Elleri nasir tutmu$tu, piyanosuna küsmü$tü, çaresizdi
Ölüm hiç bu kadar yakin deildi ensesine
Kafasinin içinde gizli, bastirilmi$ dü$ünceleri vardi ve bunlar canini sIkIyordu
Her seferinde ölmek fikrini aklina getirmemeliydi
Yalnizligi, unutulmu$lugu ve karanligi kabullendi
Son kez bakti piyanosuna, kan çanagi gözlerle
Ya$ama yeniden ba$lamak için bir firsat vardi önünde
Ama o kullanmadi bunu, ölmek istedi her zamankinden çok
O kadar çok aaladi ki bütün mahalle onu dinledi
Istanbul’un pis kokan arka mahallelerinden birindeydi
Kirik dökük bir piyanosu, iki sandalyesi ve duvarinda son sevgilisinin resmi
Bütün mal varligi buydu
Zamanla renkler matla$maya ve nefes almak tat vermemeye ba$ladi
Çiçekler soldu, kom$ulari onu tanimaz oldu
Çocuklar bile bakmadi yüzüne, delirmi$ miydi?
Kendisi de bilmiyordu...
Hayat bir oyundur ve her zaman mutlu sonla bitmez
Melekleri vardir her insanin, onun da vardi
Ama çirkin dünya ve duyarsiz insanlık öldürmü$tükoruyucu meleklerini
Kapkara bir kuyuda gibiydi
Çiglik atsa kimse duymazdi nasil olsa
$arap $i$elerinden ve kuru ekmekten ba$ka dostu kalmami$ti
Aglamak çözüm müydü?
Ya da kendini pencereden atip sokagi kirletmek?
En iyisi kendini asmakti, hem polislerin i$i daha kolay olurdu
Daha yirmi üç ya$inda bunlari dü$ündügü için kendine kiziyordu
Aslinda belli bir nedeni de yoktu ölmek istemesinin
Sadece insanlardan tiksiniyordu
Ya$adigi $ehirde tek bir dostu bile kalmamı$, hepsi birer birer terk etmi$ti onu
Korkulari vardi eskiden, yalniz kalmaktan, karanliktan ve ölmekten korkardi
$imdi ise kendinden korkuyordu
Farkinda olmadan içindeki sanat eserini öldürmü$tü
Pencereyi açti, gözleri kama$ti güne$ten
Çünkü haftalardir gökyüzünü ve güne$i görmemi$ti
Sokakta çocuklar oynuyordu
Yüzlerindeki heyecani gördü ve gülümsedi
Uzun zamandir ilk kez yüz kaslari böylesine hareket ediyordu
Sonra göge bakti
Çarpik evlerin çatilarından zorlukla görünse de
Içine huzur dolduran gökyüzünde bir marti gördü
Küçükken okuduu kitap geldi aklina
Özgürlüü için sürüden ayrilan ve kendi istedii gibi uçan martinin hikayesi
Bir kez daha gülümsedi ve giyinip di$ari çikmaya karar verdi
Yava$ yava$ kendine geldigini hissediyordu
Kapiyi açti ve sokaa adimini atti
Çöp ve baiık kokularindan bile zevk aliyordu
Ve ya$am tekrar gülümsemeye ba$ladi
Güne$ parliyor, insanlar gülüyor
Ve hayat devam ediyordu...
chengelli iine 27.11.00
