|
|
|
|
จุลสารศิลปศาสตร์สำนึก
Liberal Thoughts |
|
|
|
Volume 1, Number 2
|
|
โดย อุทัย ดุลยเกษม
เมื่อวันที่ ๑๘ เมษายนที่ผ่านมา ผมเข้าร่วมประชุมในการ ประชุมของสภาวิชาการของมหาวิทยาลัย และในการประชุมครั้งนี้ มีวาระการประชุมวาระหนึ่งที่ผมรู้สึกทึ่งเป็นพิเศษ วาระที่ว่านี้คือ วาระเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นในระหว่างการสอบประจำภาค ใจความ สำคัญของวาระนี้มีอยู่ว่าในการสอบประจำภาคได้เกิดกรณีที่อาจจะ ก่อให้เกิดความเสียหายต่อการประกันคุณภาพการศึกษาของมหา วิทยาลัยได้ เช่น กรณีที่อาจารย์ผู้ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้ทำการ คุมห้องสอบไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ตามความรับผิดชอบ และไม่ได้แจ้ง ให้เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบทราบ หรือกรณีที่อาจารย์ผู้คุมห้องสอบ เดินทางมาปฏิบัติงานสายมาก หรือกรณีที่อาจารย์ออกจากห้องสอบ ก่อนเวลาที่การสอบจะสิ้นสุดลง หรือกรณีที่การเก็บข้อสอบที่ นักศึกษาทำเสร็จแล้วไม่ครบถ้วน มีตกหล่นอยู่ในห้องสอบ หรือการ บรรจุซองข้อสอบไม่ครบถ้วน เป็นต้น
ผมได้ยินถึงเรื่องราวเหล่านี้ แล้วต้องบอกว่า คิดไม่ถึง หรือต้องบอกว่า ไม่น่าเชื่อ ตอนแรก ผมคิดว่าคงเป็นการผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นได้ และคงไม่เกิดซ้ำซาก เพราะอาจจะเกิดจากความสะเพร่า แต่เมื่อมีการอภิปรายกันใน ที่ประชุมและการพูดกันนอกห้องประชุม ทำให้ทราบว่าข้อผิดพลาด เหล่านี้มีเกือบทุกภาคการศึกษา และที่น่าตกใจก็คือว่า มีคนเล่าว่า ความผิดพลาดที่ว่านี้มิได้เกิดจากคนๆเดียว แต่เกิดจากหลายคน และบางคนเกิดผิดพลาดซ้ำๆ ผมจึงอดแปลกใจไม่ได้ว่ามันเป็นไปได้ อย่างไรกัน หลังจากนั้นผมก็มานั่งคิดเล่นๆ ว่าความผิดพลาดเหล่านี้ มันเกิดจากสาเหตุอะไร พยายามนึกก็นึกไม่ออกว่ามันเป็นเพราะ สาเหตุอื่นได้อย่างไร นอกจากความ(ไม่)รู้สึกรับผิดชอบของอาจารย์ ที่ก่อให้เกิดความผิดพลาดนั้น
หากอาจารย์มีความรับผิดชอบในสิ่ง ที่เป็นหน้าที่ของตนเองเท่านั้น กรณีความผิดพลาดทั้งหลายที่กล่าว มาคงเกิดได้ยาก แต่ทำไมอาจารย์เหล่านั้นไม่มีความรับผิดชอบเล่า ประเด็นนี้น่าสนใจ น่าจะลองศึกษาดูว่าบุคคลที่ขาดการรับผิดชอบ ในกรณีต่างๆ เหล่านี้เป็นผู้ที่มีความรับผิดชอบในเรื่องอื่นๆ มากน้อย เพียงใดรวมถึงเรื่องการเรียนการสอนด้วย ผมคิดว่าหน่วยงานที่ เกี่ยวข้องคงจะต้องวิเคราะห์ถึงปัญหานี้อย่างจริงจังและหาทางแก้ ปัญหาเหล่านี้ให้หมดไปจากมหาวิทยาลัยของเรา ความรับผิดชอบ ในการแก้ปัญหานี้คงมิใช่ตกอยู่ที่เจ้าตัวเพียงฝ่ายเดียว แต่ผู้บริหาร ทุกระดับจะต้องเข้ามามีส่วนร่วมในการแก้ปัญหานี้อย่างจริงจังและ ต่อเนื่อง การประณามผู้กระทำผิดอาจสะใจคนบางคนอยู่บ้าง แต่การ แก้ปัญหาอย่างแท้จริงและยั่งยืนคงจะต้องมีมาตรการหลายๆ อย่าง ประกอบกันทั้งในแง่บวกและแง่ลบ ข้อสำคัญมีอย่างเดียวเท่านั้นคือ เราจะแก้ปัญหาเหล่านี้กันอย่างจริงจังหรือไม่ หากยังเป็นเพียงการ แจ้งเพื่อทราบหรือเป็นการทำงานแบบลอยตัวของผู้ที่รับผิดชอบ ก็ป่วยการที่เราจะต้องมาพูดกันถึงเรื่องการประกันคุณภาพการ ศึกษา เพราะมันมีข้อความอันเป็นสัจจธรรมอยู่ประโยคหนึ่งที่กล่าว กันไว้นานแล้วว่า คุณภาพของการศึกษาในระบบใดก็ตามไม่อาจ คาดหวังได้ว่าจะดีไปกว่าคุณภาพของครูที่อยู่ในระบบนั้น แล้วมหา วิทยาลัยวลัยลักษณ์ที่เป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐจะอวดอ้างได้ ละหรือว่ามีการจัดการศึกษาที่มีคุณภาพดีกว่ามหาวิทยาลัยของรัฐ ขอให้พวกเราชาววลัยลักษณ์พิจารณาไตร่ตรองอย่างมีมนสิการดูกัน เถิดครับ และมีความเห็นอย่างไรเขียนแสดงความเห็นมาบ้าง จะ ขอบพระคุณหลาย.
