Bibi
keek de vrouwen rond en even was ze niet zeker of ze het wel moest doen. Dit
waren ten slotte wildvreemde vrouwen, misschien zouden ze niet overweg kunnen,
het zou een chaos kunnen worden. Bibi dacht terug aan al het werk dat ze had
verricht, en veranderde abrupt van gedachte. Natuurlijk zou ze doorzetten! “De portretten aan de muur waren ooit alle vier vriendinnen. Het waren
onze voorouders, zoals je ongetwijfeld al opgemerkt had. Ze hadden allemaal
dezelfde passie, schrijven. Ze besloten een schrijfschool op te richten, ook
al was dat verboden in die tijd, je mocht namelijk alleen huis, tuin en keukenspreuken
leren. Maar ze wilden meer dan dat, en besloten om henzelf schrijven en lezen
te leren, en gingen op reis. Ze besloten op een schrijfschool te starten,
voor mensen die ook schrijven wilden leren. Zo gezegd zo gedaan, DeepHallow
school voor jonge schrijvers ontstond. Serene, mijn voorouder, erfde deze
ruïne, was toen een kasteel was, en dit werd hun gebouw. Met een simpele
zoekspreuk naar schrijftalenten. Ook snullen waren op de school welkom, zelfs
kinderen die graag wilden schrijven maar geen talent hadden. De vrouw met
de roze haren, de voorouder van Celeone, June genaamd, was het niet met het
plan eens om snullen ook toe te laten. Andromea, Camelo´s voorouder,
was het daar niet meer eens, Redima, Yessy´s voorouder probeerde het
te sussen maar het was te laat. Het idee voor een schrijfschool verging, en
het mooie kasteel werd vergeten. Nu heb ik dit kasteel geërfd, met het
idee om de schrijfschool alsnog te starten. Maar in mijn eentje zal dat niet
lukken, ik vraag jullie om mij te vergezellen als medeoprichters. Dit houdt
in dat we, met zijn vieren, lessen zullen geven in het schrijven, en waarschijnlijk
ook iemand in dienst nemen voor toverlessen. We zoeken naar schrijftalent,
precies zoals June, Serene, Redima en Andromea wilden, en zorgen dat DeepHallow
nu, eeuwen later, wél een succes wordt. We starten de eerste schrijfschool
in de geschiedenis. Mijn droom is altijd geweest om andere mensen te helpen
met wat ze graag willen, maar niet kunnen.” Bibi staarde Camelo, Celeone
en Yessyéén voor één aan. Ze was benieuwd naar
hun reacties. Yessy begon. “Dat is nogal wat.” Ratelde ze. Bibi
schoot van binnen in de lach van deze reactie, maar liet niets merken. Het
was immers niet gezegd of dat wat goeds betekende. “Je kunt er nooit
vanuit gaan dat een school starten met vier vreemde vrouwen een succes wordt.
Het verhaal klinkt heel aantrekkelijk, maar in de realiteit zal het anders
gaan. Je weet niet of het klikt, we kennen elkaar amper. Die vrouwen waren
vriendinnen en het ging mis, wat zal er dan met ons gebeuren?” Vervolgde
Yessy. “Daar zit iets in.” Vond Camelo. “Maar het is oneerlijk
om dat op voorhand te zeggen, zonder dat we überhaupt iets geprobeerd
hebben. Het lijkt mij fantastisch om kinderen te leren schrijven, want inderdaad,
het is mijn passie. En wie zegt dat het niet klikt? Misschien is dat wel onzin.
Ik geef het idee een kans, ik ben zelfs redelijk enthousiast.” Bibi kon
wel juichen, maar hield zich stil. In ieder geval één iemand
die mee wilde werken. “Ik ook. Ik vind dit kasteel een prima plaats voor
een school, en het leek me altijd al fantastisch om op een school les te geven.
Nu zitten er aan dit idee twee voordelen aan deze school, ik geef les in wat
ik het liefste doe en ik ben zelfs een oprichter. Ik sla dit niet af.”
Celeone hoopte zeker dat Yessy ook overtuigd kon worden, want ze zag nu al
dat dit kasteel veel avonturen met zich mee bracht. “Dat zijn goede argumenten.”
Gaf Yessy toe. “Maar toch zie ik het niet zitten. Waarom zou ik? Dit
welkom was niet bepaald leuk, en nu kom je met de grootste plannen. Wat moet
ik hiervan denken?” “Ik vond het welkom anders grappig!” Grapte
Celeone met een grote grijns. Camelo giechelde en Yessy keek kwaad. “Ik
bedoel gewoon dat het helemaal niet zeker is of dit wat wordt, en het risico
is mij te groot.” Bibi was teleurgesteld, maar zeker nog niet klaar.
Yessy moest overtuigd worden. “Yessy, wat voor beroep heb je op het moment?”
Vroeg Bibi. Yessy snoof. “Ik ben, op het moment, werkeloos. Dit is ongebruikelijk
hoor.” “En wat wilt u doen?” Vroeg Bibi weer. Ze zag paniek
in Yessy´s ogen, maar Yessy liet niets merken en ging stug door. “Iets
creatiefs, journalist bijvoorbeeld.” “Bij welk blad?” Yessy
keek Bibi verward aan. “Het liefst de ochtendprofeet.” “Dat
kan niet! Daar hebben ze te veel journalisten.” Flapte Camelo eruit.
“Het kan heus wel ergens anders!” Zei Yessy boos. “U besluit
dus om mijn voorstel te weigeren?” Vroeg Bibi zelfverzekerd aan Yessy.
Yessy zuchtte. “Ik moet u eerlijk
bekennen dat het nogal moeilijk gaat om een baan te vinden dat me ligt. Daarom
ben ik ook bang dat dit niets zal worden.” Bibi grijnsde. Nu kwam de
echte Yessy naar boven. “Ach, ik doe het.” Zei Yessy verstrooid,
en Bibi kon het niet laten om een vrolijke glimlach op haar gezicht te toveren.
Vorig Hoofdstuk - Volgend Hoofdstuk