Allereerst is het belangrijk om het schrijven zelf goed te doen. Des te beter je schrijft, des te duidelijker wordt het voor degene die het leest (je forummaster en medestudenten dus). En des te lekkerder je verhaal wegleest, des te meer punten je ervoor krijgt. Een verhaal dat onaantrekkelijk is omdat het onoverzichtelijk is geschreven, zal niet goed beoordeeld worden. Laat ik eerst een voorbeeld geven.
ja zei hagrid laten we dat gaan doen harry pakte zijn toverstaf en zwaaide ermee in het rond terwijl hermelien in haar tas rommelde belachelijk zei ron en kwaad liep hij weg.
Je ziet, dit leest niet lekker. Laten we dat eens anders doen. Allereerst de punten en hoofdletters.
Ja zei Hagrid laten we dat gaan doen. Harry pakte zijn toverstaf en zwaaide ermee in het rond terwijl Hermelien in haar tas rommelde. Belachelijk zei Ron en kwaad liep hij weg.
Dat is al wat beter, maar niet veel. Let er op dat je na iedere punt een spatie typt. Voorbeelden? Bekijk deze hele tekst maar eens goed. Dan gaan we nu komma�s plaatsen, iets wat veel van jullie nogal moeilijk vinden. Komma�s plaats je eigenlijk om het geheel overzichtelijk te maken, ze komen op je gevoel. Meestal kun je ook punten zetten, maar leest dat raar. Kijk maar eens goed naar de zinnen met komma�s erin: ze hebben twee persoonsvormen, dus eigenlijk zijn het twee aparte zinnen. Ook plaats je komma�s bij opsommingen, zoals 1,2,3 en 4. Maar dat wisten jullie vast wel�.
Ja zei Hagrid, laten we dat gaan doen. Harry pakte zijn toverstaf, en zwaaide ermee in het rond, terwijl Hermelien in haar tas rommelde. Belachelijk, zei Ron, en kwaad liep hij weg.
Leest stukken beter nietwaar? Nu iets wat velen van jullie vergeten: gesproken tekst staat tussen aanhalingstekens. Misschien kan ik het beter gewoon laten zien�.
,,Ja��zei Hagrid, ,,laten we dat gaan doen��. Harry pakte zijn toverstaf, en zwaaide ermee in het rond, terwijl Hermelien in haar tas rommelde. ,,Belachelijk��, zei Ron, en kwaad liep hij weg.
Nog veel beter! Maar plaats ook uitroeptekens bij enthousiate kreten, en maak gebruik van alinea�s om het nog net iets overzichtelijker te maken.
,,Ja��!, zei Hagrid, ,,laten we dat gaan doen��!
Harry pakte zijn toverstaf, en zwaaide ermee in het rond, terwijl Hermelien in haar tas rommelde.
,,Belachelijk��!, zei Ron, en kwaad liep hij weg.
Dat was les 1. Les twee komt binnenkort. Ik zal dit ook nog op de site plaatsen, dus wees niet ongerust�.
Schrijfles 2:
Oke, laten we beginnen met de opbouw van het verhaal.
Bedenk eerst een algemene verhaallijn, een soort samenvatting dus. Je kan het een ahorta noemen. Dat is een hoofdader in je lichaam. Ik ga nu even een voorbeeld van zo`n ahortha geven.
Ik schrijf in mijn verhaal dat de tunnel steeds donkerder wordt en dat er allemaal enge dingen gebeuren. Uiteindelijk red ik de groep, en zijn ze allemaal verliefd op mij.
Deze ahortha kan je gewoon in je hoofd houden. Dan begin je per act een beetje de details te bedenken. In de ene act kan je de volgende act een beetje inleiden, of de sfeer opbouwen. Bijvoorbeeld:
We liepen in de tunnel en hoe langer het duurde, hoe enger het werdt. Plotseling hoorde ik een soort voetgestamp. Maar toen ging het weer weg. We liepen een tijdje door, en ik hoopte dat er gauw een eind aan kwam.
Volgende act.
Plotseling kwam er iets uit de schaduw stappen. Ik kon zijn gezicht niet zien, maar het zag er gevaarlijk uit."Rennen!" schreeuwde ik. we zette het op een lopen.
Zie je. Het monster werdt ingeleid in de eerste act. Sommige doen het zo:
We liepen een tijdje door de grot, en plotseling kwam er een monster.
Dat klinkt alsof hij boodschappen ging doen. Daar zit geen spanning in. Probeer gewoon een beetje de spanning op te bouwen, want dat is echt veel leuker.
Schrijfles 3 (deze les is wel een beetje lang):
Het bedenken van een goed lopend verhaal
Allereerst wil ik even zeggen dat deze les lang is (print hem uit, zou ik zeggen), en dat ik heel veel fragmenten uit mijn eigen verhalen erin heb zitten. Maar ik schrijf dit op mijn laptop, dus dit zijn de enige fragmenten die ik zo snel voorhanden heb. Denk niet dat ik dus een egotripper ben. En trouwens, jullie vragen zoveel aan mij, dus ik neem aan dat jullie mijn verhalen best wel een beetje goed vinden.
Natuurlijk is het het belangrijkste om een goed verhaal te schrijven, dat andere mensen zal boeien. Maar hoe doe je dat? Sommigen claimen dat ze totaal geen inspiratie of aanleg hebben, maar dat is onzin. Tenslotte neem ik aan dat iedereen die aan deze RPG meedoet minsten een van de Harry Potter boeken heeft gelezen. Deze boeken zijn op zich al een enorme inspiratiebron. Waar gaan we beginnen?
We beginnen met het verzinnen van een Plot. Een wat? Een Plot! Geloof het of niet, zelfs JK Rowling doet dit. Sterker nog, ze heeft vijf jaar lang gewerkt om het hele plot van alle zeven de HP boeken in haar hoofd te krijgen, voordat ze begon met het schrijven van het eerste boek. Natuurlijk zullen wij dat niet zo extreem gaan doen. We verzinnen eerst wat er gaat gebeuren in de verhalen van onze personages. Bedenk de volgende dingen bijvoorbeeld voordat je gaat schrijven:
- Wat voor speciaal talent of verhaal bezit jouw personage, dat het boeiend maakt om zijn avonturen te volgen (bij Yorokei was dit Elementisme).
- Zit er een vijand aan het einde van het boek? Zo ja, wie is dat, en wat is zijn talent (Ravada).
- Is er een speciaal voorwerp of een speciale gebeurtenis die belangrijk wordt voor de personages in het boek (Bij HP 1: De Steen der Wijzen, daar gaan ze naar op zoek).
- Hebben de bijpersonages ook geheimen? Zo ja, welke, en wanneer en hoe maken ze dit kenbaar? (Bianca was een engel, Lupos was een Weerwolf, enzovoorts)
- Wat gebeurt er aan het einde van het boek? Wat is de grote gebeurtenis waarnaar jij toe gaat werken? Sterker nog, het is heel nuttig om het einde van het boek te schrijven. Mijn Adava Kedavra 20 zat al lang in mijn hoofd, en JK Rowling heeft het laatste hoofdstuk van boek 7 al geschreven. Op deze manier weet je gewoon waar je naartoe moet gaan werken.
- Schrijf al deze dingen eens voor jezelf op papier, en ga dan �lijntjes� trekken tussen gebeurtenissen. Je moet nu globaal het hele boek gaan bedenken. Dat wil niet zeggen dat je alles tot in de puntjes weet, maar dat je als schrijver wel een idee hebt wat voor gebeurtenissen gaan plaats vinden, en wanneer.
Nu ga je je plot opschrijven. Tijdens het schrijven krijg je vaak nog vele ideeen. Hoe ziet zo�n plot er dan uit? Ik zal mijn plot van �De staf van Rutaan� hier eens laten zien. Natuurlijk kunnen er vele dingen veranderen tijdens het schrijven. Zo heette de staf van Rutaan eerst de staf van Nevel. Later werd dit veranderd.
Plot van �de staf van Nevel�
Yorokei heeft speciale krachten, zonder dat hij het weet is hij een elementist. Hij kan natuurkrachten naar zijn hand zetten. Elementisten zijn erg zeldzaam, ze een op de vijf miljoen mensen bezitten elementistische gaven. De gave die Yorokei bezit, is de gave van vuur. Yorokei kan vuur creeeren vanuit het niets en dat besturen en begeleiden.
De oorzaak van Yorokei�s elementistische gaven is een belofte die een familielid van hem, vijf generaties geleden heeft gemaakt aan de Japanse Kami�s . De Kami�s zijn hoge goden die over de wereld waken en beschikken over het lot van de wereld. In de tijd waarin dat familielid van Yorokei leefde, werd Japan geteisterd door ziekten, oorlogen en natuurrampen. Boven, op de top van de Fuji (een Japanse vulkaan), werd een contract bezegeld met dat familielid van Yorokei. Zijn namkomelingen zouden ervoor zorgen dat er een einde kwam aan deze rampen. De rampen eindigden inderdaad, en later zou dus blijken dat Yorokei en zijn broer Yoshiro in het bezit zijn gekomen van elementistische gaven, en wel hele sterke ook.
Er is echter nog een maar. Er zijn drie gaven verdeeld: Yorokei kreeg de gave van vuur, Yoshiro die van bliksem, en dan blijft er nog een derde gave over, de gave van de wind. Die gave is echter niet onverdeeld gebleven. Die is gegaan naar een oudere broer van Yorokei, eentje waarvan hij nooit wist dat hij bestond. Die broer is Ravada Tokisado. Ravada is 20 jaar eerder geboren, toen de ouders van Yorokei en Yoshiro nog beiden 20 jaar oud waren. De elementistische gaven in Ravada kwamen al op zeer vroege leeftijd aan het licht, hetgeen wat hem een gevoel van macht gaf en hem zeer egoistisch maakte. Ravada studeerde ook aan Zweinstein, op de afdeling Zwadderich. Ravada�s ego werd hier nog meer gestreeld. In zijn zevende jaar was hij verreweg de krachtigste leerling op Zweinstein. In dat jaar ontdekte hij het bestaan van een voorwerp dat hem ontstuitbaar zou maken.
Het was de staf van Nevel. Deze heet zo vanwege de naam van de uitvinder, Stephan Nevel. Nevel was een elementist, maar hij kon zijn krachten niet aanwakkeren. Nevel was een bekend alchemist en creeerde met zijn oneindige kennis een staf, de staf van Nevel. Deze bestond uit de zuiverste en meest krachtige metalen die in de natuur te vinden waren. Het zorgde ervoor dat iemand met zwakke elementistische gaven toch aanspraak kon maken op zijn krachten, zolang zijn bedoelingen zuiver waren. In de handen van een begaafde elementist zou de staf echter rampzalige gevolgen kunnen hebben. Het zou de krachten van diegene zo sterk kunnen aanwakkeren dat de bezitter onverslaanbaar zou worden.
Ravada kwam hier achter toen hij in de nachtelijke uurtjes in de verboden afdeling van Zweinstein�s bibliotheek kon komen. Hij had hiervoor toestemming, aangezien hij een opmerkelijke leerling was, die zijn ware aard altijd goed wist te verbergen. De staf van Nevel werd verborgen in Zweinstein, na diens dood, en Ravada wist de magische beschermingen te doorbreken met zijn ongebreidelde macht en kennis. Ravada bemachtigde de staf en kreeg de macht die hij zo graag wilde.
Maar door een ironische speling van het lot ging het anders. De staf voelde meteen de slechte bedoelingen die Ravada had met de staf en sloot hem op met de krachten die in hem zaten. Ravada werd opgesloten in de kamer waar hij de staf vond. Sindsdien werd hij geen dag ouder en bleef hij door de magische krachten van de staf in leven.
Uiteindelijk weet Ravada, met de krachten die hij ontleende van zijn bloedeigen broer Yorokei, Yorokei te lokken naar de kamer. Yorokei kreeg de staf in handen, en Ravada werd bevrijd uit zijn gevagenis. Verbitterd en woedend probeerde Ravada Yorokei te doden en de staf alsnog te bemachtigen. De staf zorgde er echter voor de de latente gaven in Yorokei aangewakkerd werden, en uiteindelijk, met behulp van de krachten die Yorokei nu beschikt, sluit hij zijn broer weer op in zijn gevangenis. De staf wordt vernietigd en Ravada is voor eeuwig gevangen.
Dit was een plot dat werd geschreven toen ik net begon. Dat Bianca een engel is, wordt nergens gezegd, en dat Ravada een dooddoener was staat er ook niet. Toch had ik een hoop aan dit plot, want ik wist hoe mijn verhaal ONGEVEER ging. Zoals JK Rowling zei:,,Bij een goed boek weet de schrijver ALLES��!
Okee, we hebben nu een plot. Nu kunnen we verhalen gaan schrijven. Je gaat langzaam naar je grote doel toe werken. Yorokei had op een gegeven moment een boek van de verboden afdeling nodig, en heeft daarom accio geleerd. In vijf verhalen vertelde ik hoe Yorokei langzaam de spreuk leerde, en in het laatste verhaal slaagde hij in zijn doel, en kreeg hij het boek in handen. Vervolgens leerde hij Lumos en Nox, zodat hij s�nachts Wolfskruid kon plukken. In het zevende hoofdstuk lukte dat. Daarna moest hij stukjes Zwadderaar krijgen. Hij leerde daarom Petrificus Totalus zodat hij ze kon verlammen. Tenslotte kwam het hele plot bij elkaar in het Wisseldrank verhaal, omdat hij toen de aardmannetjes kon gaan loslaten.
Je ziet, een gebeurtenis staat elk verhaal centraal. Nu is het de truc om de lezer subtiele hints te geven, zodat hij nieuwsgierig wordt en wil blijven lezen. Yorokei hoorde ineens stemmen, maar in het begin wist niemand dat het Ravada was (behalve ik, de schrijver). Ook hoort hij leraren over hem spreken, dat hij grote krachten bezit, maar dat weet hij zelf nog niet. Spanning opbouwen is dus heel belangrijk. Dus zo nu en dan tips geven is zeer leuk voor de lezer. Zo wisten jullie niet dat Bianca een engel was toen ze in Adava Kedavra 14 wegliep, maar wel dat er IETS aan de hand was. Dus eigenlijk de lezer in het ongewisse laten. Pas in het allerlaatste verhaal wisten jullie precies wat Bianca was.
Wees altijd origineel als je schrijft. Dit zie ik nog te vaak:
Ik pakte een boek en las. Ik zag de Avis spreuk en wilde die gaan leren. Toen vroeg ik het aan professor Banning, en die wilde het mij wel even leren. Hij zei:
,,Zo doe je dat��!
Professor Banning riep Avis en vogels kwamen uit zijn toverstaf. Ik probeerde het ook en er kwamen twee veren uit mijn toverstaf.
,,Goed zo��, zei professor Banning,,we gaan morgen verder��!
SPANNEND ZO�N VERHAAL, HE? Niet dus. Maar het is een feit dat dit heel vaak voorkomt op de RPG. Erg leuk hoor, je bedenkt ineens een spreuk en wil die zonder reden gaan leren en toevallig kom je een leraar tegen die het je wel wil leren. Erg realistisch allemaal. Zo kan het ook:
,,Joris? Dit zijn Chi Chang en Yorokei Tokisado. De twee beste eerstejaars die Ravenklauw te bieden heeft. Ze kunnen je vast helpen��!
Wanhopig, met zijn bebloede arm in zijn andere arm, keek Joris mij aan.
,,Yorokei? Die naam ken ik! Ik heb van je gehoord! Het schijnt dat je heel veel spreuken hebt geleerd voor een eerstejaars�.kun je me alsjeblieft helpen��?
Ik voelde mezelf door de grond zakken. Ik kende veel spreuken, ja, en ik was er ook onderhand wel aan gewend geraakt dat mensen hoge verwachtingen van mij hadden. Maar ik kon niets doen tegen echte verwondingen. Finite Incantatem was heel handig, maar niet tegen echte wonden.
,,Nee, sorry Joris. Ik kan niets voor je doen��.
,,Laat mij eens, Yorokei��!
Chi stapte naar voren, en griste zijn toverstaf uit zijn gewaad. Hij richtte de staf op de wond in Joris� arm.
,,FERULA��!
Een blauwe gloed kwam uit de toverstaf van Chi, en tot mijn grote verbazing groeide de wond gewoon dicht! Ik wist niet wat ik zag! Die spreuk moest ik ook leren!
Nu heeft Yorokei een goede reden om de spreuk te leren. Ik moet trouwens zeggen dat er nog wel het een en ander vooraf ging aan dit stukje. En zeg nu eerlijk, dit is toch een stuk spannender dan het zomaar vinden van een spreuk in het boek en een professor het je te laten leren. Dat kan ook anders. Ik zie vaak deze oefening:
Professor Stronk deed het voor en vogels vlogen uit haar staf. Nu deed ik het ook, maar ik moest meer op de A letten. Dat deed ik maar er gebeurde niets. Professor Stronk zei dat ik aan vogels moest denken. Nu lukte het wel, want er kwamen vogels uit mijn toverstaf.
MAAK HET LEUK! Let op, Yorokei gaat van Chi Ferula leren. Kijk wat er gebeurt!
,,Dat is een understatement, Chi. Dat is geweldig! Kun je me een beetje op weg helpen met de spreuk��?
,,Oh, jawel hoor. Jij hebt mij ook al vaak genoeg geholpen. Eens even kijken���..
Chi keek mij bestuderend aan, en toen ineens�.BAM! Chi schopte me tegen mijn onderbeen!
,,Ah! Gek! Waarom deed je dat? Godverdomme��!
,,Rustig maar, Yorokei�.je kunt Ferula natuurlijk niet gebruiken op iemand die niet min of meer gewond is, of wel��?
,,Ja, maar om mij nou maar meteen tegen mijn onderbeen te schoppen! Allemachtig��!
,,De spreuk zelf is simpel genoeg, Yorokei. Gewoon Ferula. Geen klemtoon of zoiets. Concentreer je op de verwonding en bedenk hoe het er uit zag toen je nog niet gewond was��!
Ik trok mijn broek op en keek naar mijn been. Er zat een flinke, rode schram. Ik pakte mijn toverstaf, en richtte hem op mijn schram. Ik probeerde aan mijn been te denken, hoe het er uit zag voor die schram daar werd aangebracht.
,,FERULA��!
Er kwam iets blauws uit mijn toverstaf, en de pijn trok een beetje weg.
,,Gaat de pijn al weg, Yorokei��?
,,Ja, een beetje. Maar dat is niet genoeg, of wel��?
,,Nee. Ik zie de schram nog steeds zitten, en die hoort weg te zijn. Denk heel goed na. Gewoon oefenen��.
,,Nog een keertje dan maar�.FERULA��!
Nu kon ik weer de blauwe gloed zien. Hij trok in mijn schram, en de pijn trok helemaal weg. Daarnaast werd de schram ook iets minder felrood.
,,Zie je wel? Je ben al op de goede weg! Gewoon oefenen��!
Chi pakte nu ook zijn toverstaf, en richtte hem op mijn been.
,,FERULA��!
Een zeer duidelijke blauwe gloed verspreidde zich rondom mijn schram. Mijn schram verdween helemaal, en ook de pijn was nergens meer te voelen. Chi glimlachte.
,,Dat is dus het eindresultaat. Als je het goed doet��.
En dan moet ik er eigenlijk nog bij zeggen dat Yorokei ietwat te snel succes had hier. Meestal lukt de spreuk de eerste keer totaal niet. Trouwens, het Ferula verhaal van mij werkte ook ergens naar toe�.kijk maar in mijn topic. Yorokei ontdekt waarom hij en zijn broers zulke enorme elementistische gaven hebben. Maar dat mag je zelf lezen. Wat ook belangrijk is, is dat je in elk verhaal een keertje iets doet met de spreuk die je leert. Dit wordt moeilijker naarmate je een langer verhaal moet maken.
Ik wil toch nog even iemand anders erbij halen als voorbeeld. Ik heb geen fragmenten van haar verhalen voorhanden, maar toch zijn haar verhalen hier het beste voorbeeld. Fleur Delacour. Fleur is in haar verhalen eigenlijk niet eens de belangrijkste, haar bijpersonages zitten nu al zo verwikkeld in allerlei intriges, dat het wel bijna een soapserie wordt. Je kunt de figuren uit haar verhalen voor je zien, je leeft met ze mee. Geef je bijpersonages die aandacht die ze verdienen.
Dat brengt me trouwens bij het volgende punt: het verzinnen van personages. Hoe zitten ze in elkaar? Eigenlijk komt zoiets vanzelf. Je moet weten hoe een personage is. Daarom heb ik een tip: verwerk je eigen vrienden er in! Die ken je immers als geen ander! En soms zijn er hele aparte types onder je vrienden. Christian, Bianca, Benjamin, Roy en Marjoline komen allemaal uit �the real world�, maar je merkt gewoon hoe ze zijn. Want ik ken ze echt. Yorokei, Yoshiro en Ravada ken ik al jaren, ik heb ze tien jaar geleden bedacht. Daardoor weet ik hoe ze zijn en op bepaalde situaties reageren. Het feetje, Tatl, komt uit Zelda: Majora�s Mask, en reageert zoals de echte Tatl, en Joris Brekebeen�..kom op zeg, dat weten jullie zelf wel .
En soms beleven die personages wat. Brengen hun persoonlijke kenmerken ze in de nesten. Of helpen ze juist jouw personage uit de brand. Je kunt ze altijd gebruiken. De vriend, de leraar, het broertje, de etterbak�..
Tot slot wilde ik nog even terugkomen op wat Sirius heeft geschreven. Dat is heel belangrijk. Schrijf zo lang mogelijk. Doe maar even alsof je een werkstuk voor school aan het schrijven bent. Let op:
Ik liep door de gang en kwam toen aan bij de deur. Ik klopte en professor Sneep deed open.
Kort he? Let op, want dat kan VEEEEEEEEL langer.
Terwijl ik door de inmense gang heen liep, zag ik allemaal harnassen staan. Ik dacht eventjes dat er eentje bewoog, en dook weg, maar Christian lachte, en vertelde mij dat hij niets zag. We kwamen aan bij de grote, eikenhouten deur. Nerveus hief ik de verroeste klink op, en klopte ermee tegen de deur. Langzaam schoof de deur open, en een gemeen kijkende professor Sneep deed open.