Bóg,zgodnie z ewangelicznym zwiastowaniem o zbawiającej łasce,przebacza raczej grzesznikom niż przekształconym, odrodzonym świętym. Jednak według nauki rzymsko-katolickiej, grzesznik nie może uzyskać przebaczenia, dopóki nie stanie się nowym stworzeniem. W ten sposób biedny grzesznik nie może uchwycić się niezasłużonego daru boskiego przebaczenia, ponieważ przyglądając się sobie, nigdy nie może być pewny czy został przekształcony na tyle, żeby mógł zostać przyjęty przez Boga. Tego rodzaju walka miała miejsce w sercu Lutra, który skarżył się: "Skąd mogę wiedzieć, że Bóg mi przebacza, skoro w moim sercu nie ma niczego, co przypominałoby prawdziwe nawrócenie?" Ale gdy tylko pojął łaskawe przebaczenie Boże, darowane niegodnemu grzesznikowi, doznał pokoju, radości i miłości odrodzonego życia. Wielkim złem "tajemnicy nieprawości" jest to, że przedstawia owoce i następstwa usprawiedliwienia jako środki do uzyskania tegoż.

Piękną ilustracją wzajemnego stosunku usprawiedliwionego i odnowionego zycia jest odpuszczenie grzechów i uzdrowienie sparaliżowanego dokonane przez Jezusa.

"A Jezus ujrzawszy wiarę ich, rzekł paralitykowi: Synu, odpuszczone są grzechy twoje. A byli tam niektórzy z uczonych w Piśmie; ci siedzieli i rozważali w sercach swoich: Czemuż ten tak mówi? On bluźni. Któż może grzechy odpuszczać oprócz jednego,Boga? A Jezus zaraz rozpoznał w duchu swoim, że tak myślą w sobie i rzekł im: Czemuż tak myślicie w sercach swoich? Cóż jest łatwiej, rzec paralitykowi: odpuszczone są ci grzechy, czy rzec: wstań, weź łoże swoje i chodź? Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma moc odpuszczać grzechy na ziemi, rzekł paralitykowi: Tobie mówię; wstań, weź łoże swoje i idź do domu swego. I wstał i zaraz wziął łoże i wyszedł wobec wszystkich, tak iż się wszyscy zdumiewali chwalili Boga, i mówili: nigdyśmy nic podobnego nie widzieli."(Mk 2,5-12).

Przywrócenie do zdrowia chorego człowieka było znakiem albo pieczęcią usprawiedliwienia, które otrzymał on przez wiarę (por. Rzym 4,10-11). Ten cud był manifestacją mocy Jezusa, zdolnej przywrócić duszom sparaliżowanym przez grzech, odrodzenie i odnowę życia. Ukazuje on, że przebaczenie i odrodzenie nie mogą nigdy być rozdzielone, ale też nie wolno ich ze sobą mieszać. Sparaliżowany człowiek dostąpił najpierw odpuszczenia grzechów, a następnie przywrócony został do tężyzny nowego życia. Mamy tu zobrazowaną ewangelię: dusza sparaliżowana przez grzech dostępuje najpierw przebaczenia, a potem przywrócona bywa do duchowego zdrowia.