Hoi Leo,
Zo, je hebt even op mijn mail moeten wachten. Sorry daarvoor. Heel erg sorry. Ik was eigenlijk vergeten hoe lang geleden het al is dat jij mij voor het laatst gemaild heb. Eerst Ronduit, wat echt geweldig was. Toen ik het artikel las voelei k me in het begin neer gezet als een soort heidense boeman, maar toen ik verder las viel het allemaal wel mee. En ik maakte me er niet zo druk om omdat ik natuurlijk de week erop de kans kreeg om zelf te schrijven hoe ik erover dacht, in mijn eigen woorden. Dat viel nog tegen. Ik vond het echt moeilijk om iets nuttigs over het niet-christendom te vertellen, omdat het echt klinkt als een soort kloof tussen twee verschillende groepen. Gelukkig waren de reacties positief en heb ik met verschillende mensen die via ronduit contact met mij gezocht hebben nog steeds een heel gaaf contact. Echt heel leuk. Je kreeg ook nog de groeten van Sander (voor ik het vergeet). Nou, na die ronduit-week kwam mijn schoolreis naar Litouwen er alweer aan. Tussendoor heb ik dus flink gebrainstormd over wat ik wilde gaan vertellen, maar een echt mailtje kwam er niet uit. Nou, in Litouwen (en Berlijn en Warschau =D) heb ik er (spijtig genoeg) amper aan gedacht, omdat ik het echt mega druk had met allemaal geweldig leuke dingen met een fantastisch leuke groep. Allemaal mensen met wie ik al 3 � jaar op school zit heb ik nu leren kennen, echt heel gaaf. Nou ,toen ik thuis kwam ben ik serieus begonnen met je mail nog 3 keer doorlezen, toen heb ik nog twee nachten bij m'n zus gelogeerd, in haar studentenhuis in Wageningen (was zoooooo gaaf =D) en nu zit ik dan achter de computer eindelijk het mailtje te tikken (en het is inmiddels al een halve bladzijde).
In feite is God dus gewoon te simpel voor ons? Althans, niet te simpel, maar zo simpel dat we moeite moeten doen om onze kennis die we hebben los te laten om met Hem in contact te komen. Misschien is de westerse cultuur waar wij in leven ook niet de ideale cultuur om gelovig in te zijn. Wij zijn hier vooral gericht op wat we zien, en niet zozeer op wat men voelt.
Hoe open God ook mag staan voor ons, toch blijft hij moeilijk te vinden. Tot nu toe heb ik altijd gedacht dat er ook maar weinig mensen bereid zijn om je echt te helpen met het vinden van Hem. Toch de laatste tijd is dat gevoel (leuk genoeg =D) een stuk minder geworden. Het beeld wat niet-christenen van het christendom hebben lijkt heel erg verouderd. Ik bedoel, al de jonge christenen die ik nu heb leren kennen staan veel meer open voor niet-christenen dan veel niet-christenen voor hen. Leuk h�, dat je zo steeds meer dingen over elkaar te weten komt. Ik heb het idee dat juist zij degenen zijn die andere het meest willen helpen. Dat merkte ik ook aan de reacties. Hoewel sommigen mij bijna voor gek verklaarden dat ik niet geloofde kreeg ik vooral heel veel positieve reacties, en vooral met mensen waar ik later nog mee gechat heb, heb ik echt nog wel vrij diepzinnige gesprekken gehad.
Er zijn geen geboren christenen. Althans, dat maakte ik op uit jouw zinnetje dat kerkmensen die kinderen kregen goed moesten beseffen dat hun kinderen niet automatisch christenen zijn. Ik moet zeggen dat ik dat eerlijker vindt dan dat je door je volk al gelijk een kind van God bent. =D. Eigenlijk lijkt het of God door de jaren heen zijn strategie steeds aanpast. Ik vraag me eigenlijk af wat Gods doelstelling in. Wat wil Hij bereiken, en wat vindt Hij het belangrijkste? Is dat dat wij van Hem houden of juist van elkaar? Wil Hij dat de wereld op een bepaald moment, als er iets bereikt is, ophoudt met bestaan? Ik heb eigenlijk nooit gelezen of gehoord dat God een specifiek plan heeft, maar hebben wij dan geen duidelijk doel in ons bestaan? En waarom blijft iedereen er dan zo naar zoeken maar is er nog nooit iemand een stap dichter bij het antwoord gekomen? Hihi, ik weet niet of je de Wereld van Sofie wel eens gespeelt hebt (het spel), maar dat zit vol met zulke vragen, dan heb je een minuut de tijd om een antwoord te verzinnen. Neem je tijd, dat heb ik ook gedaan. =D
Wat wel stom is: hoe fout die kkk mensen (en anderen) ook zijn, ze zijn wel gelukkig, omdat ze denken dat ze goed doen. Hoe geeft God dan toch die extra dimensie aan het leven van al die christenen, terwijl die andere niet-christenen of wannabe-christenen (leuk nieuw woord :P), ook gelukkig zijn. Mij is ook een paar keer gevraag twaarom ik toch zo gelukkig ben (of er werd gesuggereerd dat ik niet echt gelukkig kon zijn =D) zonder dat ik God kende. Ik weet dat niet, maar ik wet wel dat ik zeer gelukkig ben, met van alles in het leven.
Wow, het schrijven van dit mailtje heeft me echt moeite gekost. Het wordt ook steeds moeilijker om een mail te schrijven, maar het zorgt er wel voor dat ik nog steeds dieper over alles na ga denken. Ik vind het nog steeds zo gaaf. =D. Nu wordt alles weer rustiger .Mijn werk wordt steeds meer routine (van plannen enzo), dus dat gaat steeds minder tijd kosten. Ik heb zelfs al m'n eerste fanmail binnen, van een of andere gozer die een date wilde. Alle schoolreizen zitten er ook weer op, en alle webloggen zijn gedaan. =D Voortaan zal ik je niet zo lang meer laten wachten!!!
Groetjes, Laurien
