Maliit lamang ito at may kutis na kayumangging kaligatan. Bilugan ang katawan nito at ang pagiging mataba, batay sa mga tagahanga, ay biyaya pa raw sa langit. Iba naman ang pahayag ng mga kaaway ng matanda. Ang katabaan dawnito ay mula sa dugo ng mga maralita. Mukhang bata pa si Kapitan Tiago. Maaring mapagkamalang trenta’y singko anyos lamang iito. Mababanaagan mo sa mukha ni Kapitan Tiago ang kabanalan at pagiging masunurin. Nagtataglay it ng napakaitim na buhok, singkit na mga mata, at matangus-tangos na ilong. Kung hindi lamang sumobra sa paghitit ng tabako at pagnganga na laging nakapagpapatambok ng magkabilang pisngi ng kaniyang mukha, masasabing gwapo at may bikas ito.

Saludo ang lahat kay Kapitan Tiago na pinaniniwalaang isa sa pinakamayayamang mangangalakal sa Binondo. Marami itong lupain ng tubo sa Pampanga at Laguna de Bay. Hindi rin matatawaran ang mga kayamanan niya na kitang-kita sa baying pinakakakilanlan sa kaniya. Maraming lupain si Kapitan Tiago sa Sto. Cristo, sa Anloage at sa kalye Rosarion. Malaki rin ang kinikita niya sa pakikipagkalakalan ng opyo sa isang Intsik.. Siya rin ang namamahala sa pagpapakain ng mga bilanggo sa bilibid at sa maraming manggagawang namamasukan sa malalaking establisemyento. Malakas siya sa pamahalaan. Malakas siya sa simbahan. Malakas din siya at tinitingala ng maraming mamamayan.

Sa paniniwala ni Kapitan Tiago, ang pagiging malapit niya sa Diyos at sa simbahan ay base sa magandang gawa. Kung tutuusin, hindi nagdarasal si Kapitan Tiago kahit na may napakalaking pangangailangan. Sapagkat napakayaman, pera ang kaniyang pinagdarasal.

Naniniwala siyang nilalang ng Diyos ang mga pare upang magmisa at maging tagapamagitan si Maykapangyarihan. Sa mga nobena at rosaryo naman nakinakailangan din ng ating kaluluwa, naniniwala siyang pwede nang pagalawin ang salapi upang bayaran ang mga kapuspalad na handing ulit-ulitin ang rosaryo sa pamamagitan ng isang dakot na pipisuhin. Naniniwala rin siya na kung dadagdagan ang upa sa mga nasabing nakatungangang mandarasal, maaari nilang basahin hindi lamang ang maninipis na aklat dasalan para sa kaluluwa ng isang mahal sa buhay. Maaari na rin nilang basahin sa dagdag na kalansing pati na biblia sa wikang Ebreo.

Kung magkaminsan at talagang kailangang-kailangan niya ang tulong mula sa kalangitan, nagagawa rin niyang magkunwa-kunwarian sa pagtawag sa lahat ng santo at santa at kalimutan sandali ang mga upahang mandarasal. Upang masunod lamang ang mga ispiritwal na pangangailangan, uanang-una niyang tinatawagan ang Birhen ng Antipolo. Bakit ang maitim na birhen? Malaki pa rin ang paniniwala ni Kapitan Tiago na kahit na higit na makikinang ang damit ng ibang santo at santa, nasa imahen pa rin ng Antipolo ang kapangyarihan upang dalhin sa Panginoong Diyos ang ating mga hinaing at mithiin sa buhay. Pero kwidaw, naniniwala rin si Kapitan Tiago katulad ng paniniwala ng nakararami na maariu rin naming magtampo o nagalit ang imahen, kaya may pagkakataong lalong umiitim ang milagrosang birheng ito.

Kung mapupunta tayo sa bahay ni Kapitan Tiago,makikita natin ang isang magandang kapilya na karaniwang kabahagi ng malalaking tahanan sa loob at labas ng kamaynilaan. Nakatindig sa ibat-ibang bahagi ng kapilya ang maraming santo at santa na para bang nagtititigan sa isat-isa. Naroroon ang imahen ng Sagrado Familia, ang nakatingalang si Santa Lucia, ang maluha-luhang si San Antonio de Padua at ang may pitong pakpak na si San Francisco ng Assisi. Naroroon din si San Pedro na pumutol sa tenga ng isang Moro. At naroron din at nakatindig sa katahimikan ang makisig na si San Miguel na para bang handang itarak ang nangingislap na kris sa sinumang makasalanan. Sa tuwing papasok si Kapitan Tiago sa kapilya,iniiwasan nitong mapatabi sa estatwa ng nasabing santo. Nangangamba siyang baka magkaroon ng isang milagro. Ngingiti-ngiti siya habang palingun-lingon.

Marami ang nagsasabing hindi pahuhuli sa Kapitan Tiago kung garbu at garbo din lamang ang pag-uusapan kapag nababanggit ang kaniyang pagiging relihiyoso. Para bang nais niyang patunayan na huhusgahan tayo ng Diyos sa ating panlabas na pagsasakatuparan ng ating pagiging Kristiyano. Ang totoo niyan, hindi siya nagpapahuli kapag abuloy din lamang ang pag-uusapan. Sa mga pamisa para sa imahen ng Antipolo taun-taon, karaniwan nang ang bayad sa misa ay nagmumula sa kaniyang bulsa.

Hindi rin siya nagpapahuli kung abuloy din lamang na panrelihiyon ang pag-uusapan. Sa taun-taong parangal sa Birhen ng Antipolo, karaniwan nang gumagasta siya nanag malaki upang balikatin lamang ang halaga ng dalawang misa na kinapapalooban ng mga awitin, kwitis at paputok. Handa siyang gumasta rito nang malaki sapagkat alam na alam niyang bultu-bultong biyaya naman ang matatanggap niya taun-taon. Buong-buo ang paniniwala niya sa kasabihang magtanim ka ng buti, ikaw ay aani.