ลุงอินน์



	ลุงอินน์ [6 กันยายน 2543 เวลา 17:29:14 น.] ผู้เสนอ จดหมาย จาก มือปืน ..............................ลุงอินน์ จดหมายจากผมถึงคุณ -1- (ไม่มีที่อยู่ผู้ฝากส่ง) (ไม่ลงวันที่) (ไม่มีคำขึ้นต้น) ยามอัสดง มองแทบไม่เห็นดวงตะวันที่แลลับลงทางขอบฟ้าหม่นขาวทางทิศตะวันตก... ความมืดโรยตัวลงคลี่คลุมผืนโลก อากาศเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ สายฝนที่พร่างพรำลงมาแต่เช้ายังคงโปรย ปรายอยู่ไม่ขาดสาย เสียงสวดศพแว่ววิเวกมาไกลๆ แม้จะไม่เข้าใจความหมายของภาษาบาลีดังกล่าว แต่ท่วงทำนองการสวดสูงๆ ต่ำๆ ก่อให้เกิดความรู้สึกหดหู่วังเวงอย่างบอกไม่ถูก เหมือนจะย้ำเตือนให้เข้าใจถึงจุดจบแห่งสรรพชีวิตในพิภพ วันนี้ผมทำงานสำเร็จลุล่วงไปอีกชิ้นหนึ่งตั้งแต่ตอนเช้าตรู่ แล้วผมก็ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบในป่าละเมาะตลอดทั้งวัน โชคดีที่มีผ้าใบผืนใหญ่ห่อคลุมกายจากละอองฝน ผมนั่งมองดูเม็ดฝนตกลงต้องใบไม้ แล้วค่อยๆ หยดลงพื้นดินเสียงดังเปาะแปะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใจผมที่นิ่งกำหนดอยู่กับเสียงเปาะแปะนั้นอยู่ในโลกใบเล็กที่สงัดทำให้วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ โดยมิต้องพักกังวลกับอาหารที่มิได้ตกถึงท้องจนเย็นย่ำ จวบจนตกค่ำผมค่อยๆ เคลื่อนตัวเองแฝงกายกับความมืดสลัวกลับเข้าไปในหมู่บ้านแห่งนั้นโดยไม่กังวลว่าจะ เป็นที่ผิดสังเกตเพราะตั้งแต่บ่ายจนเย็นวันนี้ มีผู้คนคลาคล่ำมากหน้าหลายตาเดินทางมาจากต่างหมู่บ้าน จากตัวอำเภอและจังหวัดเพื่อมาร่วมงานศพของกำนันที่ถูกลอบสังหารถึงห้องนอนเมื่อตอนย่ำรุ่ง เขาก้าวไปไม่ถึงตำแหน่งที่ปรารถนาไว้ว่าจะสูงกว่านี้ ผู้ใดปรารถนา ลาภ ยศ สรรเสริญ ก็เท่ากับแขวนชีวิตไว้บนเส้นด้ายโดยแท้เพราะเป็นเส้นทางที่ยังมีผู้คนอีกมากมายตะเกียกตะกายจะไปให้ถึงเช่นกัน บางคนอาจจะเสื่อมลาภ เสื่อมยศ และถูกนินทาเมื่อยังชีวิตอยู่ แต่กำนันผู้นี้ยังไม่ทันได้ชื่นชมมันเขาก็ต้องจบชีวิตลงเสียก่อน ผมเดินทางจากหมู่บ้านที่กำลังสับสน ตระหนกตกใจกับการฆาตกรรมอุกอาจ และวุ่นวายด้วยผู้คนที่ยุ่งกับการจัดเตรียมงานศพให้ยิ่งใหญ่สมกับตำแหน่งและอิทธิพลของผู้วายชนม์ ผมซุกตัวอยู่กับที่นั่งด้านหลังของรถตู้ที่เป็นหนึ่งในรถที่ใช้ส่งพระสงฆ์ชั้นผู้ใหญ่กลับวัดในตัวจังหวัด โดยสารวัตรกำนันอาสาเป็นคนขับเองเพื่อสนองพระเดชพระคุณของพระคุณเจ้าที่อุตส่าห์กรุณามาร่วมงานศพกำนัน ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดีแม้นว่าจะต้องผ่านด่านตรวจหลายครั้งระหว่างทาง ทั้งตำรวจ ทหาร ลูกน้องของกำนันและพลเมืองดี ต่างช่วยกันหาตัวคนฆ่ากำนันกันจ้าละหวั่นทั้งวัน ตำรวจทหารต่างรู้จักคุ้นหน้าคุ้นตาสารวัตรกำนันเป็นอย่างดี ทั้งยังยกมือประนมไหว้ท่านเจ้าคุณที่นั่งอยู่ในรถร่วมกับพระผู้ใหญ่อื่นๆ ไม่มีใครฉุกใจคิดเลยว่าในรถยังมีผมเป็นผู้โดยสารอีกคน ทั้งๆ ที่ผมมิได้มีหน้าที่ใดใด ภาพสะท้อนจากกระจกหน้าท่าอากาศยานประจำจังหวัด ชายหนุ่มใบหน้าเกลี้ยงเกลา ผมสั้นหวีเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแขนยาว เหน็บชายไว้ในกางเกงสแลคสีดำ สีเดียวกับเข็มขัดและรองเท้า ช่วยให้ผมดูเหมือนนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ผมขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อยอย่างพอใจ ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนตัดสินใจแวะหากาแฟร้อนจิบ และกินอาหารรองท้องก่อนขึ้นเครื่องบินเที่ยวสุดท้ายเข้ากรุงเทพฯ อย่างใจเย็น ผมกวาดสายตาดูข่าวในหนังสือพิมพ์ที่วางเรียงรายอยู่บนแผงหน้าร้านหนังสือภายในสนามบิน มีเพียงพาดหัวข่าวสังหารกำนันหัวคะแนนคนหนึ่งของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดบนหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น แต่ก็หาได้เป็นข่าวในหนังสือพิมพ์หัวสีระดับประเทศไม่ เหยื่อรายล่าสุดเป็นเพียงผู้มีอิทธิพลระดับท้องถิ่นที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิต บนเส้นทางการเมืองเท่านั้น มีบ้างที่เป็นข่าวสั้น หรือข่าวภูมิภาคเท่านั้น ผมถอนหายใจ การเกิด การแก่ การเจ็บ การตาย เป็นเรื่องธรรมดา แม้นว่าบางคนจะยังไม่ทันแก่ และมิได้เจ็บจนตายก็ตาม แต่มนุษย์เราล้วนเกิดจากความพอดีของธาตุทั้งสี่ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ ในช่วงระยะเวลาหนึ่งทุกอย่างพร้อมกันพอเหมาะพอดีกัน ชีวิตจึงอุบัติขึ้น ชีวิตคือความรู้สึกตัวในห้วงระยะเวลาหนึ่งในโลกนี้ การส่งชีวิตกลับในเวลาอันสมควรนั้นดีกว่าให้เขาทนรับกรรม ที่กำลังจะเกิดและเกิดกับเขาแล้ว หรือให้พวกเขาก่อกรรมกับคนอื่นๆ ต่อไป รายแล้วรายเล่าผมไม่เปิดโอกาสให้เขาร้องขอหรือรู้สึกตัว นั่นคือหน้าที่ของผม และผมมีความพึงพอใจในงานของผม ผมทำงานของผมอย่างคนที่รู้ดีว่าทำอะไร ผมทำงานอย่างรอบคอบเสมอ ผมก้าวตามแถวผู้โดยสาร ตรวจเช็คตั๋ว ผมได้ที่นั่งคู่กับหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง ผมก้มศรีษะให้เธอเล็กน้อย เธอส่งยิ้มให้ผม พร้อมทั้งขยับตัวให้ผมเข้าที่นั่งติดหน้าต่าง ผมไม่ได้พูดอะไรกับเธออีก ซึ่งดูเธอก็พอใจจะให้เป็นเช่นนั้น ผมเปิดนิตยสารภาษาอังกฤษอ่านฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ นึกในใจอย่างขันๆ ว่าตอนเช้าผมฆ่าคน ตอนค่ำผมฆ่าเวลา ชีวิตผมคงหนีไม่พ้นคำนี้ไปแน่ๆ การเดินทางไปมาอย่างเปิดเผยในมาดของนักธุรกิจบ้าง ช่างภาพอิสระบ้าง นักท่องเที่ยวบ้าง ทำให้การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น สถานที่ที่อึกกะทึกครึกโครมมีผู้คนสัญจรไปมาอย่างพลุกพล่าน ทำตัวให้กลมกลืนไปกับผู้คนบนท้องถนนมีแนวโน้มว่าจะปลอดภัยและไม่มีอันตรายเหมือนที่เงียบๆ ที่คนทั่วไป และนักฆ่าหลายคนคิดว่าเหมาะในการซ่อนตัว ผมใช้เวลาสองชั่วโมง การบินไทยก็พาผมถึงที่หมาย ผมก้าวเร็วๆ อย่างที่พึงกระทำตรงไปยังห้องสุขาชาย เดินเข้าไปในห้องท้ายสุด วางกระเป๋าลงข้างตัว เอื้อมมือขึ้นไปบนผนังที่กั้นห้อง มีลูกกุญแจเล็กๆ ติดเทปใสอยู่บนนั้น ผมแกะเทปออก หย่อนกุญแจลงกระเป๋าเสื้อ กดชักโครก เดินออกมาล้างมือ แล้วออกจากห้องน้ำตรงไปยังตู้ล็อคเกอร์ตามหมายเลขที่ปั้มไว้บนลูกกุญแจ ทางโน้นคงได้รับรายงานการทำงานของผมตั้งแต่เช้าแล้ว ดังนั้น เมื่อไขตู้ออกพบเงินค่าจ้างงวดสุดท้ายสำหรับชีวิตกำนัน ค่าตอบแทนเป็นเงินสดตามข้อตกลง เพราะผมไม่รับเช็คและเครดิตการ์ดรวมทั้งธนาณัติและตั๋วแลกเงิน มีนิตยสารการเมืองรายสัปดาห์อยู่ด้วย นั่นหมายถึงมีงานชิ้นใหม่รออยู่.... ---------------------------------------------- .
		-2- ผมมีเวลาสองเดือนเตรียมตัวสำหรับงานชิ้นใหม่ คราวนี้เหยื่อของผมอยู่ในกรุงเทพฯ เมืองที่มีประชากรมากกว่าสิบห้าล้านคน ผมเลือกเช่าอาพาร์ตเมนท์ใกล้ๆ จุดสังหาร ผมเฝ้าสังเกตติดตามเหยื่ออยู่หลายวันจนรู้กิจวัตรการทำงานและเส้นทางการเดิน ทางเข้าออกศูนย์การค้าที่เขาเป็นเจ้าของ ผมจัดหามอร์เตอร์ไซค์ไว้เป็นพาหนะ ศึกษาทางหนีทีไล่ ในละแวกย่านที่ผมจะลงมือ ในคราบของพนักงานจัดส่งเอกสาร ผมผ่านยามรักษาความปลอดภัยได้อย่างง่ายดายเข้าสู่ตึกสูงหลายแห่ง เพื่อสำรวจหามุมที่จะลงมือ ในระหว่างการวางแผนนี้ มีหลายอย่างที่ผมคิดว่าเหยื่อรายนี้กำลังจะถึงจุดจบก็เพราะคนในครอบครัวนั่นเองที่อาจจะต้องการให้เหยื่อพ้น จากการเป็นผู้จัดการมรดกนับร้อยล้าน ทั้งที่เงินทองเป็นของมายา แต่บรรพบุรุษก็ต้องการสร้างสมไว้ให้ลูกหลานได้อยู่สุขสบาย เพราะเมื่อตัวตายละจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ไม่อาจนำติดตัวไปได้ หากรู้ว่ากองเงินกองทองที่ทิ้งไว้ให้ทายาทกลับกลายเป็นมรดกเลือดให้ ลูกหลานพี่น้องเข่นฆ่ากันเอง เป็นเรื่องราวไม่รู้จบของความเห็นแก่ได้เห็นแก่เงินจนไม่เห็นแก่สายเลือดพี่น้องแล้ว น่าสงสัยว่าจะยังมีใครอยากจะสะสมเงินทองแทนความดีอยู่อีกหรือเปล่า ในที่สุด แผนการทั้งหมดพร้อมวันเวลาถูกกำหนดขึ้น ผมเลือกลงมือในห้างสรรพสินค้าที่เขาเป็นเจ้าของนั่นเอง ผมส่งข่าวให้ผู้จ้างวานพร้อมทั้งแจ้งเงื่อนไขการรับเงิน คืนก่อนวันลงมือ ผมเปลี่ยนป้ายทะเบียนรถมอร์เตอร์ไซค์ อาวุธประจำตัวอยู่ในกระเป๋าสะพายใบใหญ่ ทุกอย่างง่ายดาย ด้วยเหยื่อประมาทว่าเดินอยู่ในถ้ำของตัวเอง ท่ามกลางลูกค้าที่มาที่เดินจับจ่ายใช้สอย ความประมาทไม่เคยให้คุณกับใคร หากคุณประมาทกับการใช้ชีวิตในโลกนี้ คุณก็อาจจะหมดลมหายใจไปโดยแทบไม่ทันรู้ตัว หลังปฏิบัติการเสร็จ ... ผมปะปนอยู่ในกลุ่มไทยมุงที่เฮโลกันเข้ามามุงดูเป็นกลุ่มใหญ่ ยามรักษาความปลอดภัยวิ่งวุ่น เมื่อผมมั่นใจว่าเหยื่อตายสนิทแล้ว ผมค่อยๆ หลบฉากออกมาเงียบๆ ตรงไปยังโรงภาพยนตร์ส่งตั๋วให้เด็กหน้าโรง แล้วเดินไปนั่งภายในโรงภาพยนตร์ ผมนั่งดูภาพยนตร์เรื่องยาวอย่างใจเย็นกว่าสามชั่วโมง ภาพที่เคลื่อนไหวอยู่บนจอผ้าใบสีขาวถูกปรุงแต่งขึ้นมาเป็นเรื่องเป็นราว คล้ายกับจิตของมนุษย์ที่ถูกปรุงแต่งไม่แตกต่างกัน ดูเหมือนโลกนี้จะเต็มไปด้วยรัก โลภ โกรธ หลง หากเจ้าของศูนย์การค้านี้ไม่โลภหวังจะฮุบเอาทรัพทย์สินมรดกทั้งหมดเป็นของตนเอง เขาอาจจะไม่จบชีวิตตั้งแต่อายุเพิ่งเริ่มวัย กลางคนเช่นนี้ ผมแผ่เมตตาให้เขาในใจ ขณะม้วนเสื้อแจ๊คเก้ตสีน้ำเงินใส่กระเป๋าสะพายใบใหญ่ ภาพยนตร์จบลง ผมเดินไปเข้าห้องน้ำชายพร้อมกับผู้ชมคนอื่นๆ อีกหลายคน เหลือบมองดูภาพตัวเองในกระจก แว่นตากลม เสื้อยืดปกโปโล และกางเกงขายาวสีสุภาพทรงหลวมลำลอง ผมดูไม่ต่างจากหนุ่มโสดในเมืองที่มีอยู่เกลื่อนเมืองกรุง ผมทำธุระที่โถปัสสาวะเสร็จเดินไปที่อ่างล้างมือ แผ่นป้ายพลาสติกสีน้ำเงินกลมๆ มีหมายเลขสีขาววางอยู่ ไม่มีใครสนใจมัน ผมเหลือบตาดูคนอื่นๆ นิดหน่อย ขณะหยิบแผ่นป้ายพลาสติกติดมือออกมาด้วย มันเป็นแผ่นป้ายที่พนักงานจะให้คุณเมื่อคุณฝาก กระเป๋าก่อนจะเข้าไปเลือกดูและซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก้ต ผมแวะซื้อเสื้อเชิ้ตลดราคาสองสามตัว กางเกงขาสั้นและกางเกงใน ตอนนี้นอกจากกระเป๋าสะพายแล้วผมยังมีถุงกระดาษที่เพิ่มขึ้นมามันทำให้ผมยิ่งดูเหมือนกับคนที่มาจับจ่ายในวันหยุด จากบันไดเลื่อนผมชำเลืองมองไปทางสถานที่เกิดเหตุ ตำรวจเอาเชือกพลาสติกสีเหลืองมาล้อมกันคนไว้แล้ว แต่ว่ากิจกรรมอื่นๆ ภายในห้างยังคงดำเนินไปตามปกติ นี่แหละนะ คนรวย อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับพยายามดูดเอาเงินคนอื่นๆ ผมลงถึงชั้นล่าง แวะที่เคาน์เตอร์รับฝากของ เมื่อผมส่งแผ่นพลาสติกให้ พนักงานดูหมายเลขแล้วก็หันไปหยิบถุงพลาสติกที่ใส่ กล่องเครื่องชงกาแฟมาให้ ผมรับของแล้วเดินออกจากห้าง เรียกรถแท๊กซี่บอกที่หมาย คนขับพาผมกลืนหายไปท้องถนนจอแจ ผมไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องรถมอร์เตอร์ไซค์ ซึ่งจะมีคนของทางโน้น ขับพามันออกมาตั้งแต่ผมลงมือเสร็จ ค่าตอบแทนของผมอยู่ ในกล่องเครื่องชงกาแฟนั่นเอง นอกจากเงินแล้ว คราวนี้มีหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะแถมมาด้วย มันหมายความว่าผมจะได้พักผ่อน ระยะหนึ่ง เสียงเพลงลูกทุ่งที่คนขับแท๊กซี่เปิดดูจะช่วยเขาให้เพลิดเพลินใจได้บ้าง ยานพาหนะภายนอกขวักไขว่ต่างมุ่งทะยานไปข้างหน้า ไม่ต่างจากผู้คนที่ไขว่คว้ากันไม่จบสิ้น ผมกลับขึ้นที่พัก นอนพักวันหรือสองวันแล้วค่อยเคลื่อนที่อีกที คอนโดสูงที่ผู้พักอาศัยต่างคนต่างอยู่ ไม่มีใครสนใจใคร อยู่ไม่ไกลจากห้างที่เกิดเหตุ แน่นอนมันปลอดภัยดี ไม่มีใครคิดว่านักฆ่าอย่างผมจะบ้าทำแบบนั้น ที่สำคัญไม่มีใครรู้ชื่อจริงผมเลย แม้ว่าผมจะมีบัตรประชาชนและพาสปอร์ตหลายฉบับ จะว่าไปอีกทีผมไม่เคยมีชื่อจริงๆ เลยต่างหาก ผมเป็นนักฆ่านิรนามอย่างแท้จริง หนังสือพิมพ์กรอบบ่าย และข่าวภาคค่ำทางทีวีเกือบทุกช่องออกข่าวสังหารเจ้าของห้างกลางกรุง นอกจากปลอกกระสุนปืนแล้วทุกอย่าง เกี่ยวกับมือปืนดูลึกลับ ดังนั้น จึงมุ่งไปเสนอข่าวที่ประเด็นพี่น้องฆ่ากันเองแย่งสมบัติ สื่อมวลชนก็ไม่ต่างจากฝูงมด ที่มองเห็นข่าว ฆาตกรรมเหมือนขนมหวานแล้วก็วิ่งกรูเข้าไปหา ญาติพี่น้องผู้ตายร่ำไห้คร่ำครวญในงานรดน้ำศพ ไม่ใครก็ใครช่างใส่หน้ากากได้อย่างแนบเนียน ผมไม่รู้สึกสนุกกับละครในชีวิตจริงแบบนี้ ปล่อยให้พวกเขาเล่นกับชีวิตกันต่อไปเถิด หากเขาประมาท วันหนึ่งก็คงเป็นวาระของพวกเขาเองแน่นอนคราวนี้ไม่เพียงแต่เป็นข่าวใหญ่ติด ต่อกันทางหน้าหนังสือพิมพ์ และทีวีเท่านั้น ทางตำรวจก็เร่งสืบสวน เพื่อรอให้เรื่องเงียบและผมควรจะไปอยู่ไกลๆ เสียระยะหนึ่ง ผมซื้อแพคเกจทัวร์ไว้ล่วงหน้า ซึ่งบริษัททัวร์อำนวยความสะดวกเรื่องวีซ่าให้ แน่นอน มันเป็นหนึ่งในแผนการที่ผมวางไว้ -------------------------------------
	-3- ผมไม่ปฎิเสธว่าเพศหญิงเป็นเพศที่น่าทะนุถนอม พวกเธอแบกโลกไว้ครึ่งหนึ่ง บางคนบอกว่าพวกเธอเป็นเพศแม่ที่ต้องเคารพให้เกียรติ แต่ผมไม่เคยปล่อยตัวปล่อยใจให้สนิทกับผู้หญิงคนไหน เช่นเดียวกับที่ผมไม่เคยมีเพื่อนสนิทผู้ชายเช่นกัน สำหรับผมแล้วผมไม่ไว้วางใจ ใครหน้าไหนทั้งสิ้น สำหรับความเป็นมนุษย์แล้วล้วนมีกิเลสตัณหาไม่ต่างกันทั้งชายหญิง และผู้ที่ยังตกอยู่ในวังวนของกิเลสตัณหาจักต้อง ได้รับผลตอบแทน เหยื่อรายต่อมาเป็นภริยาลับๆ ของนักธุรกิจการเมืองคนหนึ่ง เธอเป็นนักแสดงสาวผู้ดูใสซื่อบริสุทธิ์ที่ยอมพลีกายเป็นนกน้อยในกรงทอง ของชายวัยเดียวกับพ่อของเธอ คำสั่งเด็ดชีวิตของเธอมาพร้อมกับสายลมหนาว ฤดูกาลแห่งเทศกาลที่ผู้คนวุ่นวายตระเตรียมกับการเฉลิม ฉลองต่างๆ อย่างหลงลืมว่าแก่นแท้แห่งชีวิตมิได้เริ่มต้นปีละครั้ง หากต้องหมั่นตรวจสอบอยู่ทุกคืนวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่หมกมุ่นอยู่ กับการเสพ ดื่มกินอย่างไม่ลืมหูลืมตา ก็จะพากันอ้างเทศกาลเพื่อจะสร้างความชอบธรรมในการตอบสนองกิเลสตัณหาแห่งตน มันเป็นงานที่ง่ายดาย นักแสดงสาวไม่มีผู้ติดตามคุ้มกันอย่างเหยื่อรายก่อนๆ ผมจึงออกสงสัยไม่น้อย ชั้นแรกคิดว่าเป็นเพราะภรรยาหลวงผู้อาจจะหึงหวงสามีของเธอ ผู้หญิงที่น่าสมเพช เธอน่าจะมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ต่อมาผมฉุกคิดได้ว่าคำสั่งพิเศษถูกส่งมาด้วยว่าทำให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ผมเป็นนักฆ่าและทุกครั้งผมรู้ว่าคนเหล่านั้นสมควรตายโดยแท้ บ้างฉ้อฉลปล้นแผ่นดิน บ้างโกงกินบ้านเมือง บ้างโลภโมโทสัน บ้างอาศัยกำบังศาสนาหาประโยชน์ใส่ตน บ้างขายค้าผงขาว เฮโรอีน สิ่งเสพย์ติด บ้างก็ผลาญพร่าล่อลวงหญิงสาวมาเป็นสินค้า มันเป็นภารกิจที่ไม่สิ้นสุดของผม ผมค่อยๆ ลำดับความคิด ผ่อนลมหายใจจนแผ่วเบาสม่ำเสมอเหมือนการเข้าสู่ภวังค์ลึก แน่นอนหญิงสาวหมกมุ่นอยู่กับกิเลสตัณหา อยากได้อยากมีในสิ่งที่ไม่พึงได้ เธอเป็นชู้กับสามีคนอื่นโดยเจตนา ทว่า ถ้าเธอเพียงแต่เกิดบนแผ่นดินอื่นหรือห้วงเวลาอื่นที่ให้หญิงสาวร่วมสามีกันได้ เธอคงได้รับการละเว้นโทษตาย แสงสว่างภายในใจของผมค่อยๆ สุกใสขึ้น ผมประติดประต่อชิ้นส่วนเล็กๆ ได้ครบแล้ว มันง่ายดายราวกับเส้นผมบังภูเขาทีเดียว ผมกำหนดเวลาลงมือและส่งข่าวพร้อมทั้งเงื่อนไขการรับเงินงวดสุดท้ายไปยังผู้จ้างวาน ก่อนขึ้นปีใหม่เจ็ดวัน ค่ำวันคริสมาสต์อีฟ ผมแต่งชุดสูทสากลที่ตระเตรียมไว้ เดินทางไปยังสถานที่กำหนดไว้ ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใสทักทายกัน ผมสังเกตรอบตัวก่อนก้าวตามคนอื่นๆ ที่ทยอยกันเข้าไปในโบสถ์ ผมหย่อนตัวลงนั่งบนม้านั่งแถวสุดท้าย มีกล่องของขวัญแบนยาวกล่องหนึ่ง วางอยู่ ผมสอดกล่องของขวัญไว้ในกระเป๋าด้านในเสื้อนอกที่ตัดเย็บพิเศษก่อนที่จะมีคนแทรกตัวเข้ามานั่งม้านั่งเดียวกับผม จากนั้น ผมเลี่ยงออกจากโบสถ์ก่อนที่จะเริ่มพิธีการ นี่เป็นค่าจ้างที่เหลือที่ผมให้จ่ายล่วงหน้า ต่างจากทุกคราวที่ผมจะได้รับเมื่อเสร็จงาน เสียงร้องเพลงสวดกังวานจากโบสถ์เพื่อรำลึกถึงคุณของพระเยซู ผู้ไถ่บาปดังขึ้น ราวกับจะประกาศย้ำว่ามนุษย์ล้วนมีบาปทั้งสิ้น วันสิ้นปี ผมออกจากที่พักแห่งใหม่พร้อมด้วยรถขับเคลื่อนสี่ล้อคันใหม่ มันเป็นพาหนะที่ผมจะใช้สำหรับงานชิ้นนี้ ด้วยวิธีการขับรถอย่างมักง่ายเหมือนอย่างทุกคนบนทางด่วน ที่ต่างตะบึงแข่งกันโดยไม่สนใจขีดจำกัดความเร็ว ผมก็ส่งให้รถยนต์ของดาราสาวเจ้าบทบาทพุ่งชนราวกั้นทางด่วน รถของเธอหมุนคว้าง ผมไม่จำเป็นต้องรอดูผลงาน แน่ใจได้ว่าผมส่งเธอลงไปปีนต้นงิ้วฉลองปีใหม่ได้เรียบร้อยแล้ว แต่งานของผมยังไม่แล้วเสร็จ รถของผมพุ่งออกจากกรุงเทพฯ อย่างรวดเร็วผมจอดรถไว้ริมสถานีรถไฟในตัวจังหวัดแห่งหนึ่ง รออยู่ไม่นานนักเสียงหวูดรถไฟก้องมา ผู้คนนับสิบสับเปลี่ยนขึ้นและลงรถไฟ ทั้งคนไปรับ คนไปส่ง และคนเดินทาง ในร้านอาหารข้างสถานีรถไฟมีเสียงพูดคุยเอะอะ คงตั้งวงกันแต่เช้า เสียงผู้ประกาศข่าวทีวีแว่วดังมา ข่าวดาราสาวประสบอุบัติเหตุตายคาที่บนทางด่วนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับวันปีใหม่ ผมนึกรู้ว่าต่อไปญาติพี่น้องมิตรสหายของดาราสาวจะต้องเดินขบวนออกมาให้ข่าวว่ามีลางสังหรณ์ร้ายต่างๆนานา ความดีความงามต่างๆ ของดาราสาวจะได้รับการกล่าวขวัญถึง แม้กระทั่งชีวิตอาภัพจนกกระทั่งต้องเป็นอนุภรรยาก็จะกลายเป็นเพราะความกตัญญู จากนั้น ก็จะมีหมอดูออกมาทำนายทายทักปีนี้เสือดุ ให้ผู้มีชื่ออักษรนั้น อักษรนี้ให้ระวังตัว ไม่รู้ว่าจะให้ผู้คนงมงายกันขนาดไหน ผมขยับตัวลงจากรถยนต์ เครือข่ายของผมจะมารับมันขับต่อขึ้นเหนือและส่งออกไปนอกประเทศทางชายแดน ผมแทรกตัวเบียดผู้คน ก้าวขึ้นไปบนรถไฟ คนแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ยืน โลกเราอาจมีคนมากเกินไป ผมคิดขณะผมย้อนกลับเข้ากรุงเทพฯ อีกครั้งหนึ่ง รถไฟเสียเวลารอหลีกอยู่หลายครั้ง ผมทบทวนแผนการที่สองเป็นครั้งสุดท้าย ขณะหัวรถจักรนำผู้โดยสารเข้าสู่สถานีรถไฟหัวลำโพง ผมเดินปะปนออกมาพร้อมกับผู้โดยสารคนอื่นๆ ฝูงชนเดินกันยุ่บยั่บเหมือนตัวหนอน หรือโลกเราคือบ่ออาจมบ่อใหญ่กันแน่ ผมต้องกำจัดหนอนตัวอ้วนอีกตัวก่อนวันสิ้นสุดปี งานนี้เขาจ่ายค่าจ้างให้ผมเอง รวมทั้งค่าโรงแรมที่พักชั้นหนึ่งระดับห้าดาวทีเดียว ผมนอนแช่น้ำอุ่นอยู่ครึ่งชั่วโมง ขับไล่ความเมื่อยขบจากการ นั่งรถไฟหลายชั่วโมงออกไปได้ ผมแต่งตัวแล้วออกจากโรงแรม ----------------------------------------------------- .
		4- ผมเดินไปเรื่อยๆ แสงไฟประดับสว่างไสวไปทั่ว ใบหน้าของคนจรจัดยังพลอยสุกใส เขาน่าจะดีใจมากขึ้น ถ้าได้รู้ว่าแผ่นดินสูงขึ้นอีก รวมทั้งดาราสาวคนนั้นที่กำลังรอชู้รักของเธออยู่ในแดนคนตาย แต่ไม่แน่ใจว่าเธอจะดีใจหรือเปล่า ถ้าได้รู้ว่าเป็นเขาที่ต้องการกำจัดเธอให้พ้นทาง โดยมีเงินประกันที่เขาจะได้รับผลประโยชน์ก้อนโต พลุถูกจุดสว่างวาบชั่วขณะก่อนวูบลับดับลง ช่างเหมือนชีวิตมนุษย์นัก ผมนั่งอยู่ริมแม่น้ำ ดื่มด่ำกับอากาศยามดึก จนกระทั่งท้องฟ้า ระบายสีชมพูอมส้ม ดวงตะวันไต่พ้นเส้นขอบฟ้า ส่องแสงอันอบอุ่นขับไล่ความมืดมิดออกไป วันขึ้นปีใหม่ตามปฏิทินสากลหมุนเวียนมาอีกครั้ง สำหรับผมแล้วมันก็ไม่แตกต่างจากเมื่อวานนี้ หรือวันพรุ่งนี้หรอก เมื่อวานนี้ผมฆ่าคน วันนี้ผมฆ่าคน พรุ่งนี้ผมก็จะฆ่าคนอีก ยังมีคนที่ผมต้องฆ่ามากมายเหลือเกิน ผมอาจจะเป็นฑูตสวรรค์ที่มาล้างโลกมนุษย์ให้สะอาดขึ้น หรืออาจเป็นปิศาจที่ถูกส่งมาจากนรกเพื่อกำจัดคนโสมม แต่ผมก็ถือกำเนิดมาแล้ว เพื่อทำหน้าที่บนผืนโลกนี้ หากคุณไม่มั่นใจว่าสิ่งที่คุณกำลังทำนอกลู่นอกทางไหม โปรดระวังให้ดี ผมอาจจะจัดตารางเวลาไปทักทายคุณ…. (ไม่มีคำลงท้าย) (ไม่ลงชื่อผู้เขียน) -------------------------------------------------------- Back TO Menu
	.