Na wat strubbelingen in de ochtend en wat over en weer gepraat beginnen we dan aan de rondreis. We gaan richting het westen naar Pinar del Rio en zullen uiteindelijk in Vi�ales gaan overnachten. We komen na de koffiestop aan bij de sigarenfabriek van Monte Christo, h�t merk als het om Cubaanse sigaren gaat. �No foto�s allowed� horen we direct. Jammer. We zien het hele proces van het sorteren van de bladeren, het verwijderen van de nerf en dan rollen van de bladeren zodat zoiets als een sigaar ontstaat. Dat gaat in een vorm, allemaal liggend naast elkaar en onder de pers. In de volgende fase komt het dekblad erop. Bladen die zorgvuldig gesorteerd zijn en de sigaar wordt op maat gemaakt. En dan komen we op de afdeling die de sigaren controleert en sorteert op kleur, ze gaan in kartons en doosjes en buisjes etc. Tenslotte gebeurt er iets wat je niet voor mogelijk houdt. Op een andere afdeling. Elk doosje, karton, buisje gaat weer open en elke individuele sigaar wordt gecontroleerd op kleur en blad. Is een sigaar niet goed, dan wordt het bandje eraf gehaald en wordt een nieuwe bijpassende sigaar gezocht. Alles handwerk, vele handen�. Natuurlijk komt ook hier de commercie weer kijken, want we mogen uiteindelijk ook naar de verkoopruimte en ik schrik van de prijzen. Ik loop weer naar buiten en hoor �Hy mister, cigar?� In een schuurtje naast de fabriek zie ik in het donker twee figuren staan die sigaren en doosjes onhoog houden. Als een hazewind roep ik mijn zoon terug uit de verkoopruimte. Hij wilde immers sigaren. In wijs hem op de figuren in het schuurtje en zeg tegen hem dat hij voor naar binnen moet gaan. De deur gaat dicht en even later zie ik hem weer gewoon naar buiten komen, de sigaren verborgen in een van zijn broekzakken, keurig in een doosje, 5 voor 5 dollar. Ik zie de verkoper weer de offici�le fabriek ingaan en met een nieuwe voorraad het schuurtje induiken�.tsja� handel is handel, waar ook ter wereld.
Dan weer een koffiestop en we gaan naar een koffieplantage..ik moet zeggen een voormalige koffieplantage. We krijgen hier een hoop uitleg, maar die wordt verstoord door vele kleine beestjes die mijn bloed erg lekker vinden. Iwan, de hurricane, blijkt hier miljoenen �mosquitos� naar toe geblazen te hebben en daar lopen wij allemaal in onze korte broek en blouses met korte mouwen�.. een heerlijke maaltijd voor de beestjes. Pas de volgende dagen zal blijken hoezeer die beestjes genoten hebben. Mijn rechterarm vertoont echter rare verschijnselen en is van de onderkant helemaal rood en jeukt verschrikkelijk. Er blijken 2 soorten beestjes gestoken te hebben en ik heb ze allebei. Maar die ene soort kweekt een enorme jeuk in mijn arm, waar ik nog 2 dagen heel veel last van zal hebben.
En dan komen we terug uit de plantage en gaan naar beneden in de co�peratie waar we een lunch krijgen. Natuurlijk weer de rijst de bonen en de kip�� Maar het hoogtepunt is ongetwijfeld het optreden van twee, laat ik me voorzichtig uitdrukken, heren op leeftijd. De een is misschien al dik in de zeventig en komt keer op keer in enorme lachbuien terecht die erg aanstekelijk werken. De ander begeleidt hem bij zijn improvisatie op een gitaar, gelijktijdig een sigaret blijven roken, die de hele tijd in zijn mond blijft hangen en af en toe meezingend. Tussendoor wordt de aanwezige kat met de zweep verjaagd. We sluiten af met een kopje ondrinkbare koffie en nog een niet nader te beschrijven toetje.
De volgende stop is een soort commune, ze noemen het een co�peratie weer. Een groep huizen, bijna �selfsupporting in the middle of nowhere�. We krijgen ook hier een rondleiding van de gids, die vanaf de koffieplantage met ons is meegereden. Die gids zetten we onderweg naar het hotel weer ergens af, waarbij ik denk: wat doet die man hier, waarom stapt hij hier uit en niet daar waar we vandaan kwamen. Blijkbaar mocht hij alleen een geprogrammeerde rondleiding geven. Het land zit soms raar in elkaar. Wij hebben daar een mooi spreekwoord voor. |
