EXCLUSIEF INTERVIEW MET KOEN VAN DE LAAK VAN FC DEN BOSCH

Vertel eens over je jeugd en de rol die voetbal toen al in je leven speelde.
 
Ik ben geboren in Vught waar ik nu nog steeds woon. In feite heb ik een vrij normale jeugd gehad en inderdaad speelde voetbal toen al een grote rol in mijn leven. Ik ben er dus zeg maar mee opgegroeid. Mijn vader speelde zelf in het eerste elftal van Essche Boys en mijn broer speelde voor Zwaluw hier in Vught. Ikzelf kon dus niet achterblijven en begon op mijn 4e te voetballen bij Zwaluw. In mijn eerste jaar kwam ik terecht in de F3 en de twee jaren daarna stond ik al in de F1.

Voetbal is toch pas vanaf je zesde?
 
Inderdaad, ik heb daar nooit echt bij stil gestaan. Nu ik er zo over nadenk kan ik ook geen verklaring geven waarom ik toen toch al mocht gaan voetballen. Hoe dan ook, na die drie jaar in de F kwamen de E1 en de D1. Toen zat ik dus steeds al bij de hogere jeugdteams van mijn leeftijdscategorie.

Wanneer toonde FC Den Bosch voor het eerst belangstelling?
   
Toen ik voor het tweede opeenvolgende jaar in de D1 speelde wilde FC Den Bosch me al graag hebben. Omdat ik het jaar daarop in de C-jeugd terecht zou komen spraken we toen af dat ik eerst een jaar in de C van Zwaluw zou spelen en dat we dan nog wel verder zouden praten. Uiteindelijk ben ik in het eerste jaar C alsnog verhuisd naar FC Den Bosch.

Hoe is die overgang geweest?
 
Gewoon perfect eigenlijk. Vanaf de eerste dag had ik eigenlijk vrij weinig aanpassingsproblemen. Ik kwam terecht in een leuk team en kreeg bovendien meteen een basisplaats. Vooral dat laatste is erg belangrijk voor een voetballer want het geeft je toch een hoop vertrouwen als je ook daadwerkelijk aan spelen toekomt. In deze periode is vooral Wim v.d. Horst ongelofelijk belangrijk voor mee geweest. Hij was ook degene die me naar FC Den Bosch heeft gehaald. Ook nu nog kan ik het heel goed met hem vinden.

Wanneer kwam de eerste echte erkenning?
 
Je bedoelt wanneer ik voor het eerst daadwerkelijk het gevoel kreeg dat er misschien wel een toekomst voor me lag in het voetballen? Dat was eigenlijk in de B-jeugd van FC Den Bosch toen ik voor het eerst een contract kreeg voorgeschoteld. Ik wist wel dat ik het goed deed en blijkbaar was dat de club ook opgevallen. Ik was dus een "echt talent". Ik kreeg natuurlijk nog geen full-prof contract meer een semi-prof contract, maar voor mij was dat al heel wat.

En toen kwam je in de A1 en kwam al heel snel het eerste. Hoe was dat?
 
Dat was natuurlijk fantastisch, al moet ik wel realistisch blijven. Zonder alle financiele problemen was het waarschijnlijk nooit zo snel gegaan. Maar de selectie werd uitgedund en dus kreeg de eigen jeugd een kans. Al een paar keren had ik anoniem op de bank gezeten maar speelminuten zaten er toen niet in. Totdat Arnold Scholten geblesseerd raakte. Wim v.d. Horst kwam op donderdag naar me toe en zei me dat ik de volgende dag met de hoofdselectie mee moest gaan trainen. En de eerst volgende wedstrijd maakte ik meteen mijn debuut in de basis, en inderdaad op de plaats van Scholten.

Dat was thuis tegen Helmond Sport. Je scoorde meteen twee keer.
 
Ik was die dag enorm zenuwachtig. Normaal ben ik voor elke wedstrijd wel wat gespannen maar dit was extreem. Bloednerveus was ik. Gelukkig had ik veel steun aan de spelersgroep, met name van Fred v.d. Hoorn, en van de trainer. Maar ik was toch degene die het allemaal maar eens moest laten zien. De eerste paar minuten was het even wennen maar daarna ging het eigenlijk vrij goed. En dan die twee doelpunten... een droom! Ik leefde echt even in een roes, vooral na die eerste goal. Maar ook het tweede doelpunt heb ik niet echt bewust meegemaakt. En dan die publiekswissel. Het hele publiek scandeerde mijn naam, ik kreeg er gewoon kippenvel van.

Na afloop mocht je van FC Den Bosch niet voor de camera's van SBS6 verschijnen. Een gemiste kans?
 
Eerlijk gezegd heb ik er geen seconde om getreurd. Alles ging zo snel. Bovendien was het natuurlijk feest in de kleedkamer. Overigens kan ik FC Den Bosch ook goed begrijpen. Zij wilden me gewoon in bescherming nemen, ervoor waken dat ik niet naast mijn schoenen ging lopen. Want wie weet was dit slecht mijn enige optreden in het eerste. Ik moest mijn plaats toen nog verdienen.

Dat doet mij denken aan Pieter Schrassertbert en Henk Damen van wie men na het debuut ook verder niets meer heeft gehoord. En ook Schrassertbert scoorde bij zijn debuut.
 
Inderdaad en ook daar dacht ik wel eens over na. Maar je weet maar nooit. Gelukkig bleef ik bij de selectie en kreeg ik mijn kansen. In het begin was het wel wennen hoor maar het ging steeds beter. Ik kan nu zelfs zeggen dat het allemaal normaal begint te worden. Wat erg belangrijk voor me is geweest is het vertrouwen dat ik kreeg van Jan Poortvliet (de trainer, red.). Hij is echt heel erg goed met spelers.

Wat vind je dan van het gerucht dat Poortvliet slechts als "tussenpaus" fungeert?
  
Ach, wat kan ik ervan zeggen. Op dit moment is hij heel belangrijk en niet alleen voor mij, maar voor de hele groep. Hij is gewoon een goede trainer. Maar wat de plannen van de club zijn weet ik niet en daar maak ik me ook niet druk om. Of Poortvliet, Vloet of weet ik veel wie nu voor de groep staat, ik doe gewoon wat ze van me vragen. De trainer is de baas.

Je zit ook nog op school. Wat doe je en hoe combineer je dat met voetbal?
 
Op dit moment zit ik op het Koning Willem I College hier in Den Bosch. Ik doe Havo 5 maar eigenlijk is het Havo 4 en Havo 5 in een jaar tegelijk. Vroeger noemden ze dat nog Havo-top. De combinatie met voetbal is goed te doen. Daarvoor bestaan duidelijke afspraken tussen FC Den Bosch en de school. Wat ik na de Havo wil gaan doen weet ik nog niet. Ik denk dat ik voorlopig maar even alles op het voetbal gooi. Studeren kan altijd nog.

Hoe zie je dan je voetbaltoekomst?
 
Ik gooi dan wel alles op het voetbal maar toch kijk ik nog niet echt naar de toekomst. Of dat slim is? Ik weet het niet maar in ieder geval blijf ik realistisch. Het is gewoon moeilijk om te zeggen want de voetballerij is een rare wereld. Een grotere club is natuurlijk wel mooi maar dat is allemaal nog zo ver weg. Voorlopig is FC Den Bosch nog groot genoeg. Maar je weet natuurlijk maar nooit.

Je praat over een grotere club. Waar denk je dan aan?
 
Heerenveen lijkt me wel mooi. Een mooie club, perfecte ambiance, goede uitstraling en een van de beste trainers van Nederland. Bovendien is het een club waar jong talent een echte kans krijgt. En verder? FC Barcelona en Arsenal, dat zijn gewoon mooie clubs. Maar een droom is het nog niet echt.

En Oranje? Ik heb vernomen dat je al heel dicht tegen Oranje -18 aanzat.
 
Dat klopt. Ik heb vlak na mijn debuut een brief van de KNVB ontvangen waarin stond dat ik reserve was voor Oranje -18. Maar ik spelers voor me als Rafael v.d. Vaart en Hersi van Ajax. Inmiddels ben ik ook te oud voor Oranje onder de 18. Als we het dan toch over dromen hebben dan is Oranje eigenlijk de enige droom die ik op dit moment koester. Maar ook dat is nog niet realistisch.

Wie is je voorbeeld als speler?
 
Ik heb nooit echt een speler als voorbeeld gehad, maar van sommige spelers leer ik wel heel veel. Bij FC Den Bosch leer ik vooral heel veel van Fred v.d. Hoorn en Arnold Scholten. Maar ook van de andere spelers hoor. Eigenlijk kan ik het met iedereen goed vinden. Rob Wielaert is bijvoorbeeld een leuk gozer. En met Bart v.d. Eede ga ik ook buiten het voetbal wel eens iets doen. Hij woont ook maar zo'n 100 meter van me af. Af en toe gaan we samen wat eten en we zijn ook een keertje wezen golfen. Ik moet zeggen dat me dat nog best aardig afging, hahaha.

Zullen we het verder maar niet over Hans Brus hebben?
 
Nee, dat lijkt me vrij nutteloos.

Okee, dan heb ik tenslotte nog een paar woorden om op te reageren.

Heb je nog iets te zeggen aan de supporters?
 
Jullie zijn een goede steun voor de spelers, zeker in de moeilijke periode die nu achter ons ligt. Probeer altijd positief te blijven, dan komt het met het voetbal ook wel goed.