Oude en Nieuwe vrienden
Nog nauwelijks bekomen van onze toeren om op de trein te komen, sleepten we onze logge lichamen omhoog. We controleerden snel onze bagage, maar gelukkig was alles heel en wel de trein ingekomen.
�Zeg maar geen woord hierover tegen ma, Yoshiro....je weet wel.�
�Die zou flippen.�!
�Juist.�
Ik pakte mijn koffers en liep naar Elysander, die het gangpad stond te wachten. Hij glimlachte en pakte mijn hand ferm beet.
�Zo, mijn enige echte concurrent is weer terug op Zweinstein....even dacht ik dat je zou afhaken!�
�Nou ja, ik heb wel overwogen om naar Klamfells te gaan, weet je....betere ligging, ik houd wel van sneeuw en zo.�
�Wat?�, vroeg Elysander geschokt.
�Geintje Ely, geintje!�
Elysander lachte en keek over zijn shouder heen naar achteren.
�Hee, Gritty! Yorokei en Yoshiro zullen wel moe zijn! Wil jij hun koffers even bij ons in de coupe in het bagagerek gooien?�
�Jawel, Elysander! Hoi, Yorokei!�
Gritty, de tamme kobold van Elysander, pakte moeiteloos al onze tassen en sjouwde ze op zijn rug naar de coupe toe. Yoshiro keek verbaasd op, maar ook blij; waarschijnlijk omdat hij zelf zijn zware tas niet hoefde te dragen. Elysander ging ons voor naar de coupe, die niet ver weg was. In de coupe zaten nog meer bekenden van mij. Veel bekenden!
�Hallo Yorokei!� riepen meerdere stemmen tegelijk.
�Yorokei!� riep een enkele stem. Ineens werd ik omvlogen door een meisje dat ik eigenlijk al te lang niet meer had gezien. Het was mijn vriendin.
�Bianca! Hoe....hoe is het met je?�
�Geweldig! En nu helemaal....ik heb je zo gemist, Yorokei!�
Iedereen in de coupe wist dat wij een heel intense band waren. Daarom waren ze even stil. Yoshiro was de enige die wat onwennig keek, waarschijnlijk omdat hij Bianca alleen uit verhalen kende. Ik ging zitten en ging de hele coupe rond. Daar waren onder andere Christian Wanderaar, mijn grote vriend op Zweinstein, Geldsior Sikkel, de dappere Kobold met zijn dienaar Tael, De kleine dwerg Chi Chang, met zijn vriendin Miranda Klophorst en ook Leo Jordaan om het geheel compleet te maken. Het was ronduit geweldig om ze allemaal weer te zien. Leo Jordaan zat heerlijk op te scheppen over alle hachelijke, vaak onmogelijke situaties die hij tijdens de vakantie had moeten doorstaan. Ik geloofde er maar de helft van, maar ja, Leo was nu eenmaal Leo en zo moest je hem ook maar nemen. Chi Chang had met zijn speciale dwergenkrachten geoefend en had ze weten te perfectioneren tot een nieuwe staat, zo zei hij. Verder wilde hij er waar iedereen bij was niet zo veel over kwijt. Logisch, want het waren krachten waar anderen niets mee te maken hadden. Ikzelf zat in hetzelfde
schuitje. Geldsior had in de vakantie een tijdje gewerkt als bezorgkobold voor
Goudgrijp, de tovenaarsbank. Hij vertelde de prachtigste verhalen over kolossale bergen goud die hij had mogen aanschouwen. Aanschouwen, maar niet aanraken. Terwijl hij over al dat geld praatte, kon je hem gewoon zien wegdromen. Geldsior hield blijkbaar wel van die hopen geld. Tot slot was daar natuurlijk Christian, waar ik snel naast ging zitten. We gaven elkaar een hand en keken elkaar grijnzend aan.
�Klaar voor een nieuw jaar, meneer de elementist?�
�Jazeker, oude kameraad van me!�
�Dus....wat heb je allemaal uitgespookt tijdens de vakantie?�
�Niet veel....wat liggen zonnen....wat gelezen....heb je die nieuwe Barry Stotter boeken al gelezen van K.M Stowling? Echt verbazingwekkend hoe mooi ze het leven beschrijft van een tovenaarsjongen die zomaar in de dreuzelwereld moeten leven!�
�Ja! Nou ja, ik ben bezig met boek 2!�
�Ah, Barry Stotter en de Fijne Hamer!�
�Ja! Ik ben reuze benieuwd hoe het afloopt!�
Tijdens de reis praatten ik en de rest van de coupe uitgebreid over allerlei dingen. Er was zoveel gebeurd tijdens de vakantie, en we moesten allemaal ons ei kwijt. Het was heerlijk. Het was alsof ik nooit weg was geweest.
Alleen Bianca hield angstvallig haar mond. Ze keek maar treurig naar mij, en dan weer naar het raam. Bianca had een groot geheim: Ze was een engel. En engelen mochten zichzelf nooit aan iemand laten zien, sterker nog, ze mochten nooit iemand laten weten wie ze waren. Bianca had dat echter vorig jaar gedaan om mijn leven te redden. Die nobele daad had tot gevolg dat ze nu niet langer een engel mocht zijn. Dat betekende ook min of meer dat ze vrij was. Maar ze bleef stil, alsof ze iets te verbergen had. De rest was zo in gesprek over de finale van het WK Zwerkbal, dat ik even naar Bianca liep en haar mee de coupe uit nam. Dan kon ze even rustig praten.
�Gaat het, meisje?�
�Jawel, Yorokei....het is alleen dat...�
�Heeft het iets te maken met....�
�SSST! Stil! Geen woord daarover!�
�Dus wel! Kun je het mij vertellen?�
�Ik weet het niet�
�Hoezo ik weet het niet?�
�Geef me meer tijd....�
�Okee...kun je weer lachen, nu...komop, vrolijk zijn!�
Bianca glimlachte. We liepen samen terug naar de coupe. Wat was het toch een prachtig landschap, zo onderweg naar Zweinstein. We raasden langs groene grasvelden, keken om ons heen en zagen grazende koeien, schapen en veel meer prachtige dieren. Opeens hoorden we iets. Het was een kreet van pijn.
�Auw! Laat me met rust!�
�Niets ervan! Wij hebben geen geld op zak dus kom maar op met de poen anders zorg ik dat je je naam eer aandoet!�
Die stemmen herkende ik uit duizenden. Ik rende de richting op waar het geluid vandaan kwam en zag daar twee medetweedejaars. Degene die �auw� had geroepen was Joris Brekebeen, een van de meeste onhandige Ravenklauwers die je op Zweinstein kon vinden. De ander was Roy Zwavelhout, een jongen die ik niet mocht. Logisch, want hij kwam van Zwadderich en had gewoon een mentaliteit die nergens
op sloeg. Roy keek mij venijning aan toen hij me zag. Hij moest duidelijk even nadenken. Ook Roy was namelijk enorm betrokken geweest bij de gebeurtenissen die vorig jaar plaats hadden gevonden. Mijn broer Ravada had hem beinvloed, zodat hij hem kon helpen zijn snode plannen. We hadden Roy toen ook min of meer gered. Wat Roy daar precies van had gevonden, en of dat zijn gedrag van dit jaar zou beinvloeden, was nog maar net te zien.
�Yorokei...�
�Laat Joris gaan, Roy....Gebruik je eigen geld maar. Je schijnt genoeg te hebben als ik al die kletspraat die ik van je hoor mag geloven!�
Roy keek neer op Joris, die zijn hand al voor zijn gezicht had, blijkbaar ter bescherming. Roy dacht na.
�Okee dan. Jij je zin Yorokei....Wacht maar.....Die schuld vereffenen we nog wel!�
Roy liep neidig weg en Bianca hielp Joris omhoog aan zijn arm. Bianca keek me aan.
�Sommige mensen veranderen ook nooit!�
�Nee...je zou zeggen dat Roy zijn lesje nu wel geleerd had....� Joris steunde op zijn been en ging weer op zichzelf staan. �Alles okee, Joris?�
�Ja, het gaat wel....dank je, Yorokei...jij ook, Bianca!�
�Ik help Joris even naar zijn coupe toe. Ga jij maar terug naar de rest, Yorokei!�
Bianca liep weg met Joris huppelend achter haar aan. En ik liep dus weer terug richting de coupe.
Na een paar minuutjes lopen kwam ik weer terug in de buurt van mijn coupe. Die was verlaten, dus besloot ik maar lekker te gaan liggen en wat te lezen. De rest was zeker wat te eten halen of een rondje aan het lopen. Ik pakte mijn boek uit de tas en begon te lezen. Wat heerlijk was dit toch...wat een rust....wat een stilte....ik kon zo in slaap vall-�
�KLETS!�
De deur van de coupe vloog keihard open. Yoshiro kwam naar binnen gelopen. Hij was nijdig, hij was boos.
�Donder nou toch eens op man! Ik heb dit boek gekocht, niet jij! Het is van mij!�
�Als ik door jou niet zo laat was geweest was het nu mijn boek geweest!�
�Maar dat was je wel en ik heb het nu dus!�
Het meisje dat we in de stripspeciaalzaak hadden gezien kwam achter Yoshiro aan de coupe binnengelopen. Ze keek nogal boos, het was typisch om twee zulke boze mensen tegenover elkaar te zien.
�Alsjeblieft....wat is je naam?�
�Yoshiro.�
�Yoshiro, alsjeblieft....ik verzamel Anime. Ik moet dat nummer hebben.....weet je wat, dan mag je mijn Bubblegum Crisis lezen!�
�Alsof ik die nog niet allang gelezen heb! Nee, je koopt hem niet van mij!�
�Verdomme! Wat een irritante stijfkop ben jij zeg!�
Het meisje verliet stampvoetend de coupe en wij bleven achter. Yoshiro ging in de deuropening staan, en schreeuwde haar na:
�EN KOM MAAR NIET TERUG OOK!�
Dat vreemde broertje van mij toch. Hoe kreeg hij het toch altijd weer voor elkaar om met iedereen die hij maar tegen kon komen ruzie te maken? Yoshiro ging zitten en pakte meteen demonstratief zijn Dragonball boekje erbij en begon te lezen. Ergens
had ik even het idee dat hij het jammer vond dat hij zijn boekje niet met het meisje gedeeld had. Maar ja, het waren mijn zaken ook niet. Yoshiro moest maar leren met meisjes om te gaan. Plotseling schoof de deur van onze coupe open. Een mij niet bekende jongen keek om de hoek van de coupe. Hij had blond, krullerig haar en keek ons verbaasd aan.
�Eh....mijn coupe is een beetje leeg....ik hoorde jullie zo kletsen....kan ik er even bij komen zitten? Ik houd wel van wat gezelschap!�
�Ehm..ja, dat is goed. Kom zitten!�, zei ik. De jongen nam plaats naast Yoshiro en keek even naar zijn boek. �Dat is Dragonball he? Anime! Dat is gaaf! Ik ben trouwens Benjamin! Benjamin Brabbelaar! Wacht eens even!�
De jongen begon te graaien in zijn jaszak, en toverde al snel een klein noteblock en een potlood tevoorschijn. Hij zoog even op de punt van zijn potlood, en keek toen naar mij.
�Blijf even stil zitten, okee? Je gezicht �niet bewegen- dit is binnen een minuutje af...nou ja, vijf minuutjes misschien!�
En razendsnel begon Benjamin te tekenen. Een oog, een neus....een mond en een hoofd...het haar kwam erbij, en ineens....
�Klaar! Nou ja, nog even mijn krabbeltje eronder...kijk eens, alsjeblieft!�
Benjamin had mij nagetekend, maar dan als stripfiguur! Ik zag er precies zo uit als die figuurtjes in dat dragonball boekje van Yoshiro, maar tegelijkertijd was het heel duidelijk dat ik dit was en niet een figuurtje uit dat boekje.
�Dat is mijn hobby...tekenen. En ik ben er best goed in. Ik vind vooral Anime leuk, maar andere strips kunnen me ook wel boeien. Tekenen jullie tovenaars trouwens ook strips?�
�Eh...ja, maar niet zoveel als dreuzels. Het zijn vooral de dreuzelstrips waarmee wij het moeten doen.�
Benjamin glimlachte even, en zei toen: �Dan zijn wij dreuzels toch ergens beter in dan jullie. Mijn pa en ma zijn allebei dreuzels, maar ik mocht naar Zweinstein! Het leek me wel tof hoor! Dan kan ik de hond betoveren zodat hij zichzelf uitlaat of zo! Of mijn kamer opruimen met een simpele toverspreuk!�
�Ouders zijn saai!�, geeuwde Yoshiro languit �Wij mogen nog niet eens het gras maaien met toverspreuken!�
�Kwam dat niet omdat jij de vorige keer het hele gazon in lichterlaaie zette toen je dat wilde uitproberen, Yoshiro?�
�Eh..misschien?�
Benjamin moest lachen. Het leek me wel een aardige gozer. Misschien kwam hij wel bij Yoshiro in de klas. Dan had hij ook alvast een leuke vriend waarmee hij kon opschieten. Ondertussen probeerde Yoshiro zich te verontschuldigen. Hij had zijn toverstaf uit zijn koffer gepakt en zwaaide er gracieus mee in de rondte.
�Ik zei nog zo tegen die sul van die toverstavenwinkel dat ik niet deze stok moest hebben! Daardoor ging het gazon in de hens!�
Benjamin keek even vreemd naar Yoshiro �Maakt het wat uit dan, wat voor toverstaf je koopt?�
�Jazeker! Elke tovenaar is voorbestemd voor zijn of haar eigen toverstaf! Je kunt er niet zomaar lukraak een uitkiezen!�
Yoshiro ging verder met zijn verhaal �Mijn toverstaf is er een van sparrehout, met staarthaar van een eenhoorn erin! En ik haat paarden! En moet je kijken wat een klein flutstafje! 17 centimer! Nou, ik kom nooit meer terug bij die vent!�
Benjamin keek een beetje bezorgd na die mededeling van Yoshiro. Hij graaide in zijn jaszak en haalde een doosje tevoorschijn, waar onmiskenbaar een toverstaf in moest zitten. Hij draaide het doosje naar de onderkant, waar de beschrijving van de toverstaf op stond, en las voor:
�Berkenhout....25 centimeter lang met een veer van een hippogrief als kern.�
Even was het stil, en toen vroeg Benjamin:
�Een hippowat?!�
De rest van de reis bleef Benjamin bij ons zitten. Yoshiro en ik vertelden hem veel over de magische wereld, en we moesten vaak lachen als we weer eens heel gewoontjes vertelden over dingen die voor hem heel ongewoon waren, zoals reuzen. Op zulke woorden reageerde Benjamin gewoonweg door een vertrokken gezicht te trekken en ons zeer verbaasd aan te kijken. Ondertussen gleed buiten het landschap van Schotland aan onze ogen voorbij. Prachtige heuvels en oude, vervallen kastelen sierden de horizon van het prachtige landschap en ik droomde weg terwijl de trein doorraasde. Voordat ik het wist, kwam ineens iedereen weer binnenzetten. We stelden Benjamin aan de anderen voor en begonnen ons om te kleden. Yoshiro knoopte een gesprek aan met Benjamin over de afdelingen, waar �je raadt het al- Benjamin ook niets vanaf wist.
�Ik zal het je laten zien...ik heb hier de schoolgids van Zweinstein. Kijk, zie je het wapen van Zweinstein? Zoals je ziet is het opgedeeld in vier kleinere wapens, elk voor een van de vier afdelingen.�
�Hee, die met die slang ziet er gaaf uit! Daar wil ik wel bij!�
Even keek iedereen in de coupe Benjamin duister aan, maar toen beseften ze dat hij min of meer een dreuzel was en gingen verder met het aantrekken van hun gewaden.
�Nee, dat wil je niet. Dat is Zwadderich. Akelig volk. Niet leuk, niet gezellig en volkomen achterbaks. De andere drie afdelingen zijn allemaal wel in orde, maar de meeste mensen hebben een hekel aan Zwadderich!�
�Oh. En die andere drie dan? Die gele met die das erop bijvoorbeeld?�
�Dat is Huffelpuf. Huffelpuf staat vooral bekend om zijn eerlijkheid en doorzettingsvermogen. Die gozers spelen trouwens goed Zwerkbal, als ik de verhalen mag geloven!�
�Ja, dat zei je....tovenaarssport. En die leeuw?�
�Griffoendor. Voor trouwe en moedige mensen. Albus Perkamentus, het schoolhoofd heeft daar op gezeten en ook Harry Potter �ik vertel je nog wel over hem- zit daar. Het is een gewilde afdeling.�
�En die met die vogel erop?�
�Dat is Ravenklauw. Daar is Yorokei vorig jaar ook terecht gekomen. Intelligentie en de wil om te leren staat daar voorop!�
Yoshiro keek even achterom naar mij (hij dacht dat ik hem niet hoorde) en fluisterde toen iets in Benjamins oor dat klonk als �stuudjes�....ach ja, Yoshiro kon ook niet beter weten. Hij moest maar wachten tot hij zelf ingesorteerd werd. We hoorden de stoomfluit van de trein gaan en de conducteur kwam de deur van de coupe open doen.
�Zo jongens...meisje....we zijn er. Veel plezier tijdens jullie nieuwe schooljaar. Vergeten jullie al je tassen niet?�
Elysander, die de langste was, ging staan en gaf ons allemaal de tassen uit het rek aan. Bianca en ik waren de laatsten die onze tassen kregen.
�Ziezo! Op naar Zweinstein!�
In de enorme leerlingenstroom raakten we Elysander al snel kwijt, en stonden ik en Bianca met zijn tweetjes. Toen we buiten kwamen, stond het hele perron vol met leerlingen, die wachtten op iemand die hen zou komen ophalen. Vanuit de verte zag ik Yoshiro ongerust om zich heen kijken. Benjamin stond nog naast hem. Opeens schreeuwde er een schorre stem over het perron:
�Eerstejaars! Hierheen! Alle eerstejaars! Hierheen alsjeblieft!�
Het was de enorme jachtopziener van Zweinstein, Hagrid. Alle eerstejaars keken hem bang aan, waaronder mijn broertje en Benjamin. Ik lachte hen toe, en stak mijn duim op, ten teken dat het okee was. Ze zwaaiden en gingen achter de eerstejaars aan, vermoedelijk om via bootjes over het meer hun weg naar Zweinstein te maken. Toen ze weg waren, was het perron al wat kalmer, en keek Bianca mij rustig aan.
�Kom. We gaan. Ik wil niet te laat zijn voor de sorteerceremonie!�
�Nee...gelijk heb je!�
�Kom op dan!�
�Ja, is goed. Ik gooi even deze spiekbriefjes die nog van vorig jaar in mijn zak zaten in de prullenbak daar verderop. Ik wil dit jaar met een schone lei beginnen!�
Bianca moest lachen en liep verder. Ik gooide mijn rotzooi in de prullenbak en liep achter haar aan. Opeens zag ik iets. De rits van haar handtas was open en er viel iets uit. Een geelgekleurde envelop. Ze had het zelf niet eens in de gaten. Ik pakte de brief op en zonder te lezen wat erop stond, liep ik naar Bianca toe.
�Hee, Bianca! Je hebt deze brief laten vallen!�
�Wat?�
Het was heel vreemd. Bianca keek geschokt naar de brief, naar mij, en toen weer naar de brief. Ze griste hem snel uit mijn handen en er stonden kleine tranen in haar ogen. Dat alles gebeurde in een fractie van een seconde.
�Hoe kon ik zo slordig zijn? Als iemand! Oh....!�
Een traan viel op de grond, het leek wel alsof het in slowmotion gebeurde. Er was iets aan de hand, dat was duidelijk. Maar wat?
�Bianca? Heeft het te maken met...kan ik je?�
�Niet nu Yorokei...alsjeblieft...als ik er klaar voor ben...�
Zwijgend liepen we verder. Bianca�s stemming bleef bedrukt tijdens de lange loop naar Zweinstein. Het nieuwe schooljaar was begonnen, maar waren daarmee ook de mysteries weer begonnen?