Het is tegen 7.00 uur als ik besluit eens te gaan kijken, het schemert� en de eigenaar heeft niets teveel beloofd. Als je er de moeite voor genomen hebt om op te staan, krijg je echt een geweldige zonsopgang te zien. Na een simpel ontbijt gaan we naar de voormalige indianennederzetting. We hebben geen idee wat het is en onze Cubaanse begeleidster probeert ons zo goed mogelijk uit te leggen wat het is. We gaan een grot binnen en bukkend en kruipend, badend in het zweet want het is er enorm heet, komen we iets wat een aanlegplaats moet zijn voor een boot�. We horen een motor en zien een vol bootje voorbij varen�. Het wordt steeds warmer�. Dan komt het geluid weer en de boot legt aan. Allemaal erin�kun je het voorstellen? Zoveel man in ��n klein bootje en dan door de grotten, waarbij gewezen wordt op diverse voorstellingen die je moet kunnen zien, maar ik probeer gewoon te blijven zitten, dat is op zich al een kunst.
We komen uit de grot aan een andere kant en daar wordt suikerriet geperst. Je kunt het, tegen betaling natuurlijk, proeven, met of zonder rum. We gaan verder en de begeleidster laat ons het resort zien waar we eigenlijk hadden moeten zitten�Dan door naar het dorpje waar we een wandelingetje maken, er staat niets op het programma blijkbaar. Dan gaan we weer verder en we gaan een enorme beschildering op de rotswanden bekijken. Een beschildering uit een lang vervlogen tijd. We worden gewaarschuwd dat de afbeelding door de regen gisteren misschien niet goed zichtbaar is, maar het valt echt reuze mee. Het is een enorm tableau op een rotswand. De bar hier is bericht om de pi�a colada en menigeen maakt er in ruime mate gebruik van. We gaan hier ook lunchen. Dezelfde rijst en bonen alleen nu hebben we een keer geluk en krijgen we porc, varkensvlees. Een bezoek aan de keuken brengt je meteen weer met twee benen op de grond na de rum en het bier, want het varken, hij of zij, ligt er breeduit bij en de kippen eten uit de pannen waar ook wij� juist� maar het was wel lekker, zolang je de rest niet weet.
Weer door, verder naar het volgende hotel en langs de wegen zien we de tientallen Cubanen die bij viaducten en wegen staan en ergens naar toe moeten en wachten� wachten en wachten tot ze met iemand meekunnen. Zwaaiend met geldbiljetten. Hoe moeten deze mensen toch afspraken maken en hoe komen ze ergens op tijd�? Ik stel de vraag wel , maar het antwoord� nee, niet echt. |
