Ολυμπιακός, Λίβερπουλ, Λα Γουρούνια και Μουνακό

Είμαι γαύρος 39 χρόνια και γαύρος θα είμαι και όταν σβήσω από τη ζωή. Τα κόκαλά μας ως γνωστό ζουν για πάντα κι έτσι και η γαυροσύνη μου θα είναι αθάνατη μέχρι το κόκαλο.

Θέλω να γράψω για το τι έγινε σήμερα και ίσως για το τι θα γίνει από αύριο.
Όπως ορθά μάς προδιάθεσες, φίλε Pasalimanius, για το ΣΤΗΣΙΜΟ της DeKolido la Gurunia, αποδείχθηκε αληθινό και δυστυχώς καταδικαστικό για εμάς.

Μιλάμε για παράγκα στο Champions League; ΝΑΙ, μετά απο σήμερα, σίγουρα μιλάμε ότι υπάρχει και λειτουργεί με ελβετικό σουγιά αντί για χειρουργικό νυστέρι. Δεν την νοιάζει να κάνει λεπτή τομή και να σφάξει με το γάντι, αλλά αντ' αυτού βγάζει μάτια και σφάζει κόσμο κομματάκια α-λα ΣΕΧΙΔΗΣ.

Πρώτη βοερή ενέργεια της Παράγκας το 2-1 στο Μουνακό, το καθαρό και δίκαιο και άξιο 2-2 που μάς στερήθηκε απο την παράγκα διαιτησία. Οι 2 βαθμοί που δεν στερήθηκαν από τη Μουνακό και ο 1 πολυτιμότατος βαθμός που θα μας είχε πρώτους, ένα βαθμό πάνω από τη Λίβερπουλ, όσο και αν μας κέρδιζε σήμερα.
Εμείς τι κάναμε για αυτό το 1 γκολ; Τουμπεκί. Και λέμε "άσε, να το παίξουμε καλά παιδιά". Ή μήπως σκάσαμε και σκάβαμε γιατί απλά γνωρίζουν όλοι ανά τη πάσει ότι η Μουνακό είναι γραφτό να περάσει, και πώς ό,τι διαμαρτυρία και να κάνουμε εμείς θα πάει στο κάλαθι της UEFA; Μάλλον ξέραμε ότι "other things considering" και το 2-1 καλά μας είναι;;;

Μετά το παιχνίδι αυτό κερδίζουμε 2 συνεχόμενα παιχνίδια, πέρνουμε ρεβάνς από την Μουνακό και σε περίπτωση ισοβαθμίας την έχουμε καβάλα. Ως εδώ όλα καλά. Ο σκοπός μας έχει πραγματοποιηθεί και φτάνουμε στο σημερινό παιχνίδι που και θα σχολιάσουμε.

Παίζουμε αντρίκια αν και στο 10' έχουμε παραχωρήσει περί τα 10 κόρνερ στη Λίβερπουλ. Καταφέρνουμε να αντέξουμε στην πίεση και με δώρο Βραζιλιάνου θεού να είμαστε μπροστά στο σκορ με 0-1 στο α' ημίχρονο, αντί ενός δίκαιου 3-1 ίσως...

Στο δεύτερο ημίχρονο, με την έναρξη, πάλι το ίδιο σκηνικό, η Λίβερπουλ καβλωμένη, να μπαίνει δυναμικά, να θέλεει το 1-1 και το κάνει αμέσως - δυστυχώς - με την αλλαγή του πολύ γρήγορου μαύρου, του Συναμά (συνάμμα και καλός παίκτης ο πούστης). Στο δεύτερο ημίχρονο κάναμε το λάθος ότι κάτσαμε πίσω. Κάναμε το λάθος ότι δεν μπήκε ο Καστίγιο να δημιουργήσει λίγη κίνηση στο κέντρο και μπροστά στην περιοχή της Λιβερπουλ. Έπρεπε να έχει βγεί ο Γεωργιάδης που ήταν πολύ κακός και εκτός κλίματος. Επίσης έπρεπε να γίνει αλλαγή του Τζόρτζεβιτς που ήταν πολύ κακός και αυτός, με τον Μάριτς που έχει τσαμπουκά και ίσως δεν θα ήταν στην τόσο κακή κατάσταση του Τζόλε.

Δεν κάναμε αλλαγές φρεσκαρίσματος και δεν κάναμε το αυτονόητο, να κάτσουμε να αμυνθούμε σωστά. Είχαμε και τον Νικοπολίδη σε πολύ κακή μέρα και ειδικά όταν έφαγε την φάβα που ακυρώθηκε (ευτυχώς) η ψυχολογία του ήταν off. Σε τέτοια παιχνίδια θέλεις ένα τερματοφύλακα να σου πιάσει και κανένα "άπιαστο". Σήμερα και ο Αντώνης ήταν εκτός κλίματος (ίσως αδικαιολόγητα, για την εμπειρία του), νευρικός.

Η Λίβερπουλ ήταν πολύ καλή σήμερα και απέδειξε ότι το ήθελε να προκριθεί. Όμως κι εγώ θέλω κάτι και για να το αποκτήσω πρέπει να μού το επιτρέψει και κάποιος άλλος. Και σήμερα εμείς τους το επιτρέψαμε. Αν είμασταν λίγο πιο σοβαροί θα το είχαμε πάρει το παιχνίδι στα σίγουρα. Στο 2-1 έπρεπε να θωρακίσουμε το αποτέλεσμα. Αλλά η πουτάνα η μπάλα δεν μάς ήθελε, ή μάλλον …πολλοί δεν μάς ήθελαν. Το βασικότερο όμως είναι ότι η Λίβερπουλ σήμερα ήταν μια κλάση ανώτερη ομάδα από εμάς. Καλύτερη φυσική κατάσταση, καλύτερους και πιο τσαμπουκαλήδες παίκτες που έπαιζαν στο γήπεδό τους, μπροστά στον καταπληκτικό κόσμο τους. Το άξιζαν το σημερινό παιχνίδι.

Έτσι, με αυτά κι αυτά, βγαίνουμε από το Champions League, μια ακόμα φορά από τον Δεκέμβριο, αλλά με το κεφάλι ψηλά αυτή τη φορά, χωρίς να μεμψημοιρούμε, χωρία κλάψα και το βασικότερο σαν σωστοί νικητές, εκεί ψηλά στην κορυφή (κατακτητές) όπως λέει και ο Ρέμμος.

Δεν με νοιάζει και πολύ αν δεν περάσαμε στην επόμενη φάση. Αγωνιστικά τουλάχιστον, είμαι καλυμμένος φέτος. Όμως με ενοχλεί χοντρά το ότι οι οπαδοί της Λα Γουρούνια δεν πάτησαν καν στο γήπεδο, αφού είχαν πάρει γραμμή ότι αντί για REVENGE για τα 8 τα περσινά πάνε να φάνε αλλά 5. Έτσι, δεν θα ασχοληθώ πολύ ακόμα με το show που λέγετε Champions League, γιατί η πληγή του να φεύγεις έτσι όπως εμείς πονάει, όσο και να θες να το περάσεις στο ντούκου... Όμως ξανά αναφέρω ότι με ενδειαφέρει ότι παίξαμε καλή μπάλα και δείξαμε ότι αξίζαμε να περάσουμε εμείς και η Λίβερπουλ. Τώρα, πώς πέρασε η Μουνακό… αυτό έχει να κάνει με την αρχή και τις παρασκηνιακές καταστάσεις που παίχτηκαν και ίσως και πολλά άλλα που δεν θα μάθουμε ποτέ.

Φραγκάτος Μονεγάσκος >>		<< DeKolido la Gurunia
"Πόσο πάει το τσιμπουκάκι, κούκλα;;;"