De dag erop heb ik lekker ontbeten met pannenkoeken met maple syrup � daarop kon ik de activiteiten wel aan! We zijn terug naar de Arches gegaan en hebben daar de hele dag rondgewandeld en gereden. Het is echt wonderbaarlijk hoe de natuur zulke vormen kan maken. �s Avonds hebben we gegeten bij een zogenaamde �brewery�, dat zijn restaurants in Amerika waar een kleine brouwerij aan vast zit. Het is echt heel leuk om te ontdekken dat bijna elk stadje daar wel een of twee eigen biermerken heeft, en vaak erg lekker ook. Ze maken voornamelijk Ale en Stout zoals je dat uit Engeland kent, en je kunt er eten zoals in een eetcaf� hier.
Donderdags hebben we uitgecheckt en bij de supermarkt bagels gehaald voor ontbijt en lunch. We zijn doorgereden naar de Canyon Lands Nat. Park, en dan het gedeelte dat Needles heet. De weg erheen was prachtig met allemaal grote mesa�s achter elkaar, dat zijn grote verhoogde plateaus van rots en aarde. Ze steken het landschap uit als een soort enorme tenen�
De needles zelf waren niet zo spectaculair als je niet met een 4wheeldrive er echt heen kon rijden zoals wij, maar het was evengoed wel mooi daar. We hebben vooral prachtige natuurspelingen gezien: er hing een enorme wolkbreuk boven het gebied, wat je van veraf kon zien inclusief de felle flitsen, maar waar we net niet in zijn gereden. Je zag dus precies de grenzen tussen prachtige zon en hoosbuien langstrekken.
We hebben nog een leuke wandeling gemaakt op en onder wat plateaus langs een waterbron in een grotje. We hadden inmiddels geleerd dat bij gebrek aan �echte� wegwijzers, je de gestapelde stenen moet volgen als routemarkering.
�s Middags zijn we weer terug naar Colorado gereden, naar het Mesa Verde Nat. Park waar we aan het einde van de dag aankwamen. We kregen daar bij de ingang te horen dat het hotel waar we graag wilden slapen in het park al vol zat. We zijn toch naar binnen gereden om vast kaartjes te halen voor enkele rondleidingen de volgende dag. Bij het Visitor Centre heeft de ranger er nog een telefoontje aan gewaagd, en jahoor: de laatste kamer alsnog!
In alle eerlijkheid: hij was minder luxe en comfortabel dan de meeste (stuk goedkopere) motelkamers, maar je scheen er �s morgens een prachtig berguitzicht te hebben en het scheelde 20 km terugrijden naar het dorp voor een hotel. We zaten inmiddels wel middenin het noodweer dat we overdag hadden bekeken, dus het uitzicht viel toen nog tegen! Het restaurant daar was superdeluxe en we hebben ons daar lekker in laten meevoeren. Ik heb bijzonder malse buffel gegeten, Patrick iets taaiere Elk en we hadden er lekkere wijn bij en een leuke ober die van zowel voedsel als wijn verstand had.
Vrijdag�s deed ik verwachtingsvol de gordijnen open voor dat bijzondere uitzicht, en kon precies 10 meter voor me uit zien�. De lucht zat helemaal dicht! Jammer hoor, en ik maakte me ook wat zorgen over de rondleidingen van die dag want daar waren wat ladders en afdalingen bij betrokken die wel een glad konden zijn. Nou bleek 10 km verder het park in dat we niet in de mist hadden gezeten maar in de wolken! We reden er zo omlaag uit een lekker zonnetje in.
Mesa Verde is beroemd omdat er indianen hebben gewoond vroeger. Ze woonden in van steen gebouwde dorpen [i]onder[/i] de rotsen. Bijzonder moeilijk bereikbaar en vanaf de plateaus niet zichtbaar, vrij slim dus tegen zowel regen als vijanden. Deze �Puebloan Ancestors� zijn in de 14e eeuw plots vertrokken uit het gebied, de woningen leeg achterlatend. Daar hebben we dus twee rondleidingen doorheen gehad met interessante uitleg van rangers. Dat zijn parkbeheerders die heel veel weten en heel begaan zijn met de natuur en de geschiedenis.
Ik ben zelf erg trots dat ik tijdens zo�n rondleiding een houten ladder van 10 mtr hoog heb beklommen, met nog een afgrond achter me.
�s Avonds zijn we beland in Durango, een wat grotere stad met veel motels.
