bezoekers hem vroegen waarom hij zo grof deed zei hij: ach het is de enige taal die ze verstaan. Zo zou God waarschijnlijk ook op geen enkele wijze serieus zijn genomen door dat woeste nomadenvolk dat zich daar in een recordtijd door de hele goddeloze buurt had laten brainwashen, als Hij zich niet even grof had opgesteld als zij. Je kunt het vergelijken met die Palestijnse vliegtuigkapers die in de jaren ’70 gepakt werden. Die werden niet onmiddellijk overhoop geschoten maar eerlijk en beleefd behandeld door hun westerse cipiers. En wat was hun dank? Een diepe verachting! Vanwege de weekheid van hun vangers. Dus ook de ruwheid van God is een aanpassing aan de menselijke situatie. Hij moest wel, anders zou de wereld geen kans meer hebben gekregen om Hem te leren kennen.
Gods bekendmaking aan de wereld moest altijd via Isra�l. Dat was zijn eigen keuze. Hij had uitdrukkelijk tegen Abraham gezegd dat het Hem om de hele wereld ging. De band met dat volk moest dus in stand blijven. En dat ging maar kantje boord. God was steeds genoodzaakt in te grijpen als zijn mensen zich uitleefden in onderdrukking en corruptie en afgoderij. Je krijgt vanuit de Joodse Bijbel geen hoge dunk van die geschiedenis. En als het wel leek te lukken hield Isra�l zijn God voor zichzelf. Het is werkelijk een godswonder dat dat volk nog steeds bestaat!
Nou blijft het voor je gevoel vreselijk als God laat voorzeggen dat Davids zoontje als straf op zijn zonden niet zal blijven leven (dat is wel wat anders dan dat God hem vermoordt dacht ik). Tja daar heb ik niks op te zeggen. Zoals miljoenen pasgeboren (en ongeboren) kinderen mocht dat jochie niet met het leven kennismaken. Dat blijft onverteerbaar. Nou is het mijn gewoonte geworden om onverteerbare dingen aan God terug te geven. Maar ik weet niet of jij dat ook kan. Wat mij zelf ook troost is, dat dit leven wel belangrijk maar niet alles is. Als dit leven het enige was kwam ik er vermoedelijk niet overheen. Maar ik houd me vast aan de zekerheid dat er eenmaal recht zal zijn voor alle mensen.
