De laatste keer van schrijven was de 8e en daarna was het tijd om Suriname te verlaten.
Suriname is echt een prachtig land met ontzettend veel mooie en ongerepte natuur, als we hetzelfde in Brazilie willen tegenkomen dan moeten we een tour van zo�n 4 dagen gaan doen om ongerept regenwoud tegen te komen en dit terwijl het in Suriname op zo�n 4 uur rijden van de hoofdstad ligt.
Ik hoop de foto�s snel online te krijgen, maar helaas nog geen internetcafe met usb.
Omdat ik al commentaar heb gehad dat Berit haar verhaal beter geupdate is dan de mijn zal ik nu snel het eea aanvullen (gisteren aan de internet site gewerkt en dat koste tijd, zeker als de stroom uitvalt en je overnieuw kan beginnen)
Het Surinaamse Carnaval was eerg leuk om te zien, helaas niet een groot Braziliaans feest maar toch de praalwagens en de vrouwen met van die veren .....op hun hoofd, het eea ging vergezeld met Braziliaanse muziek (grote drumband) en er was een optreden van een band op het podium.
09-02-2005
Vandaag opweg naar de grans met Frans Guyana, het is �s morgens verzamelen aan de straatkant en �zometeen� gaat de bus, dat zometeen is een surinaamse zometeen en betekend niks meer als wanneer de bus vol is gaan we rijden, rijden en niet meer dan dat want eerst moet de halve bus nog boodschappen ophalen en ff eten halen en daar is allemaal tijd voor.
Als je voor de grap zegt ik moet ook nog wat hebben (na een kwartier wachten en als iedereen net terug in de bus is) dan is dat geen probleem, de mensen hebben da tijd en komt men er niet vandaag dan mischien wel morgen.
Aangekomen in Albina (grensplaats EU en Suriname) besluiten we om een boot naar het dorpje Galibi te nemen eerst moeten we ons door een aantal enorm opdringerige Surinamers heenwurmen, ik ben best wat gewend qua opdringerige verkopers maar een clubje van 15 Surinamers die zo te zien gemiddeld 8 uur per dag in de sportschool hangen vind ik toch wat minder, het toverwoord bleek Galibi te zijn, de verkopers zijn daar om een tochtje naar Frans guyana te regelen en niet naar Galibi.
Voor Galibi is dorpje nogal een groot woord want het is een strand met 20 huizen ...........en dat was het dan, maak van dat huis dan ook maar hutje en dat is het dan echt.
De trip naar Galibi duurde zo�n 2 uur, wij hadden op 10 minuten gerekend en ook op een droge trip, ik ben geloof ik nog nooit zo nat geworden als in die gemotoriseerde kano, ook het feit dat de motor er twee keer mee stopte droeg niet bij aan het gevoel van veiligheid.
Afijn na twee uur heb je dan ook wat, een mooi wit strand + palmen + kokosnoten (smaakt lekker dat sap) en een dak om je hangmat onder te hangen.
Waar we onze hangmat op hingen konden we ook gelijk eten, de uitbater was een beetje aan de commercielle kant maar goed, �s avonds was het dan tijd voor ons echte doel......het kijken naar Zeeschilpaddden, Galibi�s omgeving staat erom bekend dat de zeeschilpadden daar komen om hun eieren te leggen.
Deze schilpadden zijn gemiddeld + 200 kilo en komen alleen �s nachts aan land.
We moeten eerst weer met de boot (nu een grotere kano) en dan gaan we over het strand lopen, het is aarde donker en we hebben een prachtige sterren hemel, na 15 minuten hebben we al geluk want de gids heeft sporen gezien, iedereen moet op het strand gaan zitten en wachten tot de gids heeft gekeken hoever de schilpad is met haar werk, je mag een schilpad alleen benaderen als ze aan het leggen is want dan is ze in een trance en merkt niet dat er mensen zijn, (slim beestje geen gepuf of zo gewoon lekker van de wereld).
De schilpad die wij gevonden hebben heeft al wel een kuil gegraven maar geen goede zegt de gids en we kunnen dus gaan kijken, ookal is ze niet aan het leggen. De schilpad legt pas haar eieren als alles perfect is en anders komt het morgen wel weer (surinaamse mentaliteit).
Het was prachtig om dit prehistorische dier te zien zo op het strand en we hoorde dat we mazzel hadden, normaal is het seizoen in maart en pas dan ligt het strand echt vol.
Terug in Galibi is het al laat en gaan we eens bij onze hangmat kijken, daar aangekomen zie ik twee torren op mijn muskieten net zitten (kan gebeuren) maar als ik in mijn hangmat kijk dan zie ik dat er zo�n 12 torren daar hun plekje hebben gevonden..........dat was het hangmat slapen, ik ben niet zo�n die-hard dat ik tussen de torren ga liggen, we kunnen alsnog een kamer huren en nemen lekker daar onze intrek.
10-02-2005
We besluiten weer verder te reizen en we gaan naar de EU.........tja je kan van suriname binnen een paar minuten weer in de EU zijn en gewoon weer met je Euro betalen.
Eerst moeten wij nog even de boot vanaf Galibi pakken, deze keer is het weer rustig en geen regen en dus een fantastische vaartocht langs het regenwoud, de bootsman brengt ons eerst naar de douane van Frankrijk voor een stempel (Bee spaart die dingen want d�r ogen glunderen bij elke stempel), daarna een stukje verder varen om een busje naar Cajene te regelen, een bus kost hier ineens 35 euro in plaats van 5 Euro voor dezelfde afstand in Suriname, een heel verschil dus.
In Cajene horen we dat de lancering uitgesteld is tot de 12e en dat is mooi want Bee en ik willen even een dagje relaxen, we hebben een hotelletje met airco op de kamer (eindelijk geen muskieten net nodig).
�s avonds komen we Max tegen, Max kennen we van de Brownsberg in Suriname en hij is een student aan de universiteit in Oosterijk en hij is bioloog gespecialiseert in Kikker, het kan je hobby maar zijn (al moet ik zeggen dat de boomkikkers op de brownsberg wel heel leuk zijn).
We spreken met Max af voor de raket lancering de volgende dag, de Ariane 5 gaat vanuit Kouroe en Max kan een auto regel.
Om even versneld door te spoelen, een Raket lancering moet je een keer zien, ik kan het niet echt beschrijven, je staat op + 5 km afstand op een heuvel, je moet 1,5 uur wachten in 35 graden zonder schaduw en dan als het window van lanceren bijna sluit (men heeft maar 1,5 uur waarin men kan lanceren ivm de positie van de aarde) dan begint men ineens af te tellen, in het Frans natuurlijk, het ding is een ESA raket, maar we blijven Frans, dan zie je een hoop rook ontwikkeling en langzaam begint er een raket omhoog te klimmen, het apparaat is geloof ik over de 200 meter hoog en de vlam is nogeens 3 keer zolang, pas als de raket een leuk eindje opweg is hoor je het geluid........ongelooflijk wat een geweld.
Aan het einde van de dag zijn we met Max uit eten gegaan bij de chinees, ik praat tenslotte beter chinees als Frans.
Morgen gaan we weer verder naar Brazilie ..