Daar
stond ze dan, op de drempel van een oud vervallen kasteel, een ruïne
bijna... Ooit moest het wel een groots kasteel zijn geweest met mooie tuinen,
groene bomen, schone ramen en het moest lang niet zo stoffig zijn geweest...
De uil van de notaris stond haar nog vers in het geheugen, ze had een oud
stoffig kasteel geërfd van haar overgrootmoeder, die haar nog nooit had
gezien... Voordat ze was gekomen, had ze eerst geprobeerd dingen uit te zoeken
over het kasteel maar niemand leek iets te weten, zelfs in boeken stond niets!
Dus was ze hier gekomen in de hoop dat ze hier iets zou kunnen vinden, maar
nu ze hier op de met mos overgroeide marmeren trap stond leek het haast onbegonnen
werk.
"Ik Bibi Elgamour Serene Gipsy Clear, ben de eigenaar van een ruïne."
mompelde ze voor zich uit, maar klom toen voorzichtig verder de trap op naar
de grote eiken deur. Langzaam haalde ze haar toverstok tevoorschijn en mompelde
"Alohamora." terwijl ze de stok op de deur richte. Deze vloog na
de zachte woorden open en Bibi keek de grote stoffige hal in, dit zou niets
worden. Langzaam keek Bibi de kamer rond en zag voor haar een grote trap,
die bovenaan beiden kanten op ging en waar grote spinnenwebben in hingen samen
met een heleboel stof. Links van haar was een deur en rechts waren er drie,
ze zou eerst de linker nemen, wat zou er achter de deur zijn? De deur was
stoffig en de klink was dof, maar toch ging de deur zonder te piepen open,
alsof hij haar had verwacht. Bibi stapte in het dikke tapijt dat in de kamer
lag en niesde door het stof dat omhoog kwam.
"Gezondheid." klonk het beleefd en Bibi keek fanatiek rond waar
heb weg kwam, maar ze zag niemand. "Hier aan de muur." klonk het
weer op vriendelijk toon en toen Bibi naar de muur keek zag ze lijsten hangen,
maar de mensen erop waren niet meer te zien door het vuil. "Momentje."
mompelde Bibi en haalde haar toverstok weer achter haar rug vandaan en riep:"Venditus!"
Al het vuil en stof verdween van het schilderij waarop een jonge vrouw stond.
"Wie bent u?" vroeg Bibi nieuwsgierig toen ze geen naambordje kon
ontdekken. Het schilderij keek met een glimlach om Bibi neer en zei toen nog
steeds op vriendelijk toon "Ik ben Adromea Pabi, één van
de vier oprichters."
Bibi fronste haar wenkbrauwen "Waar zijn de anderen dan?" vroeg
ze uiteindelijk verward toen ze de anderen niet kon vinden. Andromea glimlachte
weer en zei toen weer op diezelfde vriendelijk toon "Naast mij, één
aan de linker kant twee aan de rechterkant." Nu Bibi beter keek zag ze
inderdaad dat er nog meer lijsten waren, maar die schilderijen hadden nog
geen woord gezegd. Snel richtte ze haar toverstok op het schilderij aan de
linkerkant en zei weer "Venditus." ook hier verdween al het stof
en vuil. Ook op dit schilderij verscheen een jonge vrouw met wilde roze haren
en ondeugend twinkelende ogen die zei: "Hoi, ik ben June Glitter, ook
één van de vier oprichters." Bibi knikte naar het schilderij
en richtte zich nu op het schilderij aan de andere kant van Andromea. Weer
riep ze de spreuk en weer verdween het stof en het vuil, en wederom verscheen
er een vrouw op het schilderij met donkerblond haar "Ik ben Redima Magicstudy,
ook één van de vier oprichters." zei ze alsof ze oneindig
verveeld was. Ook naar dit schilderij knikte Bibi en richte zich toen naar
de laatste die waarschuwend zei:"Als er iets mis gaat met die spreuk,
dan stuur ik een geest op je af." maar het kon Bibi niet veel schelen.
Weer riep ze de spreuk maar deze keer kon ze niet gelijk zien wie er op het
schilderij stond wat ze wel kon zien was dat het een vrouw was.
Een vrouw die zichzelf helemaal stond te bekijken, of de spreuk geen schade
had gedaan. Toen ze zag dat de spreuk helemaal goed was gegaan, liet ze teleurgesteld
haar schouders hangen alsof ze had gehoopt dat het fout ging. Maar toen keek
de vrouw op en zowel Bibi als het schilderij leken geschokt, de vrouw had
dezelfde asblonde haren en dezelfde kille grijze ogen. Het was gewoon eng
zoveel leken ze op elkaar, maar het schilderij kwam snel over de schok heen
en zei toen "Ik ben Serene Clear, ook één van de vier oprichters
en eigenaresse van het kasteel." Door deze woorden was Bibi nog meer
geschokt, zou dit haar overgrootmoeder zijn? Ze wist dat ze naar alle generatie's
was vernoemd en Serene zat er ook bij. "Wie ben jij meisje?" vroeg
June na een tijdje ongeduldig alsof ze het al tien keer had gevraagd, maar
toch aazelde Bibi nog voor ze antwoord kon geven. Maar toen zei ze het toch
"Ik ben Bibi Elgamour Serene Gipsy Clear, de nieuwe eigenaresse van het
kasteel."
Het was
dat schilderijen niet kunnen verbleek maar anders waren ze alle vier vast
zo bleek als een geest geworden. "Ik ben dood gegaan."zei Serene
uiteindelijk diep geschokt alsof ze had verwacht dat ze voor eeuwig zou leven.
Redima stapte uit haar lijst en verscheen weer in die van Serene, waar ze
een troostende arm om haar heen sloeg. Maar dat was niet voor lang want Serene
duwde de arm snel weg, met een bruusk gebaar dat Bibi bekend voor kwam. "Wanneer?"vroeg
June weer op ongeduldige toon, maar daar kon Bibi geen antwoord op geven omdat
ze het niet wist, daarom zei ze op zachte toon "Ik weet het niet."
Er klonk gesnuif uit het schilderij alsof het niet werd geloofd en Bibi wist
gewoon dat June dat geluid maakte. Andromea leek het gesnuif ook niet leuk
te vinden en snauwde tegen June "Houd je nu eindelijk een keer op, door
jou is alles al fout gegaan!"
Bibi keek verbaasd, de twee stonden nu allebij in Andromea haar lijst bijna
met de neuzen tegen elkaar. Ze waren verwijten naar elkaar aan het schreeuwen,
en Remida keek alsof ze er wel tussen wilde stappen maar niet durfde. Serene
leek eerder geamuseerd door de ruzie en keek met een brede grijns toe. Ook
Bibi keek een tijdje toe hoe de twee ruzie maakten, maar ze kon er niet achter
komen waarom ze ruzie maakten. Daarom haalde ze haar overgrootmoeder van de
muur af en nam haar mee de gang in.
Serene protesteerde luidkeels dat ze de ruzie uit wilde kijken, nu ze dat
eindelijk weer kon zien omdat het vuil weg was. Maar Bibi trok zich er niets
van aan en zette Serene tegen de muur op de gang aan terwijl ze zelf er tegenover
ging zitten. "Houd je klep!"riep ze uiteindelijk tegen het schilderij
toen ze zat werd van het geschreeuw en die viel ook gelijk stil alsof ze niet
had verwacht dat Bibi tegen haar zou schreeuwen.
"Wat is er gebeurd hier?"vroeg Bibi nadat ze een paar keer diep
had ingeademd om haar kalmte weer terug te krijgen. "Dat wil je niet
weten."snibde Serene beledigd en draaide Bibi haar rug toe. "Als
ik het niet wilde weten zou ik het dan vragen?"vroeg Bibi met opeengeklemde
kaken en Serene draaide zich weer naar Bibi toe. "Oke, maar het is een
lang en saai verhaal."zei ze in de hoop dat Bibi het dan niet meer wilde
horen, maar Bibi knikte alleen ten teken dat ze kon beginnen. Serene wachtte
even voordat ze begon, het zou een lang verhaal worden, die veel zou vertellen
en die misschien een nieuw begin zou betekenen...
'Wij
waren ooit alle vier vrienden, de één vond de ander misschien
iets aardiger dan de andere, maar we waren vrienden. Ook hielden we alle vier
van schrijven, maar onze stijlen verschilden veel van elkaar. Maar het was
een passie van ons allen. Nu moet je wel weten dat in die tijd vrouwen bijna
niets mochten. Eigenlijk mochten ze niet leren lezen, noch leren schrijven.
Ze mochten huis, tuin en keuken spreuken leren maar meer ook niet. En wij
wilden meer dan dat, wij vonden dat vrouwen meer konden doen! Wij leerden
onszelf schrijven en lezen, en zijn daarna vertrokken op reis.
Mijn ouders waren rijk en hadden voor mij om mijn zestiende een kasteel gekocht,
we besloten om daarheen te gaan. Maar toen waren we daar, en wat moesten we
doen? Het kasteel was gigantisch, een groot teras, mooie tuinen, en binnen
heel veel ruimte. De eerste tijd zaten we alleen maar in de kamer waar je
mij weg haalde, we waren aan het schrijven. Op één avond zaten
we en toen zei Remida "Zouden er anderen zijn zoals ons?" we dachten
erover na, maar wisten het echt niet. Toen zei ik ineens vanuit het niets
"Laten we een school maken om anderen zoals ons dingen te leren."
Dagenlang hebben we er toen over zitten praten, en uiteindelijk spraken we
af het gewoon te doen. Ik had toch een groot leeg kasteel en we konden heb
makkelijk verbouwen met de nieuwe spreuken die we hadden geleerd. Dus gingen
we bezig, we waren maanden lang bezig om alles zo te krijgen al we wilden.
Maar toen moesten we nog een naam kiezen en dat werd een probleem. We wilden
zowiezo 'school voor jonge schrijvers.' gebruiken maar wat moest er toch voor?
We kwamen er niet uit, tot ik een keer zat te krabbelen op een papier en het
woord 'Deephallow' kwam eruit. Andromea zag het briefje de volgende dag en
was gelijk helemaal weg van het woord. Ze rende het hele kasteel door en toonde
het briefje aan iedereen, June vond het ook een leuke naam en riep "He
laten we het onze schoolnaam maken!" Dus toen zaten we weer in het kamertje
en ja, we kozen de naam 'DeepHallow, school voor jonge schrijvers.' Maar nu
moesten we leerlingen krijgen, dus zochten we met een simpele zoekspreuk naar
schrijftalenten. Magische mensen, maakte niet uit hoe als waren het snullen!
Die konden ook best schrijven al dachten sommigen dat ze totaal geen talenten
of mogelijkheden hadden. En daar was ik het wel mee eens, maar June niet...
June wilde Snullen niet toelaten, dat waren nietsnutten, een schaamte voor
de magische samenleving. Andromea was het daar niet mee een en Redima probeerde
het te sussen, maar het was al te laat. Ze hadden al ruzie, en we zijn allemaal
vertrokken van hier, de schilderijen waren toen net af.
Het kasteel werd vergeten en het werd de ruïne die je vandaag ziet. De
school is nooit gekomen, de afdelingen ook niet, en de schilderijen die de
afdelingen zouden bewaken, zijn nooit geplaatst. Zij bleven hangen in de kamer
terwijl het vuil langzaam hun deed vervagen, totdat jij binnenkwam met die
handige spreuk.'
Het verhaal was lang, maar Bibi had veel
geleerd en een tijd lang zei ze niets verzonken in haar eigen gedachten. "Zouden
de anderen ook achterkleinkinderen hebben?"vroeg ze uiteindelijk maar
aan haarzelf maar ze kreeg toch antwoord. "Ik geloof het wel, maar waar
ze zijn weet ik niet, hang je mij nu weer terug?"zei Serene en nog steeds
denkend stond Bibi op en hing haar overgrootmoeder weer terug. Daarna liep
ze het huis uit en sloot de deur achter zich, ze zou later terug komen met
de anderen. En deze keer zou het wel lukken zelfs als de anderen niet van
schrijven hielden! Dan zou ze het alleen doen, zo moeilijk zou het niet kunnen
zijn.
Nog geen
week later klopte ze aan bij iemand, waarvan de hoopte dat het de achterkleindochter
van Remida was. De deur ging open en daar stond een meisje van ongeveer Bibi
haar leeftijd, en ze leek erg op Remida dus moest het haar wel zijn! Ze gaf
het meisje een brief, een geheimzinnige brief waardoor ze wel naar het kasteel
zou komen en vertrok zonder een woord te zeggen. Het meisje was te verbaasd
om ook maar iets te zegen en keek Bibi alleen maar na. Bibi had geen idee
hoe ze heette en er stond dat ook geen naam op de enveloppe, maar later zou
ze leren dat het meisje Yessy was, Yessy Magicstudy. Maar nu wist zedat nog
niet, nu dacht ze alleen maar aan het volgende adres waar ze heen zou gaan.
Ze had ze alle drie gevonden binnen een week, en daar was ze reuze blij mee.
Zo zou alles sneller gaan, ze zou DeepHallow opnieuw tot leven kunnen worden
gewekt. De volgende waar ze heen ging daar zou ze niet heen kunnen lopen,
daar moest ze heen verschijnselen. En verschijnselen was iets van Bibi nog
niet helemaal onder de knie had, verdwijnselen wel maar verschijnselen was
een probleem, meestal lande ze op haar kont in plaats van haar voeten. Dat
was dus iets wat deze keer ook gebeurde, maar de persoon die ze zocht stond
in de deur opening en zag haar landen.
Met een glimlach hield ze Bibi overeind en Bibi klopte eerst haar kleren af
voordat ze het meisje de brief gaf. Het meisje begon tegen haar te praten,
met haar ogen op de brief gericht alsof ze hem graag open wilde maken zei
ze "Ik ben Celeone, wie ben jij?" Maar toen ze opkeek was Bibi alweer
verdwijnseld en een heel eind bij haar vandaan weer op haar kont geland, maar
deze keer was de deur gelukkig niet open. Met een opgeluchte zucht klopte
Bibi aan op de deur, maar er kwam niemand open doen. Ooh, nee, dacht Bibi
er was niemand thuis, maar toen ze weer weg wilde gaan vloog de deur open
en stond er een meisje met verwarde blonde haren die op Andromea leek en Bibi
drukte haar gelijk de brief in haar handen. Waarna ze ook gelijk weer verdween,
terug naar het kasteel om een paar dingen voor te bereiden.
Dat moest snel gebeuren want ze had maar twee weken voordat de anderen kwamen.
Het moest lukken het moest gewoon. Het was één keer fout gegaan,
maar nu drie generatie's later, moest het bijna wel kunnen lukken. Er was
zoveel veranderd in die tijd, vrouwen mochten zoveel meer, DeepHallow moest
een succes worden! Maar diep van binnen twijfelde Bibi erg, wat nu als ze
niet wilden helpen? Of ze zouden geen leerlingen krijgen? Dat zou gewoon een
ramp zijn! Een schande, die niemand zou kunnen overkomen! Zouden ze over twee
weken wel komen? Of was het allemaal voor niets geweest? Aan het einde van
die twee weken had Bibi geen nagels meer over en zat ze helemaal in twijfels.
Ze moesten komen het moest gewoon, maar wat als ze het niet deden? Was de
brief wel duidelijk geweest? Wisten ze waar ze moesten zijn? Zouden de schilderijen
meewerken? Of zouden ze weer ruzie maken?
Vorig Hoofdstuk - Volgend Hoofdstuk