ธารน้ำใส ณ ตรงนี้มีสีหม่น เหมือนใจคนเคยเคียงร่วมเรียงขวัญ
ใสสะอาดแห่งน้ำใจเคยให้กัน ก็นับวันขุ่นเข้มเต็มหัวใจ
ฝนคลี่เม็ดพ้อช่อเฟื่องฟ้า เหมือนน้ำตาคนขื่นที่รื่นไหล
กับคนเคยเคียงข้างกลาง ฤทัย จากอย่างไม่มีวันผันคืนมา
วัน และคืนชื่นหวานที่ผ่านพ้น หัวใจคนอยู่หลังยังห่วงหา
ภาพใสสดงดงามตามมาทวง ลึกในดวงใจหม่นเกินทนทาน
วันเคยเคียงร่วมเรียงขวัญอย่างวันนี้ รุ้งเจ็ดสีเลื่อมลายแสงฉายฉาน
เรายืนอยู่ความฝันอันตระการ และกังวาลรักก้อง ห้องหัวใจ
โต้ 22.47น. 10 เม.ย. 18
คืนนี้...ฟ้ามีแต่ดาว
ลมหนาวพัดผ่านแนวผา
กระซิบผ่านหมู่มวลดารา
ฝากข่าวข้ามฟ้าหากัน
เดินทางมาไกลอยู่ตรงนี้
หวังให้คนดีไม่ไหวหวั่น
ความรักความหวังดีมีต่อกัน
ไม่นานจะกลับไปรับขวัญคนดี
เขียนโดย
มารูโกะ
เกลียดตัวเอง...ที่อ่อนไหว
น้ำตาที่ไหล...ให้คนอื่น
เกลียดเวลา..กลางคืน
ที่หยิบยื่นแต่ความเหงาร่ำไป
โมรา
ลมพัดพริ้วทิวสนโอนเอนไหว
งามวิไลให้ระรื่นชื่นดวงจิต
สนลู่ล้อลมเล่นเหมือนเป็นมิตร
ได้ใกล้ชิดเชยชมโน้มตามกัน
เปรียบดั่งรักแรกเริ่มเคยหวานชื่น
กลับขมขื่นฝืนไว้ไม่คิดฝัน
ใจแสนเศร้าทนเหงาทุกคืนวัน
ไยแปรผันได้ดั่งสนต้องลม
ลืมฉันเสียเลยก็ได้ ถ้าจดจำไว้แล้วหัวใจเธอเจ็บนัก
คิดว่าเป็นใครก็ได้ไม่รู้จัก ไม่ต้องมาทายทักให้ปวดร้าว
ลืมฉันเลย..ก็ดี ไม่ต้องมีเยื้อใย..มาถามข่าว
เพราะฉันเองเป็นคนก่อทุกเรื่องราว และเป็นคนที่ก้าว จากเธอมา
เป็นคนที่ทำให้เธอต้องร้องไห้ ทั้ง ทั้งหัวใจไม่ปรารถนา
เพราะไม่ใช่คนดี จึงหนีมา ยอมเป็นคนไร้ค่า ให้เธอลืม.......
