ความทรงจำเล็กๆที่เวลานั้นจำความไม่ได้สื่อออกมาจากภาพที่แม่ถ่ายเก็บไว้เปี่ยมล้นไปด้วยความรักที่สัมผัสได้จากรูปแม้ครั้งนั้นเรายังจำความไม่เลยวันนี้แม่ไม่อยู่แล้ว แม่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ยังคงคิดถึงแม่ คิดถึงรอยยิ้มของแม่มันทำให้มีกำลังใจ ว่าเราจะต้องสู้ สู้ให้ได้เหมือนแม่ อย่างที่แม่เคยทำจนวินาทีสุดท้าย

ช่วงเวลาที่ผ่านมาถ้าจะให้เลี้ยงสัตว์ก็จะเลือกเลี้ยงสุนัขตลอดจนกระทั่งวันหนึงได้เจอแมวตัวหนึงเดินมาติดอยู่ข้างรั่วบ้านน่าจะหลงกับแม่ของมันมาแต่ด้วยที่เป็นแมวเด็กไล่ก็ไม่ไปแถมเดินตาม เราเองก็สงสาร ความคิดตอนนั้นถ้าจะเอาไปเลี้ยงจะเลี้ยงยังไงไม่เคยเลี้ยงแมว ไม่ชอบแมว แต่ความน่าเอ็นดูของมันจึงทำให้เราตัดสินใจเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่อายุได้ราวๆ เดือนตั้งชื่อให้มันว่า "มีเงิน" ด้วยนิสัยของแมว ทำให้เรารู้ถึงความแตกต่างระหว่างสุนัขกับแมวค้นพบตัวเองโดยไม่ตั้งตัวว่า "นี่ฉันหลงรักแมวขึ้นมาแล้วใช่มั้ย"และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แมวก็ได้ ด้วยความรัก ความห่วงใย เอาใจใส่ เป็นเพื่อนเล่นกันเราก็สัมผัสได้เช่นกันว่าเค้าก็รักเรา

ความผูกพันธ์เริ่มต้นที่นี่ต่างคนต่างมาแต่มีความฝันเหมือนกันทุกคนจึงมาเจอกันที่นี่แห่งนี้มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ศูนย์เขียนเขต ร่วมทุกข์ ร่วมสุข ช่วยเหลือซึ่งกันและกันอาจมีบางครั้งที่ไม่เข้าใจกันแต่ด้วยความผูกพันธ์ที่สร้างขึ้นด้วยความเข้าใจขาดเกินกันบ้างเราก็ปรับจูนเข้าหากัน  พวกเราคือเพื่อนกันตลอดไป

สิ่งหนึ่งที่ตั้งใจไว้และต้องทำให้สำเร็จคือการศึกษาต่อให้จบในระดับปริญญาตรี ชีวิตต้องก้าวต่อไปด้วยการสร้างรากฐานที่มั่นคง โดยเริ่มจากวันนี้ ที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่มีโอกาสแต่ไม่รับโอกาสที่ทุกคนหยิบยื่นให้ เวลาที่ผ่านมาสูญเสียโอกาสดีหลายครั้ง วันนี้ขอทำตามความฝัน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วสร้างขึ้นด้วยตัวของเรา เดินทางผิดบ้าง ถูกบ้าง แต่ยังกลับมาได้ถูกทาง สู้วันนี้ ขอทำตามฝันเพื่ออนาคตต่อไป "ภูมิใจตัวเอง"