|
AS TORRES NO
AR
Se
solto a voz no mar, vólvese ceibe,
mendra
no vento, e ven
desde
unha hora antiga, aínda diáfana,
traendo
a miña voz doutras edades.
O
ámbito é permanente:
Fica
ese eco do cantar da ría
e o
renxer do velamio na goleta.
Estou
a ollar do fenestral que sempre
se me
abre nos ollos cando amo,
vexo
xente pasar, a miña xente:
O
mariñeiro co liño na man,
meu
pai no paquebote
-ese
castelo que por sempre me cruza
polo
meu corazón como unha ausencia-.
Está
presente o mar e estou presente,
algo
non limitado nos aferra:
No mar
doutro confín teño bicado
a
mesma onda que me bica agora
e
manseliñamente
escancio
a dor que me feriu daquela.
Conversamos.
E
brinco de rapaz pola ribeira. |
LAS TORRES EN
EL AIRE
Si
suelto la voz en el mar, se vuelve libre
crece
en el viento, y viene
desde
una hora antigua, aun diáfana,
trayendo
mi voz de otras edades.
El
ámbito es permanente:
Permanece
ese eco del cantar de la ría
y
el crujir de las velas de la goleta.
Estoy
observando del ventanal que siempre
se
me abre en los ojos cuando amo,
veo
pasar gente, mi gente:
el
marinero con el sedal en la mano,
mi
padre en el paquebote
-ese
castillo que por siempre cruza
por
mi corazón como una ausencia_.
Está
presente el mar y estoy presente,
algo
no limitado nos atrapa:
El
mar del otro confín tengo besado
la
misma ola que me besa ahora
y
con mansedumbre
escancio
el dolor que me hirió entonces.
Conversamos.
Y
salto
de niño por la ribera |