(vervolg maandag) Een van onze reisgidsen raadde nog een bezoekje aan een openlucht museum iets noordelijker aan, een nagebouwd mijndorpje uit 1880 genaamd South Park City. Dit gebied is bij mijn generatie van naam bekend door de tekenfilmserie South Park. De schrijver komt ervandaan en deed er inspiratie voor het getekende landschap op. Het museum was best leuk met veel oude snuisterijen en gebouwtjes in oude stijl ingericht. Het was toen wel tijd om in dit dorp, Fairplay, te blijven en we vonden hier een superhotel.
Elke kamer was er anders: Indian style, Grandmamma�s style, Schoolteacher, Western� en je mocht gewoon kiezen. De kamers hadden geen tv, dus we hebben een flesje wijn in het dorp gehaald en zijn �s avonds in de glazen serre gaan zitten in grote comfortabele houten meubelen, met onze wijn en onze leesboeken. Heerlijk relaxete avond! We hadden ook erg lekker gegeten in alweer een brewery: ik had Mahi-mahi officieel een dolfijnsoort met honingsaus. Lekkere stevige vis eigenlijk.
Dinsdag zijn we doorgereden naar Manitou Springs, dit deden we via het Florrissante Fossilbed Nat. Monument, waar enorme fossielen van bomen staan. Alleen de stronken, want die waren bedekt door lava, de rest is weggerot. Dat soort bomen staat nu nog in California, maar niet meer in dit gebied. Ook hier een erg betrokken, leuke oude ranger voor toelichting en rondwandeling.
Ons bezoekje aan nabijgelegen Cripple Creek hebben we zo kort mogelijk gehouden. Aan ��n lange straat staan hier zo�n 50 gokhuizen gevuld met fortuinzoekers, voornamelijk oude dametjes en heren die hun dollars zitten te tellen. Wij werden er naar van zo triest zag het eruit, en ook van alle belletjes en tringeltjes die uit die gebouwen kwamen. We hebben er wel nog een ritje gemaakt met een toeristisch stoomtreintje langs oude mijnen, waarbij ze de opbrengst en geschiedenis van ieder vertelden.
In Manitou Springs hebben we 2 nachten geboekt, met de gedachte de laatste nacht nog in de buurt te kamperen. Het was een oud hippie-dorp wat goed te merken was aan de vele galerie�n en kunstwinkeltjes in het centrum. Naast Boulder had dit dorpje voor ons het meeste sfeer. We hebben er errug lekker gegeten bij de Marokkaan, vooral door de entourage. Bij binnenkomst moeten je schoenen uit, alle tafeltjes zijn laag met kussens op de grond om te zitten. De ober moet dus steeds voor je knielen om met je te praten. Ze brengen voor het eten warm water uit een theepot om je handen te wassen en achteraf rozenwater om te reinigen. Je eet er met je handen als je wilt, of met bestek als je liever hebt. Ik heb een lekkere lamsvlees, pruim en couscous maaltijd gehad � met de hand.
Woensdag zijn we naar de Pike�s Peak Cog Rail gegaan. Dit tandwieltreintje brengt je omhoog naar de top van een 14-er met uitzicht op Colorado Springs, de op een na grootste stad. En uitzicht op nog veel meer natuurlijk vanaf die hoogte. Het was wel steenkoud boven en ook een beetje glad van ijs, dus na 15 minuutjes langs alle kanten gluren zijn we de winkel/restauratie ingevlucht tot het treintje weer terugging. Daar reken je niet helemaal op tijdens je zomervakantie�
�s middags gingen we door naar de Garden of the Gods. Dit is geen National Park, maar minstens net zo mooi! Het is onbeschermd en openbaar op verzoek van de oorspronkelijke landeigenaar die wil dat iedereen het kan zien. Het is de enige plek in Colorado waar rode rotsen staan zoals die in Utah, alleen zo kaal als het daar is heb je er hier wel groene bomen en bloemen omheen. Die combinatie is bijzonder betoverend. Ook daar kon je lekker wandelen tussen (en op) de rotsen.
�s Avonds in het dorp gegeten bij de Stagecoach Inn, waar het eten wat tegenviel (ondanks aanraden van meerdere mensen) maar de barman des te gezelliger was. We zijn tot na sluitingstijd bij hem aan de bar blijven hangen in gezellig gesprek met nog enkele obers. We zijn zowel tot half 12 opgebleven, een record in Amerika! Terwijl we thuis nooit voor 12 uur naar ons bed gaan.
