ฟ้าแห่งค่ำคืนเดีอนเสี้ยว             มืดมัวโดดเดี่ยวปราศจากแสง
สายลมพัดโชยแรง                     ไร้แสงไร้ลมให้ชมจันทร์
นักดนตรีกรีดเพลงวังเวงแว่ว      ผะแผ่วพริ้วผ่านภาพฝัน
บาดเจ็บร้าวเศร้าพลัน                 ด้วยบรรยากาศอันหมองมัว
หดหู่ซึมเศร้าเหงานัก                 ความรักจากไปไร้เงาหัว
วิตกหวั่นหวาดขลาดกลัว             ฉันชั่วฉันเขลาเท่าใด
คำนึงหมกมุ่นครุ่นคิด                 ฉันผิดพลาดลงตรงไหน
เธอจึงมาร้างราไกล                     ด้วยใจที่ไม่เหมือนเดิม
คำลาเพียงคำแสนง่าย                 ไม่ต้องใช้สิ่งใดช่วยเสริม
ก็เพียงหัวใจเดิม เดิม                   ที่เหินที่ห่างร้างไป
ฟ้าแห่งค่ำคืนเดือนแรม                 จ้าแจ่มในความคิดที่โง่เขลา
ความรักคือสายลมบางเบา             อันสดชื่นเพียงคราวเท่านั้นเอง
                                            เดือน

BacK           NexT