|
|
|
|
จุลสารศิลปศาสตร์สำนึก
Liberal Thoughts |
|
|
|
Volume 1, Number 2
|
|
โดย ศศิธร รัชนี ณ อยุธยา
แม่จ๋า น้องหนูได้งานแล้ว น้องหนูได้เป็นอาจารย์
น้องหนูเป็นอาจารย์ ที่มหาวิทยาลัยไฮเทคที่ ใหม่และใหญ่แห่งหนึ่ง น้องหนูตื่นเต้นมาก เพราะ จากที่เคยเป็นนักเรียน ตอนนี้มีนักเรียนไหว้ มีนัก เรียนเรียกอาจารย์ มีนักเรียนมองด้วยความชื่นชม น้องหนูรู้สึกมีความสุขภาคภูมิใจมากเมื่อยืน อยู่หน้าห้อง ได้บรรยายวิชาที่สอนด้วยเสียงกังวานใสได้มี นักศึกษาได้ฟังอย่างตั้งใจ เวลาเดินไปไหนก็มีนักศึกษาทักทาย เพราะน้องหนูน่ารักเป็นกันเองกับนักศึกษา อาจารย์ชายทั้ง หนุ่มทั้งแก่ ทั้งโสด และไม่โสด ต่างก็เอ็นดูน้องหนู เพราะน้องหนู สาวสดใสน่ารักน่าเอ็นดู
แต่ชีวิตการเป็นอาจารย์ นานๆ เข้าชักน่าเบื่อเสียแล้ว ถึงเวลาเพื่อนๆ อาชีพอื่นไปเที่ยว น้องหนูอยากไปด้วย ไปดีไหม ข้อสอบยังไม่ได้ตรวจ การบ้านยังไม่ได้คืนนักศึกษา รายงาน ยังตรวจไม่เสร็จ แต่แหมมันอยากไปนี่ ทำไงดี เพื่อนๆ ไปสนุก จะให้เรานั่งเป็นครูแก่ๆ จมอยู่กับกองข้อสอบหรือ ไม่ได้น่า ไปเที่ยวก่อน แล้วกลับมาตรวจก็ได้ หัวหน้าไม่ว่าหรอก น้องหนู น่าเอ็นดูปานนี้ อ้างว่างานเยอะ หัวหน้าก็เอ็นดูแล้ว แล้ว dead line ละ ต้องส่งคะแนน ม่ายงั้นนักศึกษาลงทะเบียนลำบากนะ โอ้ย จะเป็นไรไป ช้านิดช้าหน่อย น้องหนูไม่ช้า คนอื่นก็ช้า เยอะแยะไป เที่ยวก่อน เอาไปตรวจด้วยนะไม่ใช่ไปเที่ยวเฉยๆ แล้วถ้าข้อสอบนักเรียนหายละ ทำยังไง ..จะหายได้ยังไง ไม่หายหรอก แล้วน้องหนูก็ไปเที่ยว นักศึกษาก็รอคะแนน กันไป ก็แหม สอนมาทั้งเทอมต้องเปิดสมองบ้างซิ เขา เรียกว่าไปเพิ่มพลังไงละ
เป็นอาจารย์นี่ก็ดีหรอก เวลาสอน แต่สอนแล้วทำไม ต้องคุมสอบด้วยล่ะ ให้เจ้าหน้าที่คุมไม่ได้เหรอ น้องหนูไม่ใช่ ผู้คุมนักโทษนะ แหมทำยังกับเมื่อตอนที่เป็นนักศึกษา อาจารย์ไม่ได้คุมงั้นแหละ เอ้า คุมก็ได้ ไปสายหน่อยนะ บ่าย โมงรับประทานอาหารยังไม่ย่อย เวลาเก็บข้อสอบเขาให้นับ น้องหนูไม่นับหรอก ยังไงก็ต้องครบเพราะคุมเองเก็บเอง นับ ทำไมให้โง่ ปรากฏว่า อ้าวมีคนพบว่าห้องที่น้องหนูคุมสอบ มีกระดาษคำตอบนักศึกษาตกอยู่ เห็นไหม น้องหนูว่าแล้ว ไม่นับก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็มีคนอื่นมาพบเองแหละ น้องหนู ไม่ได้รู้สึกผิดเลย กลับรู้สึกสบายใจว่า ดีจังมีคนพบ โถ ม่ายงั้น เด็กคนนี้คงแย่เลย ดีนะที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้บรรยากาศเป็น กันเอง ให้อภัยกันได้เสมอเพราะโถแกยังเด็ก ยังใหม่อยู่ ถ้า เป็นมหาวิทยาลัยเก่าๆ ค่ำครึ ป่านนี้น้องหนูคงโดนสอบวินัยเข้า แล้ว น้องหนูชอบอยู่ที่นี่จังเลย ทำอย่างไรก็ได้ ไม่มีใครว่า
หน้าที่ที่น่าเบื่ออีกอย่าง คือ คุมบรรจุข้อสอบ น้องหนู ต้องไปนั่งตรวจดูว่า เจ้าหน้าที่บรรจุถูกต้องไหม ข้อสอบรั่วไหม โอ้ย สารพัดจะเบื่อ และแล้วน้องหนูก็เซ็นปิดข้อสอบไปโดย ไม่ได้ตรวจดูว่า เวลาสอบของข้อสอบข้างในซองและข้างนอก ซองเป็นเวลาเดียวกันหรือเปล่า ตรวจทำไม สมัยนี้ ไฮเทค คอมพิวเตอร์ตรวจเสร็จ มีแต่อาจารย์แก่ๆ หงำเหงือกนั่นแหละ ที่จู้จี้จุกจิกตรวจโน่นตรวจนี่ สมแล้วที่แก่ ปรากฏว่าข้อสอบ ที่น้องหนูคุมบรรจุ เวลาสอบของข้อสอบข้างนอกซองกับข้าง ในซองไม่ตรงกัน เกิดอาการข้อสอบรั่ว น้องหนูก็ไม่ต้องรับรู้ อะไร บอกแล้วไงคะ ที่นี่สบาย บางครั้งน้องหนูเบื่อ ขี้เกียจ ออกข้อสอบ ไม่สอบยังได้ สบายจะตาย ผู้ใหญ่ไม่เห็นจะว่า อะไรเลย
ทำไมต้องว่า ทำไมต้องออกกฎมาคุม สำนึกความเป็น อาจารย์อยู่ที่ใด น้องหนูทำเช่นนี้ถูกไหม น้องหนูคิดเช่นนี้ถูก ไหม เราทุกคนเป็นอาจารย์ สำนึกอาจารย์คืออะไร คงไม่ต้อง บอกกัน ถ้าอาจารย์ส่วนใหญ่เป็นเช่นน้องหนูแล้วไม่รู้สึกว่า ผิดปกติ เห็นว่าการที่ส่งคะแนนช้าก็ไม่เป็นไร ไม่มาคุมสอบ ก็ไม่เป็นไ ร เข้าห้องสายก็ไม่เป็นไร ไม่สอนไม่สอบก็ไม่เป็นไร แล้วเราจะไปเกณฑ์ให้นักศึกษามาสอบตรงเวลา มาเรียนตรงเวลา ส่งงานตรงเวลา เราละอายไหม ในเมื่อตัวเราไม่ได้ทำสักอย่าง ถ้าเรารักที่จะเป็นอาจารย์ ก็คงต้องทำตัวให้สมกับที่มีคนเขา เคารพกราบไหว้ มิฉะนั้นคงต้องคิดเสียใหม่ว่าจะทำอะไรดี จริงไหม!!!
