Hoofdstuk 3
Yoshiro Tokisado, trots student van...?
Voorgegaan door het hoofd van onze afdeling, de piepkleine professor Banning, werden we naar de inmens grote poorten van Zweinstein geleid. Wat was onze school toch enorm, zeg! Vorig jaar nog had ik door deze gangen heen gelopen, was ik voor het eerst Peter Klophorst tegengekomen, een klassenoudste die nu in zijn laatste jaar op Zweinstein zat. En terwijl ik daar door de gangen liep, zag ik nog een oude bekende. Ik tikte Christian aan, en wees naar een grote, stenen pilaar waarop een lelijke waterspuwer zat. Christian trok een grimas, en tikte de waterspuwer op zijn kop.
�Hee, Archibald! Ken je mij nog?�
De waterspuwer begon langzaam te bewegen, alsof hij uit een diepe slaap kwam. Enkele andere studenten keken verbaasd naar de waterspuwer. Blijkbaar wisten zij nog niet dat Archibald leefde, en dat hij constant ongein uit zou willen halen, zij het niet dat hij vast zat aan zijn zuil en hij zich dus niet kon bewegen. Archibald keek om zich heen en staarde ons aan
�Jullie twee....waarom maken jullie mij wakker?�
�Hee, het jaar begint net�, zei Christian triomfantelijk �en we konden het gewoon niet laten om jou even uit je slaap te halen en gedag te zeggen, dus....dag!�
Archibald werd rood van woede en wilde uithalen naar ons, maar we waren al lang en breed achteruit gestapt, en de arme waterspuwer viel voorover over zijn eigen stenen zuil en smakte met zijn gezicht tegen de pilaar aan, waarna hij enkele woorden uitsprak die niet geschikt zijn voor herhaling. Lachend om onze eigen grap liepen we verder, op weg naar de grote zaal.
De grote zaal was buitengewoon prachtig versierd, en we hielden allemaal onze adem in terwijl we naar binnen stapten. Nou ja, iedereen behalve de Zwadderaars, natuurlijk. Het prachtige, betoverde planfond toonde nu een stortbui, maar wij zaten lekker droog binnen. We gingen aan onze afdelingstafel zitten, terwijl Albus Perkamentus begon met zijn jaaropening. Bianca zat ook al aan de tafel van Huffelpuf, en ze keek nog steeds niet al te vrolijk, hoewel ze door haar vriendinnen blijkbaar weer wat was opgepept. Opgepept genoeg om naar me te zwaaien, toen ze naar me keek.
De sorteerhoed stond al op een krukje op het grote podium helemaal achterin de grote zaal geplaatst. Het oude, gerafelde hoedje beschikte over vele krachten en had mij vorig jaar bij Ravenklauw ingedeeld. Waar zou Yoshiro terechtkomen? In ongeveer de helft van alle gevallen bleek op te gaan dat familie bij elkaar op de afdelingen terecht kwam, maar dat betekende ook dat dat in de andere helft van de gevallen niet zo was. Ook vroeg ik me af wat Yoshiro zelf zou willen. Yoshiro en ik konden heel goed met elkaar opschieten, maar er waren onderling tussen ons toch ook nog wel verschillen. Zou de sorteerhoed die zien? En zo ja, wat voor consequenties zouden die verschillen dan hebben?
De deuren van de grote zaal gingen opnieuw open, en alle leerlingen van alle afdelingen stonden op en juichten hun toekomstige medeleerlingen toe. De eerstejaars maakten een nerveuze indruk. Sommigen van hen zwaaiden naar andere leerlingen, die blijkbaar familie van hen waren, terwijl andere leerlingen het blijkbaar verkozen om doelloos naar de grond te staren, zachtjes schietgebedjes mompelend. Ook Yoshiro en Benjamin kwamen binnen, maar ze zagen ons door de wirwar van leerlingen niet zitten.
Ondertussen was vooraan, bij het podium, het afdelingshoofd van Griffoendor gaan staan. Dat was professor Anderling, de heks van Transfiguratie. Ze keek in het rond en begroette hier en daar wat leerlingen. Vervolgens, met haar gezicht strak in de plooi, richtte ze haar blik op de eerstejaars.
�Welkom op Zweinstein, jongens en meisjes. Zweinstein zal jullie thuis worden tijdens jullie lessen hier. Maar voordat jullie kunnen beginnen aan de lessen, moeten jullie worden ingesorteerd. Zweinstein is opgedeeld in vier afdelingen, te weten Griffoendor, Zwadderich, Huffelpuf en Ravenklauw. Elk van de vier afdelingen heeft zo zijn voor en tegens. Tijdens jullie verblijf hier, is de afdeling jullie familie. Om jullie in te sorteren in elk van de afdelingen hebben wij de sorteerhoed.�
Professor Anderling tilde de hoed omhoog en liet hem aan de eerstejaars zien. Daarna zette ze hem weer terug op het krukje.
�Nadat ik jullie naam opnoem, komen jullie naar voren en zal ik de sorteerhoed op jullie hoofd plaatsen. Deze zal dan aan de hand van jullie eigen, unieke kwaliteiten, bepalen in welke afdeling jullie geplaatst zullen worden.�
Er ontstond een geroezemoes onder de eerstejaars, die duidelijk erg opgewonden waren over het feit dat een hoed voor hen een afdeling moest gaan kiezen. Met een handgebaar wist professor Anderling hen weer tot stilte te gebieden, en ging ze verder.
�Sorteerhoed?�
De sorteerhoed opende zijn �mond� en begon te zingen.
Mijn naam is de sorteerhoed, sorteren is mijn faam
Ja, ik kan goed sorteren, daaraan dank ik mijn naam
Zet mij eens op je hoofd en ik zie wat jij niet ziet
Ik zeg dan jouw afdeling, je gelooft je oren niet!
Ben jij soms een Griffoendor, vervuld van echte moed?
In de kleuren goud en rood, is dat voor jou het goed?
Misschien hoor jij bij Huffelpuf, de afdeling vol trouw
Die lui zijn altijd eerlijk, En luisteren zo gauw
Dan is er ook nog Ravenklauw, met pienterheid ten top
Slim zijn kan daar iedereen, Intellect komt daar voorop!
Het amibiteuze Zwadderich, heeft niet zo�n goede naam
Maar schijn bedriegt ons meer dan eens, misschien moet jij daar gaan!
Dus zet me nu eens op je bol, vertrouw me maar heen snel
Dan kijk ik even in je hoofd, jouw afdeling vinden we wel!
Iedereen klapte toen de sorteerhoed uitgezongen was, en professor Anderling knikte goedkeurend. Ze pakte de hoed bij de punt en tilde hem de lucht in. Toen opende ze een rol perkament en begon namen op te lezen.
�Aardvarken, Harold!�
Een jongen met vettig, zwart haar kwam naar voren. De hoed werd op zijn hoofd gezet en de sorteerhoed riep:
�Ravenklauw�!
Ik stond op om Harold toe te juichen, net zoals mijn medestudenten van Ravenklauw. Harold ging opgewonden zitten en de sorteerceremonie ging verder.
�Brabbelaar, Benjamin!�
Het was inderdaad Benjamin, de jongen uit de trein. Omdat ik zijn achternaam niet kende, wist ik dat eerst niet zeker, maar het bleek wel degelijk om die jongen te gaan. Waar zou hij terecht komen? Als hij bij Ravenklauw kwam, dan had hij een grote kans om bij mij en Yoshiro terecht te komen. Ik bad voor Yoshiro, die ik nerveus zag staan kijken naar hoe zijn kersverse vriend ingesorteerd werd.
�Griffoendor!�
Benjamin begaf zich naar de juichende, rode zee van leerlingen en nam trots zijn plaats in tussen zijn medestudenten. De sorteerceremonie ging door. Huffelpuf kreeg er dit jaar veel leerlingen bij, terwijl Griffoendor relatief weinig opschoot tijdens deze indelingsceremonie. Types die bij Zwadderich hoorden, kon je er meteen uitpikken, door hun uiterlijk en de arrogantie die van hen afstraalde. Christian en ik maakten er dan ook snel een spelletje van wie de meeste Zwadderaars kon herkennen.
�Duister, Danny!�
�Zwadderich!�
�Ha! Weer een punt voor mij!� Christian tilde zijn noteblock omhoog en liet de kruisjes zien. �Ik heb er zeven goed uitgepikt! Dat is vijf meer dan jou! Haha!�
�Metselaar, Suzanne!�
�Ravenklauw!�
�Rotterdam, Angelo!�
�Griffoendor� !
�Sparrebos, Marjoline !�
Het kleine meisje waarmee Yoshiro zo�n ruzie had gehad, stapte naar voren. De hoed werd haar opgezet en de sorteerhoed begon te denken.
�Moeilijk...ik houd het op Griffoendor!�
Het meisje liep naar de tafel toe en ging zitten. Dit kon interessant worden. En toen, eindelijk...
�Tokisado, Yoshiro!�
Een lang moment was de sorteerhoed stil. Het was alsof hij met de sorteerhoed in een diep gesprek was. Wat wilde ik nu? Yoshiro bij Ravenklauw? Dan zou hij bij mij zijn? Of Griffoendor, bij zijn vriend.....ik wist het niet. Maar na een volle minuut verloste de sorteerhoed ons en vertelde hij ons zijn beslissing.
�Het was moeilijk, Yoshiro, maar je gaat je broer niet achterna.�
�Nee?�
�Nee...je hoort bij GRIFFOENDOR!�
De tafel van Griffoendor juichte en klapte, en Yoshiro rende naar de tafel toe, naar Benjamin. Vlak voor hij ging zitten, keek hij me nog even aan, met een vragende blik, waarvan ik kon raden wat de vraag was. Ik stak mijn duim op, ten teken dat het goed was, en Yoshiro ging aan de tafel zitten. Mijn broertje zat niet bij mij, maar wat maakte het ook uit....als hij het maar naar zijn zin kreeg!
Het schoolhoofd, Albus Perkamentus, stond op en haalde diep adem voor zijn
toespraak aan het begin van het jaar.
�Welkom allemaal. Welkom terug op Zweinstein, de hogeschool voor hekserij en hocus pocus. Graag een hartelijk welkom voor de nieuwe eerstejaars, ik ben er zeker van dat jullie er buitengewone zorg voor zullen dragen dat ze het hier naar hun zin krijgen. Na een goede vakantie zullen we er weer hard tegenaan gaan, al kan het er in de vakantie ook hard aan toegaan, zoals ik zelf aan den lijve ondervonden heb. Zo kwam ik in Afrika oog in oog te staan met een levende totempaal van een oude afrikaanse stam, die mij...�
�AHEM!�, kuchte professor Anderling zo duidelijk dat Perkamentus het kon horen.
�Nou ja, dat verhaal vertel ik jullie nog wel eens. In elk geval...ik hoop dat jullie weer flink jullie best zullen doen om zoveel mogelijk punten voor jullie afdeling binnen te halen. Na de aanhoudende zegen van Griffoendor, zou ik ook graag wel weer eens een andere afdeling als kampioen willen zien. Huffelpuf, misschien?�
De Zwadderaars lachten honend, en professor Sneep, het afdelingshoofd van Zwadderich, trok een gemene grijns.
�Dus iedereen moet maar goed zijn best doen. Er zullen dit jaar ook weer vele spannende evenementen plaatsvinden waaraan jullie deel kunnen nemen, zoals het Zwerkbaltoernooi, het Toverschaak Toernooi, het Knalpokertoernooi en het Raad welke Smekkie in Alle Smaken jij hebt Toernooi, dat ikzelf bedacht heb en zelf ten uitvoering wil gaan brengen.�
Professor Anderling legde haar handen in haar haar en begon met haar hoofd afkeurend te schudden.
�Ik wens jullie allemaal veel plezier en succes en vergeet niet sportief te zijn!�
Professor Perkamentus keek nog even extra duidelijk naar de leerlingentafel van Zwadderich.
�En dan nu....MC DONALDS!�
Duizenden hamburgers in alle soorten en maten verschenen op de afdelingstafels, en de gekte sloeg �ook bij mij- toe. Iedereen griste hamburgers van de tafels en stouwde zichzelf helemaal vol.
Tijdens het eten werd er heel wat afgekletst. Zo vertelde Chi heel wat over zijn vakantie in Griekenland, en bleef Geldsior de wildste verhalen vertellen over Goudgrijp. Terwijl ik de zoveelste kipburger achter mijn kiezen wilde proppen, werd er ineens een hand op mijn schouder gelegd. Ik keek achterom, en zag...
�Peter! Peter Klophorst!�
�Hallo Yorokei!�
Peter was klassenoudste van Ravenklauw en zat in zijn zevende, laatste jaar. Vorig jaar waren ik en peter zeer goede vrienden geworden. Hij had me toen geholpen mijn elementistische krachten te beheersen. Het was een goed bewaard geheim, maar Peter was een aquakinetische elementist, en hij kon alles wat hij maar wilde met water doen. Peter glimlachte en ging verder.
�Ik wilde je graag voorstellen aan wat mensen. De klassenoudsten bij ons op de afdeling dit jaar. Kom je even mee?�
Ik liep mee met Peter naar de tafel van de klassenoudsten. Een jongen met halflang blond haar stond op en begon mijn hand te schudden.
�Hoi Yorokei! Goed je weer te zien!�
�Hoi Dennis!�
Dennis van Wansem had ik vorig jaar al ontmoet. Hij zat nu in zijn zesde jaar en was vorig jaar ook al klassenoudste geweest en dat was hij dus nog steeds. Hij ging
weer zitten, en een meisje met zwart haar in een lange paardenstaart stond op. Peter glimlachte, en Dennis werd rood.
�Yorokei, dit is Melanie Bezemsteel. Melanie, dit is Yorokei!�
�Hallo Yorokei!�
�Hallo Melanie!�
�Peter heeft me veel over je verteld. Ga je even zitten?�
�Ja hoor!�
Ik ging aan de tafel van de klassenoudsten zitten, die voorzien was van boterbier en appelwijn. Het had zo zijn voordelen om klassenoudste te zijn! Peter pakte een glas, en vroeg:
�Wat zal het zijn, Yorokei? Het spijt me alleen, maar ik mag je nog geen alcohol inschenken.�
�Eh.....heb je Madame Slorpa�s Tandenknarsende Thee-ijs?�
�Jazeker!�
Peter draaide aan het kraantje dat op de tafel stond en er kwam inderdaad thee-ijs uit. Dus zo kwamen ze aan hun wilde variatie aan drankjes: die kraan voorzag ze van alles wat ze maar nodig hadden! Melanie begon tegen me te praten.
�Nou, Yorokei. Vertel me eens: hoe bevalt het je hier op Zweinstein?�
�Prima hoor. Ik heb hier vorig jaar een hele leuke tijd gehad!�
�Ondanks je korte verdwijning?�
De thee spoot uit mijn neusgaten toen ik dat hoorde. Ik nam even een flinke slok thee voordat ik verder ging.
�Wie heeft je daarover verteld?�
�Perkamentus heeft het vorig jaar ter afsluiting van het jaar aan iedereen verteld. Over je broer Ravada en dat je hem met je elementistische krachten hebt weten te overmeesteren en zo!�
Een tweede spurt thee spoot uit mijn neusgaten! Daar wist ik helemaal niets van!
�Ik denk dat jij toen nog op de ziekenzaal lag, Yorokei. Dat zou kunnen!�
�Ja, dat moet het zijn geweest!�
Opeens zag ik aan de overkant van de zaal Yoshiro lopen. Ik wilde hem toch nog even spreken, dus dit was een mooie gelegenheid om het gesprek hier even af te kappen.
�We maken dit later nog wel af Melanie. Ik moet nog even mijn broertje feliciteren met zijn indeling!�
�Tot ziens, Yorokei!�
Ik snelde naar Yoshiro toe, die met zijn armen vol met hamburgers liep �en zijn mond ook trouwens-.
�He Yoshiro.....gefeliciteerd met je indeling!�
�Yorokei..ik..�
�Hee, chillen, weet je! Jij kan er niets aan doen dat de sorteerhoed jou heeft ingedeeld bij Griffoendor! En trouwens, daar hoor je dan blijkbaar thuis en laat me je vertellen: Griffoendor is een puike afdeling!�
�Meen je dat?�
�Ja. En je zit ook bij Benjamin! Dat moet toch een opluchting voor je zijn?�
�Ja, dat is waar.�
�De sorteerhoed deed er trouwens lang over om je in te delen. Waarom?�
�Ja, dat was vreemd! Ik....!�
�BONK!�
Iemand botste frontaal tegen Yoshiro aan, en beiden vielen op de grond. De hamburgers lagen nu overal over de vloer verspreid. Yoshiro legde een hand op zijn hoofd.
�Auuuu! Welke imbiciel rent zo snel door de drukke gangen?!�
�Sorry, ik had haast en....hee! Jij bent die jongen uit die stripwinkel en die uit de trein!�
�Wa....JIJ WEER?!�
�AHEM!�
Ik tilde beiden op en zette ze tegenover elkaar. Ze wisten blijkbaar niet wat ze tegen elkaar moesten zeggen, dus vertelde ik ze dat maar.
�Als jullie jezelf eerst nu eens aan elkaar voorstellen? Dat �jongen uit stipwinkel� en �meisje uit trein� begint me de keel uit te hangen!�
�Yoshiro Tokisado.�, zei Yoshiro met een nors gezicht.
�Marjoline Sparrebos.�, zei het meisje met een minstens even nors gezicht.
�Dat is beter!�
Ze schudden elkaars hand en bleven elkaar met grimmige blikken aankijken. Toch was er iets meer aan de hand. Ik wist het niet te plaatsen, maar ik had zo mijn vermoedens....
�En nu wil ik dat jullie gezellig daar aan de tafel gaan zitten. Per slot van rekening komen jullie bij elkaar op de afdeling en in de klas te zitten. Jullie zijn toch allebei Anime fans? Nou, heb het daar dan eens over! De mazzel!�
Helemaal verbijsterd bleven de twee achter, terwijl ik weer aan de tafel van Ravenklauw ging zitten. Misschien konden ze dan toch vrienden worden...
Ondertussen was er aan onze afdelingstafel een echt voedselgevecht ontstaan tussen de klassen onderling. Christian gooide broodjes hamburger naar de vijfdejaars, terwijl Geldsior hem bevoorraadde.
�Hee Yorokei! Doe je ook mee?�
�Geef me een Big Mac!�, grijnsde ik, en stak gretig mijn hand uit. Christian keek me met een twijfelachtige blik in zijn ogen aan.
�Wat ga je doen?�
Ik keek naar de tafel van Huffelpuf en strekte mijn arm lang naar achteren. Ik kneep mijn linkeroog dicht, mikte en......
�FLATS!�
Raakte een nietsvermoedende Leo Jordaan volop in zijn nek. De sla uit de burger zakte in zijn t-shirt en de saus druipte in een elegante sliert langs zijn oor. Hij draaide zich om, keek me aan en schreeuwde keihard door de Grote Zaal:
�VOEDSELGEVECHT!�
In geen tijden had ik zo�n enorme lol gehad. Al snel deden alle afdelingen en iedereen mee aan het voedselgevecht. Zelfs Albus Perkamentus gooide mee, al speelde hij vals door zijn hamburgers zo te betoveren dat ze altijd hun doel raakten. Het leukste was wel toen de andere drie afdelingen hun krachten besloten te bundelen en samen Zwadderich gingen aanvallen. Roy Zwavelhout, Draco Malfidus en Severus Sneep hadden nog nooit zo zuur gekeken! Uiteindelijk maande Perkamentus iedereen weer tot rust en sprak ons toe, terwijl er nog de bovenkant van een broodje aan zijn lange, zilverachtige haar hing.
�Een leuk begin van een leuk jaar! Ik hoop dat jullie de rest van het jaar ook zo
spontaan en speels blijven, want het is letterlijk om je vingers bij af te likken!�
Perkamentus voegde hierop woord bij daad en likte zijn vingers af.
�En nu wil ik dat jullie uitrusten. Morgen begint het nieuwe jaar, en jullie moeten fris op jullie lessen verschijnen. Veel plezier, en....slaap lekker!�
Die avond lag ik heerlijk in bed, in ale rust de dag te overdenken.
�Wat denk je, Yorokei?�, vroeg Christian �Hoe zal dit jaar verlopen?�
�Ik weet het echt niet Christian. Dingen zoals dat laten zich niet voorspellen. Al is er een ding dat ik wel zeker weet!�
�En dat is....?�
�Roy Zwavelhout is nu nog steeds in de badkamer de hamburgersaus uit zijn haren aan het wassen!�
En met die prachtige gedachten in mijn hoofd, viel ik in een lange, diepe slaap.