|
|
|
|
จุลสารศิลปศาสตร์สำนึก
Liberal Thoughts |
|
|
|
Volume 1, Number 1
|
|
โดย ศศิธร รัชนี ณ อยุธยา
ทำไมอาจารย์จึงสมัครมาวลัยลักษณ์ นี่คือคำถาม ที่ดิฉันต้องตอบเสมอเมื่อบอกใคร ๆ ว่าดิฉันย้ายมาสอนที่ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ จังหวัดนครศรีธรรมราช คำตอบ คือ ดิฉันมาตามความฝัน และนี่คือความจริง ดิฉันฝันอยู่ เสมอว่าอยากไปอยู่มหาวิทยาลัยที่ตั้งใหม่ ใหม่ทั้งความคิดและ ใหม่ทั้งระบบ และคิดว่าวลัยลักษณ์คือคำตอบ
มาอยู่แล้วผิดหวังหรือเปล่า คงจะพูดได้ว่าก้ำกึ่งกัน ความเป็นจริงจะให้เพริศแพร้วเหมือนความฝันย่อมเป็นไป ไม่ได้แต่ก็พยายามที่จะสร้างฝันให้เป็นจริงมากที่สุด มหาวิทยาลัยในกำกับจะเป็นทางแก้ทางตันของการศึกษา ไทยหรือการบริหารจัดการที่ไม่มีประสิทธิภาพอย่างที่สุด หรือไม่คงจะยังไม่มีใครตอบได้ แต่พวกเราที่อยู่ใน มหาวิทยาลัยระบบนี้คงจะต้องพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง
อดีตประธานาธิบดี จอห์น เอฟ เคนเนดีของสหรัฐ อเมริกาเคยพูดว่า จงอย่าถามว่าประเทศให้อะไรแก่คุณบ้าง แต่จงถามว่าคุณให้อะไรแก่ประเทศได้บ้าง ดิฉันใคร่ขอยืม คำพูดนี้มาถามใจพวกเราชาววลัยลักษณ์ว่า จงอย่าถามว่า วลัยลักษณ์ให้อะไรแก่คุณได้บ้าง แต่จงถามว่าคุณจะให้อะไร แก่วลัยลักษณ์ ถ้าคุณมาวลัยลักษณ์พร้อมคำถามว่า วลัยลักษณ์จะให้อะไรแก่คุณบ้าง ดิฉันว่าอนาคตของ วลัยลักษณ์คงจะมืดมน เพราะคุณคงจะมุ่งแต่จะหา ประโยชน์จากการมาทำงานที่นี่ แต่ถ้าคุณมาพร้อมคำถามว่า เราจะให้อะไรแก่วลัยลักษณ์ได้บ้าง อนาคตของวลัยลักษณ์ ก็จะสดใส เพราะทุกคนก็จะร่วมใจกันทำทุกอย่างเพื่อ ประโยชน์ของนักศึกษาและมหาวิทยาลัยอย่างแท้จริง
วลัยลักษณ์นั้น ถ้าดูตามประวัติการก่อตั้งจะเห็นว่า ใช้เวลายาวนานเป็นปี ชาวนครศรีธรรมราชเรียกร้องขอ ให้ตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นที่นี่ วลัยลักษณ์มีอาณาบริเวณกว้าง ขวางที่สุดในอาเซียอาคเนย์ มีโครงสร้างพื้นฐานทันสมัย ที่สุดในประเทศไทย การได้มาทำงานที่นี่นับว่าเป็นเกียรติ ที่น่าภาคภูมิใจ แต่เราต้องหยุดคิดสักนิดว่า เราที่มาอยู่ที่นี่นั้น ได้ทุ่มเทให้กับมหาวิทยาลัยกับนักศึกษาคุ้มค่ากับเงินที่ รัฐบาลลงทุนให้หรือไม่ การทำงานในมหาวิทยาลัยในกำกับ นั้นรัฐบาลต้องการให้ทุกคนทำงานให้เต็มประสิทธิภาพ ต้อง การให้เลิกระบบเช้าชามเย็นชาม ต้องการให้พนักงานมีความ คิดริเริ่ม ช่วยเหลือสังคม ชี้นำและนำพาประเทศของเราไป สู่ความเจริญก้าวหน้า ไม่ใช่เพียงทางด้านเทคโนโลยีเท่านั้น แต่ก้าวหน้าทางความคิดด้วยแล้ว เราทำแล้วหรือยัง ถ้าทำ แล้วก็ขอให้ทำต่อไปและให้มากยิ่งขึ้น ถ้ายังก็สมควรแก่เวลา แล้วใช่ไหมที่จะตื่นและปลุกสำนึกของตัวเองให้ทดแทนคุณ แก่ประเทศ เราอยู่ที่นี่รับเงินเดือนขนาดนี้ในภาวะที่บ้าน เมืองอยู่ในสภาวะวิกฤติ นับว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของผู้ที่เป็น ส่วนน้อยที่ยังมีความเป็นอยู่อย่างสบาย จึงควรจะต้อง พยายามทำงานให้มากเพราะเงินเดือนของเรามาจากภาษี ของราษฎรและของตัวเราทั้งนั้น
การทำงานให้มีประสิทธิภาพย่อมต้องอาศัยความ ร่วมมือร่วมใจ ความขัดแย้งย่อมมีขึ้นได้เมื่อคนอยู่กันเป็น กลุ่มใหญ่ แต่ความขัดแย้งแบบปัญญาชนย่อมนำมาซึ่ง ความคิดสร้างสรรค์ ความคิดใหม่ๆ ถ้าขัดแย้งกันแบบ นักเลงหัวไม้ด่ากัน ว่ากัน ย่อมไม่ใช่ปัญญาชน เราอยู่รวม กันเป็นหน่วยงานเดียวกัน ควรต้องสามัคคีกัน มีอะไรก็ พูดกันด้วยเหตุผล ไม่ใช่เอาอคติส่วนตัวมาทำให้หน่วยงาน เสียหาย การที่เราวิจารณ์หน่วยงานของเราเองว่าไม่ดี มีแต่ ข้อควรตำหนิ แล้วเราได้ทำอะไรไปบ้างในการแก้ไขสิ่งที่ ไม่ดีเหล่านั้น การตำหนินั้นง่ายนัก แต่การจะแก้ไขนั้นยาก ตำหนินั้นทำได้ แต่เมื่อตำหนิแล้วคนๆ นั้นต้องทำตัวเองให้ เป็นตัวอย่างที่ดีด้วย มีผลงานให้ผู้ที่ถูกตำหนิชื่นชมได้ด้วย อย่าลืมว่า ไม่มีผู้ใดที่ไม่เคยทำผิดหรือพลาดพลั้ง เพราะเรา เป็นมนุษย์ มีกิเลส ย่อมมีผิดมีพลาด ข้อสำคัญอยู่ที่ว่า เมื่อทำผิดแล้วยอมรับ แล้วแก้ไขหรือดันทุรังไปทั้ง ๆ ที่ผิด เพราะความดื้อด้านคิดแต่ว่าคนอย่างข้าผิดไม่ได้ หรือทำผิด ไม่เป็น นิสัยเช่นนี้ไม่ใช่วิสัยของปัญญาชน วลัยลักษณ์ อยู่ที่นครศรีธรรมราช ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองพระ เป็นเมือง นักปราชญ์ เราชาววลัยลักษณ์ย่อมต้องทำตนให้สมกับชื่อ เสียงของเมืองนครด้วย มหาวิทยาลัยเจริญ เราทุกคนก็เจริญ มหาวิทยาลัยเสื่อมเราทุกคนก็ย่อมเสื่อมตามไปด้วย เพราะ เราเป็นองค์กรเดียวกัน
ดิฉันเห็นว่าวารสารศิลปศาสตร์สำนึกฉบับนี้เป็น ฉบับแรกจึงอยากจะปลุกสำนึกให้ชาววลัยลักษณ์ได้มีสำนึก ร่วมกัน สมดังสัญลักษณ์ของเราที่เป็นดอกประดู่ ทหาร เรือยึดดอกประดู่เป็นสัญลักษณ์ประจำกองทัพ เพราะ ทหารเรือนั้นยามรบถ้าเรือจะล่มจะไม่มีใครทิ้งเรือ เขาจะ ล่มพร้อมเรือ ดังดอกประดู่เมื่อบานจะบานพร้อมกัน เมื่อโรยก็จะโรยพร้อมกัน เมื่อชาว มวล. ยึดดอกประดู่เป็น สัญลักษณ์ก็ควรตระหนักด้วยว่า ยามเรารุ่ง เราจะรุ่งด้วยกัน ถ้าเราล่ม เราก็คงต้องล่มด้วยกัน คงไม่มีผู้ใดรอดพ้นไปได้ ดังนั้นทางที่ดีน่าจะเริ่มปลุกสำนึกและพร้อมใจกันตั้งปณิธาน ที่จะร่วมกาย ร่วมใจ และร่วมพลังสมอง ผลักดันให้มหา-วิทยาลัยที่รักยิ่งของเราก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เพื่อ ความเจริญรุ่งเรืองของนักศึกษาของเราทุกคน
