1

 

Het was acht uur precies toen de deur van de roo­kruimte open ging van het Rotterdamsch Montessori Lyceüm. Dat gebeurde niet bepaald zachtzinnig: met een elleboogstoot werd de deur opengegooid.

Een kleine maar stevige gestalte liep de nog lege rookruimte binnen, kegelde met een nonchalant gebaar zijn rode motor­helm op de betonnen vloer onder een bank en liet zich zelf op een bank plof­fen. De jongen was breed en sterk gebouwd en had lang bruin haar in woeste krullen hangen tot over zijn schouders. Ook had hij een donkerbruine snor en een paar stoppels op zijn kin omdat hij zich die dag niet ge­schoren had. Met zijn lichtblauwe ogen keek hij waar de rest bleef. Er kwam nu eerst een hele lange jongen door die toch nog wel rede­lijk stevig gebouwd was en lang steil zwart haar had en lichtblauwe ogen. Hij werd gevolgd door een meisje met halflang blond haar en donkere ogen die net als de zittende jongen een rode helm droeg en achteraan in de rij van vier liep een zeer sterk gebouwde jongen met vaal zwart haar en een bril. "Ja dat heb ik weer, Pim heeft de koffie­kan en die heeft natuurlijk weer geen haast." klaagde de jongen die nu onderuit zat op een van de vele lange banken in de rook­ruimte. Hij pakte een licht blauw pakje sigaretten en viste er een sigaret uit. "Ik heb nooit haast, weet je toch? En zeker vandaag niet Bull." Bulldozer schudde zijn hoofd en stak een sigaret op. De lange jongen keek op."Hee, ­mijn geluks­dag, Bulldozer heeft weer eens siga­retten." "Zal wel weer niet lang duren waar Ronnie Rons bij is." zei Bulldozer met een zucht "Reken maar." "Nicky, jij hebt de mokken in je tas geloof ik?" "Wel te hopen want ik heb ze wel ingepakt toen we weg gingen." zei het meisje die haar tas opende en er een paar mokken uit haalde. Daar de vier chronisch aan de koffie zaten hadden ze 's ochtends hun eigen thermoskan koffie bij zich. Behalve Ron woonden ze bij elkaar in het huis waar Bulldozer met zijn ouders had gewoond. Toen zijn ouders gingen verhuizen bleef hij achter en niet lang daarna trok Pim bij hem in en weer even later was Nicky er ook plotseling. En een maand terug was ook Ellen, de oudere zus van Bulldozer, erbij gekomen. Ron, die nog bij zijn ouders woonde en die al van kinds af aan Bull­dozer's beste vriend was, woonde er recht tegenover.

De drie jongens zaten bij elkaar in de klas in 5 Athene­üm, Nicky zat in 5 Gymnasium. Pim schonk de koffie in terwijl Bulldozer zijn boeken voor aard­rijkskunde pakte.

"Ah lekker, koffie. Mag best met die kou. Het is dat ik weet dat het boven nul is maar het is vroeg koud dit jaar."

"Zeker koud voor begin oktober. Dat kan dan straks nog leuk worden."

"Oh yeah, ik hoop dat het weer een beetje omslaat. Om met dit weer naar de Ardennen te gaan lijkt me geen pretje. Thuis maar meteen de hoezen om de motoren, Ron z'n vader rijdt ons morgen wel."

"Ware het niet dat we vanavond ook nog moeten repete­ren." merkte Ron op.

Bulldozer knikte, dat was hij helemaal vergeten. Samen met hun klasgenoot Tony zaten ze in de rock- en metalband die zich The Hard Foundation noemde. De jongerenband- Tony en Pim waren achttien, de anderen zeventien- trad relatief veel op en oefende elke maandagavond.

Hoewel de jongens nog minderjarig waren reden ze toch al motor met een speciale ontheffing want de drie waren niet alleen scholieren maar werkten ook als een speciaal team bij de politie als undercovers die af en toe een zaak kregen. Dat deden ze al dik drie jaar, Pim had het eerste jaar gemist omdat Ron en Bulldozer toen met Johan werkten. Ze noemden zich de Three Men Gang, die bestond uit The Mighty Bulldozer,The Mean Ron en The Monster Pim. Samen hadden ze al aardig wat zaken opgelost, die ze soms van hun hoofd kregen en waar ze soms zelf in rolden.

Maar op het ogenblik hadden ze niets te doen en dat was maar goed ook, vonden ze, want 5 VWO was zwaar. Maar gelukkig konden ze goed leren en dus hadden ze genoeg tijd over. Wat voor hun weer de reden was om andere dingen te gaan doen want de jongens verveelden zich erg snel. Ze hadden talloze hobbies waaronder de computer de belangrijkste was. Ook deden ze erg veel aan talloze sporten, zoals schaken, tennis en worstelen. Bulldozer en Pim waren een worstelteam wat al bijna een jaar de nationale titel had in deze vrij jonge tak van sport, de echte variatie van het populaire Amerikaanse show-worstelen. Overal gingen ze fanatiek in en het was duidelijk dat ze alledrie hun specialiteiten hadden. Zo waren er slechts weinig die sterker waren dan Pim, die in de wandelgangen ook wel 'de beer' werd genoemd, kon Ron een honderd meter onder de elf seconden lopen en had Bulldozer een uitstekende conditie een een ijzeren doorzettingsvermo­gen.

Nicky was de vriendin van Bulldozer die ze pas een half jaartje kenden, ze was bij de jongens komen logeren toen haar ouders op vakantie waren en ze vond het daar zo gezel­lig dat ze besloot te blijven.

En sindsdien hoorde ze vast bij de groep. Ze schonken nog­maals koffie in toen Alice binnen kwam, de vriendin van Ron. Ze was erg slank gebouwd en had kort lichtbruin haar en felblauwe ogen. "Zo, jij bent vroeg."merkte Bulldozer op.

"Ook goeiemorgen. Ja, ik wilde even weten of jullie kunnen

helpen voor morgen. De auto van mijn vader is kapot en ik heb weinig zin om met mijn koffers die barstensvolle bus vanuit Berkel te nemen."

"Moet kunnen. Moet Pa jou en je spullen ophalen of kom je naar ons toe?"

"Als hij het op kan halen is dat perfekt." "Wordt geregeld.

Ken jij je aardrijkskunde?" "Moet kunnen. Dat die vent het in zijn gekke kop haalt om een proefwerk te geven de dag voor we weg gaan!"

"Dat kan alleen Klem zijn. Maar misschien wordt het ook nog gezellig bij Engels, dat was anders ook een hoop werk. En Teeuwtje komt op de gekste momenten met luistertoetsen aan." "Dat zeker. Nou ja, dat is de grootste ramp niet."

"Kun jij makkelijk zeggen." vond Ron want Bulldozer was van

Engelse afkomst en haalde over het algemeen uitstekende cijfers bij dat vak. "Hangt er ook maar weer vanaf. Als ze weer met zo'n klassiek Scotland Yard verhaal komt heb ik er net zo veel moeite mee als jullie, dat accent is hopeloos. Bijna erger dan dat accent van Teeuwtje."

"Ja, die was verschrikkelijk. Wat had jij daarvoor?" "Weet ik niet.Een acht geloof ik." "Toch nog." "Dat wel ja."

"En maar klagen. Ik was al lang bij met die zes." vond Pim.

"Oh, vanmiddag als we uit zijn even langs de CBE rijden, het is niks dat die ene printer waardeloos is met die zware rollen waardoor hij achterover valt maar zo lang we er geen lint voor hebben hebben we er helemaal niets aan."

"Voor die vijfendertig piek is hij toch niet slecht. En nu die ene naald van die 1230 kapot is moet het zo lang maar even."

"Nou ja, je kunt in ieder geval die hires serie er op uit­printen."

"Dat kan wel mooi achter elkaar. En als we de totale index uitprinten kunnen we daar een grote mooie scroll van maken." "Een scroll met 9000 titels? Keer drie kolommen, dat zijn dan 3000 regels. Wat overeen komt met de lengte van zo'n vijftig vellen A4." rekende Ron snel.

"Moet kunnen." Ze praatten wat tot de bel ging en toen kwam hun vaste "vierde man" Michaël Breeman en werden de kaarten en het klaverjasboekje erbij gepakt. Want dat was nog steeds de maandagmorgengewoonte hoewel ze nu maar een enkel uurtje vrij hadden tegen de eerste twee uur het jaar ervoor.

M­ichaël werd ook wel 'de vergrijzing van de rookruimte' genoemd, was 23 jaar en zat in 5 Havo. Hij was op de Mavo een keertje blijven zitten, had de Mavo afgemaakt en was naar 4 Havo gegaan waarna hij in 5 Havo ook nog een keer bleef zitten. "En hierna gaat hij VWO doen, als hij dan nog een keer blijft bakken is 'ie met zijn zesen­twintigste eindelijk van de middelbare school af." zei Bull­dozer al­tijd. Breeman, die meestal met zijn achternaam aangesproken werd, grijnsde. "Nou ja, ik mag het voorlopig weer eens een keertje aannemen." "Alweer? Blijft feest bij jou vandaag." "Mag ik ook eens een keertje? Ik heb ook dagen dat ik haast niks kan aannemen." "Niet moeilijk, je zal altijd een sop­doos blijven." "Niks!"

Bij het kaarten werd per definitie veel gepraat, vooral nadat de slagen uitgespeeld waren. Zonder nakaarten was het spel niet leuk vonden ze, dan was het alleen maar een beetje kaarten opgooien.

"O jee, daar krijgen we weinig van." "Als het aan mij ligt ook."

"Nou, dan gaan we er het beste van maken. Hier dan." "Ik heb hem niet."

"Nou, ik zal hem niet snijden." "Niet doen, kan pijn doen."

"Zeker. Maar Breeman heeft vast hartentien wel." "Deze?".

"Oh,dan heeft hij geen harten meer." "Dat dacht ik wel want ik heb ze niet meer."

"Kan dat niet met de acht, Pim? Nou moet ik mijn boer zetten en hebben we een driekaart tegen." "Die heeft Bull ook nog in zijn handen."

"Zeker. Twintig. En raad eens wat ik hier heb? Niet dat het veel uitmaakt want Breeman heeft toch nog twee troeven in zijn handen."

Ze gooiden de kaarten neer. "Zestien punten en twintig roem, ik ben er heel blij mee." "Pim durfde niet te snijden anders was het een pit geweest." "Met het risico dat jij met die tien zit? Nooit.­ Bovendien vraagt Breeman harten en dus mag ik hem niet snijden."

"Gelijk heb je. Deze keer helaas niet." "Ron mag delen voor die ellende."

"Mag ik weer?" "Sterker nog, je moet." "Heb ik weer."

Toen de bel ging gingen ze meteen naar hun les en werden nog eventjes hard aan het werk gezet door het proefwerk aard­rijkskunde.

"Zo Henk, nou heb je er echt je best op gedaan." vond

Bulldozer, die meestal zijn mening over het proefwerk uit­sprak.

"Dertig misschien?" vroeg Henk met een glimlach. "No way, vijfentwintig max. Dertig heb ik nog nooit voor een proef­werk van jou nodig gehad."

Henk Klem had altijd zijn stopwatch bij zich bij een proef­werk van A5.3 die hij de "Bulldozer stopwatch" noemde, al twee jaar.

Bulldozer dacht ontzettend snel na en schreef zo mogelijk nog sneller, en tegenwoordig ging dat niet eens meer zo ontzettend ten koste van de leesbaarheid. Bulldozer, van huis uit een zelfgecentreerd type, had altijd gezegd dat hij zijn handschrift niet hoefde te verbeteren want hij kon

het zelf prima lezen. De laatste tijd had hij echter zijn handschrift wat aangepast voor proefwerken omdat sommige docenten dingen als fouten doorstreepten omdat ze het niet konden lezen. Niet omdat Bulldozer zo lagere cijfers kreeg maar omdat hij dan altijd zo ontzettend moeilijk ging doen

dat het meerdere keren problemen had gegeven en daar wilde hij vanaf.

Dus schreef hij nu iets groter en wijder, wat alleen meer papier kostte en geen snelheid.

"Die jongen is zelf een computer geworden, hij gooit er gewoon een ander lettertype in." had Ron eens gezegd. Bulldozer merkte feilloos dat aan zijn linkerkant Ron op zijn vel zat te kijken en haalde zijn linkerarm van tafel. Ron grinnikte en meteen wilde Henk weten wat er te lachen was.

"Oh, Ronnie kon het niet zo duidelijk zien dus haalde ik even mijn andere arm weg zodat hij het wat duidelijker kan lezen." zei Bulldozer terwijl hij onverstoorbaar verder schreef. De klas lachte en Henk ook.

"Dat heb jij toch niet nodig, Ron?" vroeg Henk schijnheilig.

"Normaal niet maar hij weet het wat mooier te formuleren, ik keek dan ook alleen zijn schrijfstijl af." zei Ron ad rem.

Ron, altijd de clown van het stel, wist de populaire Klem makkelijk aan het lachen te krijgen.

"Zo lang je het maar niet te veel gaat overnemen. Ik weet nog van een paar jaar geleden dat twee meisjes uit 4 Havo hun scriptie inle­verden voor Geschiedenis bij Van Ede en die liet die aan mij zien. Ze gingen allebei over Alexander de Grote en Van Ede dacht dat ze het samen gedaan hadden maar de twee ontkenden in alle toonaarden en heel oprecht, al moet ik er wel bij zeggen dat één van die meisjes heel goed kon akteren."

"Ellen." zei Bulldozer met een grijns. Hij herinnerde zich het verhaal van zijn zus. "Dat noemen ze nog eens toevallig. Ellen doet die scriptie samen met een vriendin van een andere school, het Rotterdamsch Lyceüm, en dan komt er een meisje naar die andere toe die ziet dat daar een scriptie over Alexander ligt en die vraagt of ze het mag kopiëren want haar nichtje van een andere school deed daar een scrip­tie over. En laat dat nichtje nu net bij Ellen in de klas zitten." maakte hij het verhaal af.

"Hoe kan het hè?" Gesprekken en verhalen waren normaal bij een proefwerk aardrijkskunde, Henk was zonder meer de popu­lairste leraar van de school en had veel landen bezocht, bij de commando's gezeten, rally's gereden en veel avonturen beleefd waarover hij eindeloos kon vertellen.

En samen met Bulldozer, die altijd wel wat te vertellen had, kon hij complete lesuren met verhalen vullen en de klas vond het best.

Ron noemde Henk altijd "de Nederlandse Indiana Jones", ande­ren noemden hem "Henk F. Klemmedy" vanwege zijn profiel dat op Kennedy leek maar de meest gebruikte bijnaam was "Ome Henk".

"Boom shaka-laka." riep Bulldozer op een gegeven moment door de klas en ondertussen wist iedereen dat dat het teken was dat Bulldozer, als eerste als altijd, klaar was. En dus het teken voor Henk om de stopwatch in te drukken. "Valt nog tegen, 23:41." "Moet genoeg zijn.Tot morgen!"

Bulldozer pakte zijn enorme sporttas en slingerde die op zijn rug, zijn armen door de handvaten stekend. Zo liep hij het lokaal uit en liet meteen weer door naar de rookruimte.

Even later kwam Ron. "Wat een vent blijft het ook hè?"

"Gelukkig wel. Bij anderen flik je dat niet Ronnie."

"Vertelt ook doodleuk wat er aan de hand is." "Het is Klem maar."

"Wat nemen we eigenlijk mee voor het kamp?"

"Oh, het gebruikelijke. Warme kleding, ik denk dat ik mijn motorpak aantrek, wat drank, extra schoenen... veel zullen we niet nodig heb­ben. En natuurlijk de luchtbedden en warme slaapzakken."

"Dan zul je toch die kleine even een paar dagen moeten missen."

"Yeah, typisch. Wij wel bij elkaar en Nicky en Alice in dat andere kamp. Er schijnt een kilometer of tien tussen te liggen."

"Alice niet, die gaat wel met ons mee." "Mazzelaar." "Ach,op een volle slaapzaal kun je toch weinig lol beleven." "Vies mannetje."

Ron lachte, Bulldozer had altijd zijn mening klaar.

"Dan krijgen Pim en jij het nog het moeilijkst. Die zal Ellen ook wel missen. Loopt dat eigenlijk nog een beetje naar elkaar toe? Ik krijg nooit de kans om ernaar te vra­gen."

"Daar hoeven we ons niet druk om te maken, Ellen heeft het stervensdruk met haar werk en ze zal zich in ieder geval nooit tegen Pim keren. Ik denk eerder dat die twee te goed bevriend gaan worden om wat met elkaar te beginnen, zoïets als Elvira en ik destijds."

"Zij loopt zich wel uit te sloven de laatste tijd."

"Uit te sloven om niet voor mij onder te doen, ze doet de laatste tijd nog meer haar best om op mij te lijken dan anders. Of ik op haar, dat kun je niet zo makkelijk zeg­gen. Hoewel ik niet bewust op haar probeer te lijken." "Daar is het je zus voor. Denk je dat Ellen gewoon amicaal met

Pim wil blijven omdat ze niks met hem wil?"

"Vrouwen en wiskunde, ik zal er nooit wat van begrijpen."

­haalde Bulldozer een cliché aan.

"Dat zien we dan wel weer, dat zal wel loslopen. Maar zo lang Pim niet naar beneden kan liggen jullie ook maar s­til." zei Ron met een gemeen lachje.

Ellen, die ook bij de drie was ingetrokken nadat ze op haar eigen kamer financiële problemen gekregen had, sliep in de woonkamer beneden en Pim sliep bij Bulldozer en Nicky op de zolder die altijd Bulldo­zer's kamer was geweest. De drie leefden praktisch op de zolder en ge­bruikten de eerste verdieping als opslagruimte en fitnessruimte.

Bulldozer en Pim waren immers fanatieke worstelaars en kracht-trainers en samen waren ze zelfs Nederlands Kampioen ringworstelen, de echte variant van het populaire Amerikaan­se show-worstelen.

Zo kwam het ook dat beide jongens erg sterk waren, al was Pim van nature fors en sterk gebouwd, en dat ze een goed figuur hadden. Ron was de langste maar wel de lichtste, hij woog 'slechts' 78 kilo terwijl Bulldozer en Pim

90 en 102 kilo wogen. En daar zat weinig overtollig vet bij.

"Trouwens, wat ik gisteren nog vergeten was, ik heb een be­richt voor je Pa binnen gekregen gisteren." "Van je moe­der?" "Yup. Er zijn goede kansen."

Bulldozer had nooit goed met zijn ouders op kunnen schieten en was daarom zo individualistisch geworden, dat was ook de reden dat hij en Ellen zo vroeg het huis uit waren. Maar toevallig had zijn moeder een nieuwe baan gekregen bij een beroemde Amerikaanse fabrikant van sport­kleding en had

de vader van Ron al jaren een goed lopende zaak in sportar­tikelen.

"Dat scheelt ontzettend veel. Als je kijkt naar die schoenen die je van haar gekregen hebt, die zag ik in de stad voor driehonderd liggen."

"Wat denk je van deze trui? Honderdnegentig! Dat zou ik echt nooit van zijn levensdagen voor een sweater uitgeven, daar heb ik er zes voor!"

"Het gaat om het merk hè?" "Zeker. Voordeel is dat ik al die spullen gratis krijg en ik zie zoveel gasten die honderden guldens uitgeven om maar met dure sportmerken rond te lo­pen, of het nou Nike, Reebok of Australian is. En die kan ik allemaal lekker uitlachen."

"Nou ja, je weet nog van die Dennis die je Mister Nike noemde en die altijd zeikerig over je deed." "Je bedoelt die gozer die we toen oppakten wegens cokegebruik?" "Die ja."

­"Negentien jaar en aan de coke. Zie­lig."

"Ik kan er ook geen ander woord voor hebben. Maar dat noemen ze status, net als die dure merken." "Ik vind er geen status aan,alleen een negatieve."

"Dan ben je bijna achttien maar je denkt als een veertigja­rige." vond Ron.

"Op sommige punten. Als ik helemaal zo was had de TMG nooit bestaan."

Bewust deed hij het nooit, maar vaak wierp Bulldozer zich niet helemaal ten onrechte uit als de oprichter van de TMG. Hij was het name­lijk geweest die als vijftienjarige snotneus op de kermis gevraagd had of zij misschien de zaak op konden lossen. De rechercheurs hadden vreemd opgeke­ken maar toch

gezegd dat de twee jongens een test konden ondergaan. Johan had gezegd dat het niks voor hem was maar achteraf had hij zich toch ook opgegeven.

De jongens waren aardig getraind in zelfverdediging, Bulldo­zer was nu zelfs een expert net als Pim, en Bulldozer en Ron hadden gevoel voor precisie.

Dus bij de wapentest en verdedigingstest deden ze het goed.

­Bij de lange psychologische test die voorbereid was hadden ze het zwaar maar de mensen die het moesten beoordelen zagen het positief in en zo werden ze als speciaal team aange­meld. Bulldozer had gehoord dat de mensen behoorlijk onder de indruk van hem waren geweest en wat minder over Ron en niet eens zo erg over Johan maar omdat de drie samen of niet gingen slaagden ze alledrie. Maar dit verzweeg hij, hij had geen behoefte om op te scheppen.

Wel nam hij altijd de leiding en de drie hadden een vaste takenverdeling: Ron was voor de snelle aktie, Bulldozer voor het voorberei­dende werk en de grondige aktie en Pim was voor de rust, de kalmte en de wacht.

Alledrie konden ze daar zich uitstekend in vinden en ze werkten perfekt als een team. Er was weinig wat ze niet samen deden.

De andere twee vonden het best als hij de beslissingen nam-meestal waren ze goed genoeg- maar deinsden niet terug om zelf het voortouw te nemen en Bulldozer volgde zo makkelijk als hij leidde.

De echte leider van het team was echter hun brigadier Zeven­schans, die de taken voor hen uitzocht en een half oogje in het zeil hield.

Zevenschans was een 51-jarige rot in het vak die de drie de vrije hand gaf, wetend dat ze zo het beste werkten. Hij had via ingewik­kelde procedures voor elkaar gekregen dat de jongens motoren konden rijden,dat ze overal

jurisdictie hadden en dat ze een wapenvergunning voor heel Europa hadden.

Rini Zevenschans schreef de rapporten uit, bevestigde alles wat de drie doorgaven en gaf ze alles wat ze nodig hadden.

 

"Waar blijft Pimmie zo lang?" "Ik weet het niet, hij zat aan de andere kant van het lokaal bij Aafke." "Bij Aafke?"

"Joh, ze kwam naast hem zitten. Misschien had ze het niet geleerd ofzo. Daar hoef je meteen niet wat van te denken!" lachte Ron.

"Ik moest toch bewijzen dat ik nog wel kan denken als een zeventienjarige?" grijnsde Bulldozer en Ron schudde zijn hoofd lachend.

"Dat zei Neccy nog, alles wat wij in Entropy doen is rond TMB."

"Dat is zeker niet waar. Op de computer is alles goed ver­deeld. Ik doe het programmeren en The Tribune, jij kraakt en doet The Tribu­ne, Pim maakt graphics en muziek en doet The Tribune, Nicky maakt graphics en doet The Tribune. Uzzy programmeert, Derbyshire Ram kraakt en de rest doet ook wat van hem gevraagd wordt. Hoe komt Neccy daarbij?"

"Dat zei hij. Misschien omdat jij je profiel er het sterkst opdrukt."

"Ik heb al vaker gezegd, ook in The Tribune, als we voor onszelf waren hadden we in TMG Software moeten blijven en nu zitten we in Entro­py. En dat deden we niet om groter te worden want Entropy was niks toen. Dat we nu groter zijn komt door jouw first releases, de demo's die we met z'n allen maken en ons grote bestand aan swappers. En niet in het minst door The Tribune die nu in de meeste mags op 1 staat."

"Nee maar je kent Neccy, ik heb hem wat verhalen verteld toen we in Groningen op die meeting waren, en hij vond mijn verhalen nog teveel over jou gaan." "Moet hij weten wat hij vindt, wij weten wat er is gebeurd."

"Dat zeker. Ah, daar heb je hem en niet veel te laat. De bel gaat zo."

"Dan gaan wij dan maar lekker een tussenuurtje nemen want ik moest aan jullie doorgeven dat Arie er niet is vandaag." kwam Pim binnen.

"Arie er niet? Dat is mooi. Ziek?" "Niet mee naar het

k­amp?"

Arie van Ede was hun geschiedenisleraar en een van de drie conrectoren op de school. Na een geschiedenis rond de schoolkrant had Arie pertinent een hekel aan de drie en dat was wederzijds. Arie gebruikte het kleinste smoesje om de drie ergens op te pakken en dat werd niet gewaardeerd.

Gelukkig hadden de jongens de rest van het schoolbestuur aan hun kant en dus kon ze niks gebeuren, daar stond de rector borg voor.

Ze hadden er zelfs een keer voor gezorgd dat Arie kwaad uit een vergadering van het schoolbestuur gelopen was en waren daar meer dan tevreden mee.

Arie had Bulldozer uit de redaktie van de schoolkrant willen zetten omdat hij enkele problemen had veroorzaakt met een ander redaktie­lid hoewel dat al lang bijgelegd was tegen die tijd. En toen had de hele redaktie het werk neergelegd uit protest wat ervoor gezorgd had dat rector Ohm Bulldozer weer bij de redaktie gevraagd had waarop de schoolkrant, zon­der een kerstvakantie-editie, weer draaide en Bulldozer een vijand in Arie had.

Vanzelfsprekend gold dat ook voor de andere twee en alledrie hadden ze flink wat last met Arie. Waarom hij dan nu hun geschiedenis­leraar was geworden begrepen ze niet maar Bulldozer vond het een prima idee om hard te werken voor geschiedenis om Arie met hoge cijfers te plagen. Dat werkte

en zo haalden ze nog mooie cijfers ook.

"Nee, hij zou morgen wel mee gaan maar meer weet ik niet. Mis­schien dat hij zich aan het voorbereiden is. En hij komt bij ons op het kamp."

"Gezellig." "Not!" riep Ron hard door de rookruimte, waarop ze lachten.

Nicky kwam ook naar beneden, het was nu immers pauze.

"Geen probleem neem ik aan?" "Nope. Wel een hoop maar niet zo moeilijk."

"Dacht ik wel. Nou ja, jullie hebben maar een kort dagje vandaag. Ik zit tot tien over drie." "En wij dus ook want we moeten op jou wachten. En Arie valt uit dus het is helemaal weinig vandaag." "Ook nog? Die wil zeker vandaag een stilte voor de storm." "Denk ik wel. Daar gaan we nog een hoop lol aan beleven daar in de Ardennen." "Wat dat betreft ben ik blij dat ik in het andere kamp zit. Alsjeblieft, ik wist niet of er nog wat in de kan zat." "We hadden hem al bij Spier bijgevuld. Dank je." ­Nicky had koffie meegenomen en ze praatten wat. Het gesprek ging uiter­aard over het kamp. "Ik zie vooral tegen die lange wandeling op." vertelde Alice.

"Twintig kilometer, moet kunnen. En in een rustig tempo." "Ja maar ik heb er geen zin in, dat is meteen als we de bus uit komen."

"Dat kanovaren op half-wild water lijkt me leuk. Weer eens wat anders dan over de Rotte. Hoewel we dat ook liever niet doen met deze kou."

"Ik hoop maar dat het daar wat minder koud is." "Reken er maar niet op, de voorspellingen waren niet al te best. Het zou maar net boven nul worden. Als dat zo doorgaat krijgen we een Elfstedentocht in novem­ber."

"De Friezen staan alweer te meten." "Zodra de eerste milli­meter ijs er ligt, en geef ze eens ongelijk als ze zo graag schaatsen."­ vond Bulldozer.

"Dat wel, maar ik hoef niet te schaatsen in de Ardennen."

"Nee. Brr!"

"Ik moet even naar de kantine, ik zie jullie zo wel weer bij frans."

Alice verdween uit de rookruimte en de jongens praatten door.

 

Toen de jongens eindelijk bij Geronimo, een afgelegen heavy metaltent naast de snelweg waar ze hun oefenruimte h­adden, kwamen zat Tony als altijd al op hun te wachten.

"Ik dacht al, waar blijven ze. Het is half zeven, hoogste tijd want ik maak het niet laat vanavond, ik wil morgen een beetje fit zijn als het kan." "Dat kan ik me voorstellen. Waar heb ik die sleutel nou weer gelaten? Ah, hebben. Let's go." Ze daalden de trap af via de achteringang en begonnen snel met het opbouwen van het 22-delige drumstel wat Pim gebruikte. Ondertussen stonden de versterkers klaar en stemden ze.

"All-right. Theme, Vandalism, One, Sin, Vengeance, Eye of the Beholder, Forget, The Hill, Rockhead en daarna zien we wel." riep Bulldozer in zijn microfoon.

Pim tikte af en ze begonnen met de set nummers die ze achter elkaar speelden. "Draai jij eens wat meer bij als we aan die rif komen, je komt nauwelijks meer door. Ik denk dat je wel wat harder kan, ik hoor je haast niet." zei Bulldozer tegen Tony. "Yo, hij staat wat harder. Maar overschaduw ik Ron dan niet teveel?" "Geef 'es een twin." "Nee, ik kom nog steeds duidelijk genoeg door. Die kleine geeft veel meer dan die ouwe grote."

"Dat zeker, dat krijg je met wat modernere apparatuur."

"Nog een mooi dingetje ook. Wat nu? Wat softer?" "Best. Eve­ryt­hing about you, Under the Bridge, What's up, Knockin' on heaven's door,­ Reeling, Down and Out, Cry when I sleep en afronden." "Met Frayed Ends."

Ron begon met de intro van het eerste nummer en daarna haakten ze alledrie in. Na een paar nummers kwamen de num­mers voor Nicky en concentreerde Bulldozer zich op zijn basgitaar. Na het laatste nummer wilden ze direkt gaan afbouwen. "Laat maar staan Pim, John wilde morgenmiddag een extra sessie met Asilum en die gebruikt jouw stel ook."

"Best, dat scheelt een hoop werk. Dan ben ik zowaar een keertje het eerste klaar." ­"Fout. Nicky heeft haar microfoon alweer opgeborgen." "Maar die deed het laatste nummer niet mee." "Ook weer maar. Let's move it."

 

Thuis ging Ron meteen naar bed en de drie gingen aan de overkant naar de zolder van zeven bij vier waar ze de compu­ters aanzetten en wat dronken voor ze vroeg naar bed gin­gen. Het kamp zou immers druk worden!

                         2

 

De bus naar België zou om half acht vertrekken en dus moest iedereen er al erg vroeg zijn. Maar dat was geen probleem want iedereen was er op tijd, al hadden de mensen die van buiten de stad kwamen wat moeilijkheden met het openbaar vervoer. Het busje van Pa Rons bracht de vier naar school met hun grote kampeer-rugzakken en ze waren er om kwart over zeven.

Toen ze de bussen in moesten zeiden ze de meisjes gedag.

"De koffie in de bus hoef ik in ieder geval niet te mis­sen."zei Nicky met een glimlach.

Bulldozer had immers voor haar een extra kannetje gezet en die had ze bij zich. "En nog ben ik ervan overtuigd dat Arie dit expres gedaan heeft, ons van de meiden scheiden." zei Ron.Dat Arie een paar meter verder stond maakte niemand echt wat uit. "Arie heeft dat schema niet gemaakt. Dan hadden jullie vier op dat andere kamp gezeten en ik in Walk." zei Bulldozer lachend, iets te hard maar dat maakte niet uit. "En ik heb zo'n gevoel dat hij dan zelf op het andere kamp had gezeten." "Oh nee, die wil er juist bij zijn. Die wil ons in de gaten houden en Ohm zo ver moge­lijk hebben zodat die niet in kan grijpen. En dan hebben wij Klem en Pompe erbij terwijl zij met Tanja en Wolfs zitten."

"Allebei een geschiedenisleraar erbij. Zorg jij voor wat plaatsen?"

"Oké, ik zie je zo wel weer." Ron was altijd als één van de eersten binnen en hij zou wat plaatsen vrijhouden voor de andere jongens.

­Pim kwam naast hem zitten, Bulldozer ging erachter zitten en kreeg Paul naast zich.

"Ha die Paul. Op naar de frieten!" zei Bulldozer vrolijk. "Als die er tenminste zijn. Ik heb me laten vertellen dat Walk een klein dorp is."

"Zelfs bij jou in Boerendrecht hebben ze friettenten."

"Echt klein bedoel ik, daar is Barendrecht nog een wereld­stad mee vergeleken. Een paar honderd man." "Eénentwintig huizen, een kroeg en een kerk." "Met een friettent erbij, het blijft België."

"Over vooroordelen gesproken." "Het is wel te hopen want kampvoer is meestal niet te pruimen." vond Bulldozer. "En hij is kok dus hij houdt van goed eten." "Die negentig kilo moeten toch ergens vandaan komen." lachte Paul. Hij zat nog maar sinds kort bij de jongens in de klas.

"Daar zit haast geen grammetje vet bij." "Jij traint nogal veel hè?"

"Zo'n zeven uur in de week, een uurtje per dag." "Dat zul je daar dan wel missen." "Valt mee, het wordt alleen geen krachttraining maar wel een behoorlijke conditietraining met dat kanoën en die twintig kilometer lopen." "Alleen die wandeling door de grot is lekker." zei Ron.

"Dat dat ook bij een survivalkamp hoort." "Het surviven staat voor drie dagen op een kamp in een verlaten gat samen met Arie." zei Bulldozer en daar werd hard om gelachen. "Dat moet je dan maar even probe­ren te vergeten, Bulldozer." zei Klem, die achter hem was gaan zitten. Arie en Pompe zaten

ergens voorin. "Dat zal moeilijk worden, hij stinkt altijd zo."antwoordde Bulldozer ad rem en Klem kon ook meelachen. "Ik hoor het alweer, die arme man heeft flink te lijden onder jullie."

"Yup. En hij heeft er allemaal zelf om gevraagd."

"Daar kan ik je geen ongelijk in geven maar als je iemand moet hebben doe je het hard ook." "Dat werkt het beste. Hij heeft zijn kansen gehad om zich normaal te gedragen en de maat is zo zoetjesaan vol."

"Eh... wie was de leerling en wie de conrector ook alweer?"

­glimlachte Klem.

"Dat boeit niet, het gaat erom wie er echt het slimste is." "And that can only be... TMB." haalde Ron een vaste term aan.

"Jij begrijpt het." "Ik ken je langer dan vandaag."

"Jij had trouwens nog wat gezelligs bij je, wat leesvoer voor onderweg." herinnerde Pim zich. Bulldozer knikte. "Had ik die hier in mijn tasje? Eens even kijken. Jawel."

Hij pakte een mapje uit zijn tas en maakte het open.

De andere twee draaiden zich om en zagen een bekend embleem. "Oeh, politiezaken." zei Paul lachend. "Klopt." "Hé, waarom kom je daar gisteren niet mee aan?" "Rini had hem in deze envelop gedaan die ik nu net open maak, hij had gezegd dat we die vandaag pas mochten openmaken."

"Ah leuk een kadootje." "Het zal meer zijn omdat hij niet wil dat we er voor het kamp nog mee aan de slag gaan. Wat is het?"

"Kranteknipsel: Jongen overleden aan XTC. Die vorige week in de stad was gevonden, ik heb het gelezen. Ik zal het eerst even zelf lezen en dan aan jullie geven, zo te zien is dit niet iets wat de hele bus hoeft te weten."

De jongens knikten en draaiden zich weer om. "Ik wil ook wel even weg gaan." bood Paul aan. "En dan nog zit Henk erachter en die verdenken we er al een lange tijd van dat hij spio­neert." grapte Bulldozer en las door.

"Zoals de waard is... " vond Klem "...vertrouwt hij zijn gasten en wij zijn inderdaad undercovers, ook een soort spionnen." "Jij ver­trouwt niemand."

"Slechte ervaringen mee."

Na een poosje gaf hij de map door naar voren en toen er een stop werd gemaakt verbaasde het Paul niet dat de jongens als enigen in de bus bleven zitten.

"Een bende is het zo te zien niet, de bendes letten er tegen­woordig heel goed op dat ze geen troep verkopen anders raken ze al hun grote klanten kwijt, de dealers." zei Ron.

"Klopt. Het moet een kleintje zijn. Maar wel een gevaarlijk kleintje. Kijk maar naar dit verslag." "Van die medische termen snap ik geen bal."

"Het komt erop neer dat van de ene stof er veel te weinig in zit en van de goedkope stoffen veel te veel waardoor het meer gifpillen worden die hij verkoopt."

"Ellen!" zei Pim plotseling. "Ellen verkoopt alleen goede pillen." zei Bulldozer en de drie lachten luid.

"Dat bedoel ik niet. Weet je nog wat ze van de week zei over dat stuk in de krant wat hier in dat verslag staat? Die jongen had ze wel eens gezien in de Pencil, diezelfde die toen in de stad gevonden was. Ze kende hem en wij zullen hem ook wel eens gezien hebben."

"Je hebt gelijk. Denk je dat er een verband is tussen de Pencil en die dealer?" vroeg Bulldozer.

"Dat er misschien een dealer in de Pencil loopt?" "Zou dan een jongere moeten zijn. Maar dat kan best, een hoop jonge­ren dealen tegenwoordig, voornamelijk op house-parties. Schijnt een aardig centje op te leveren."

"Niet weer die ellende nu we daar net die hele coke-bende uit gegooid hebben en ingerekend hebben." kreunde Pim.

"Dit is erger. Er loopt dan iemand in de Pencil rond die pillen verkoopt waar iemand aan dood is gegaan. Hoe pakken we dat aan?"

"Pillen kopen en vergelijken in het lab." "Hoe kopen we daar pillen? En van wie?" "Dat moet makkelijk uit te vinden zijn. Ellen kent de meeste vaste klanten wel en heeft misschien wel eens iets gezien."

"Als El iemand ziet dealen in de zaak haalt ze ons er meteen bij."

"Oké, maar misschien ziet ze andere dingen." zei Bulldozer nadenkend.

"Zoals?" "Kun je zelf wel op komen Ronnie: jongens die veel geld bij zich hebben, die af en toe een beetje verdacht doen, onnodig met geld smijten enzovoort. Ik zal er eens naar vragen zodra we terug zijn."

"En dat duurt drie dagen. Waarom geeft Rini ons alle details voor snelle aktie in de bus terwijl we niks kunnen doen?"

­"Weet ik niet. Hij wil dus geen snelle aktie. Misschien dat hij er even anderen op heeft zitten en dat hij ons wil inschakelen als dat niet werkt. Drugsdoden zijn moeilijke gevallen en narcotica heeft te weinig man om veel op XTC te letten."

"Hij denkt volgens mij ook dat de schuldige, de dealer dus, een jongere is en daarom zet hij ons erop." dacht Pim.

"Dat kan ook. Maar dan nog mag hij ons uitleggen waarom nu pas."

"Ik denk dat hij vond dat we het niet in die korte tijd konden oplossen en dat hij ons er dus eerst even over laat nadenken voor we er echt aan beginnen. Hij wil doordachte aktie."zei Bulldozer.

"Wat kunnen we die jongen eigenlijk maken? Dood door schuld?"

"Ik ben bang dat we dat niet kunnen bewijzen. Dat is erg moeilijk en geen kleine beschuldiging, weet je."

"Ik vind dat iedereen die in drugs handelt schuld heeft als iemand aan drugs dood gaat." zei Pim. De andere twee waren het roerend met hem eens.

"En al blijven ze leven, de verslaving is erger dan sterven soms.Dan zeggen ze het zijn maar house-pilletjes. En het is maar een joint.­ Feit is wel dat iedereen die hard drugs gebruikt en daaraan verslaafd raakt begonnen is met hasj of pillen. Bovendien dealen dat soort types niet alleen in pillen maar vaak ook in pure speed en dat kan gevaarlijk zijn."

"We beginnen er aan zodra we terug zijn. Daar komen weer mensen de bus in."

Ze reden snel door en het niveau van het gesprek daalde.

Bulldozer zag vooral op tegen de wandeling. Hij had zijn enkel geforceerd bij het basketballen en had erg veel last van zijn voet.Hij had er een drukverband om gedaan en het ging wel aardig zonder pijn.­ Maar minstens twintig kilometer door heuvelachtig landschap zou zwaarder zijn.

 

Toen ze eindelijk in de buurt waren stopten de twee bus­sen. "Zijn we er?"

"Dit is het nog niet. Gerrit gaat de bus uit naar de andere bus." zei Klem.

Gerrit was de chauffeur die het hele kamp bij ze zou blij­ven. Hij had een kaal hoofd en een grijze hangsnor, hij was waarschijnlijk achter in de vijftig. Pim had al meteen een bijnaam voor hem verzonnen: de walrus.

"De walrus is de weg kwijt, hij staat daar naar de weg te vragen." zag hij.

"Oh dat begint gezellig, we zijn nu al verdwaald. Is het zo'n klein dorp?"

"Dorp is een mooi eufenisme. Gewoon een gehucht."

"Staat natuurlijk op geen enkele kaart."

Maar Xoffrai werd na nauwkeurige aanwijzingen gevonden. Dan kwamen ze aan in wat Bulldozer "de wereldstad Walk" noem­de.Ze zagen nie­mand op straat en mooie, stille huizen. Uit­ein­delijk zagen ze een huis wat nog niet was af gebouwd waar nog mensen buiten aan het werk waren. Dat bleek dan ook het doel van de reis te zijn.

"Moeten we daar drie dagen blijven? Dat is gewoon een villa in aanbouw, het is nog niet eens af!" zei Ron. "Het moet maar.­"vond Pim.

Ze gingen naar binnen en keken eens rond. Beneden stonden een paar lange tafels met eenvoudige stoeltjes. Daar was ook de keuken die er vies uit zag en ze vonden een straalka­chel, wat de enige verwarming bleek te zijn.

De douches waren in de andere kamer beneden gemaakt en die zagen er zo smerig uit dat ze al snel de gaskamers werden genoemd. Boven­dien bleken de douches aan een kant van de muur te zijn waar een garage­deur was en die schuifdeur bleek niet op slot te zijn. "Leuk voor de kind­jes." zei Bulldozer schamper." Die zullen dan wel weer een ontzetende humor hebben. Er moet even een auto naar binnen!"

Een dunne houten trap voerde naar boven waar een lege ruimte tot slaapzaal zou dienen. "En de verwarming beneden, dat kan leuk worden. Dat moet het niet zo koud worden als ze voor­speld hebben." klaagde Ron.

"Kans op vorst aan de grond." wist Pim. Ron rilde met een grimas.

Ze pakten meteen de luchtbedden en installeerden zich in een hoek van de kamer."Hebben jullie toevallig een pomp over?"

­kwam iemand vragen.

"Nee,die van ons blazen zichzelf op. Vraag maar aan Baan of die je slaapzak even opblaast." "Dan blijft er weinig van dit gebouw over."

"Jongens en meisjes, over vijftien minuten allemaal beneden klaar staan!" kwam Klem roepen.

"Nu al? Zo, die heeft haast."

Toen de luchtbedden en de slaapzakken er lagen pakte Bulldo­zer zijn koffer uit. "De veldfles en de broodjes, die kunnen straks mooi op. Hadden we meer nodig?" "Voldoende rook­waar." zei Ron. "Heb ik niet nodig." zei Pim, de enige van de drie die niet rookte. "Jij niet maar ik wel. Alle flessen vol?". "Zo veel zal wel niet nodig zijn.Ik vul de mijne wel met water."zei Ron.

De andere twee flessen waren immers gevuld met bruine rum.

Toen ze beneden stonden gingen ze aan een tafel zitten en de tafels bleken ook de groepsindeling te zijn. De drie jongens zaten er met Mischa, Paul, Dagmar, Sandra, Kim en Mirjam.

­Kaart­lezen en kompaslezen werden uitgelegd aan de mensen van de groepen die dat voor hun rekening zouden nemen.

"Ik blijf zitten." zei Bulldozer. "Laat anderen het maar eens doen."

De andere twee waren het met hem eens en Paul en Mischa namen de kaart en het kompas.

Even later konden ze vertrekken en de groep vertrok als laatste.

"Eens kijken, dan moeten we hier dit weiland over." zei Paul,­ die de kaart las. "Hoe kan dat dan? De rest gaat alle­maal over de weg?"

"Die hebben zeker een andere route meegekregen. Kijk maar, hier staat het."

"Zal wel kloppen." Ze moesten door een weiland en over prikkeldraad wat voor Bulldozer wat problemen opleverde omdat hij niet zo goed kon springen met zijn pijnlijke voet. Hij klaagde echter niet en vervolgde zijn weg, in het midden lopend. Ron keek eens op: Bulldozer liep stan­daard vooraan en in het midden was niets voor hem. Pim liep zoals altijd achter­aan en Ron liep naast Bulldozer. "Lopen de stoere mannen achteraan?" riep Mirjam.

"Dan weten we dat de slome vrouwen niet achter blijven." zei Bulldozer lachend terug en daar werd om gelachen.

"Zit wat in. Oh, nu moeten we straks de rivier over." "Hoe?

­Ik zie geen brug." "We kunnen er daar over die rotsen over."

"Zien er lekker glad uit." Ron maakte een grimas; Bulldozer had af en toe een bui dat hij op alles en iedereen commen­taar had, ook als hij goed gehumeurd was.

Bijna slipte Dagmar, die klein en stevig gebouwd was, op een steen maar Ron had haar op tijd te pakken. "Dat scheelde weinig, een beetje opletten."

"Ik heb hier niet de juiste schoenen voor aan." verontschul­digde ze zich.

"Daar moet je rekening mee houden met zo'n lange wandel­tocht." zei Bulldozer, die goede sportschoenen droeg.

"Dat wel, je moet ze alleen wel hebben. Ik dacht dat dit wel goed genoeg was." Ze droeg katoenen sportschoenen die voor­namelijk om het uiterlijk gekocht werden en omdat ze 'in' waren.

Er werd stevig doorgelopen en Bulldozer keek veel rond. "Hoe laat is het nu? Oh, we zijn net twee uurtjes onderweg. Uurtje of drie en we zijn er wel.

Bull, geef mij even een broodje of twee aan, ik begin trek te krijgen."

"Is niet goed als je bezig bent, we gaan zo wel even alle­maal zitten."

"Ook weer waar." "Moet je dit zien. We kunnen dit hele stuk wel omlopen maar als we over die berg gaan snijden we een heel stuk af."

"Die berg van 520 meter? Ah, er loopt een pad.Moet kunnen."

Bulldozer had een grote tak gevonden en gebruikte die als wandelstok.

Hij had weinig last van zijn voet maar hellingen waren vervelend.

Het pad over de berg bleek echter al na honderd meter op te houden en toen moesten ze door de naalden en de losse aar­de. Bulldozer steunde op zijn stok maar klaagde niet tot hij in een verraderlijke kuil stapte die bedekt was door denne­naalden. Hij vloekte luid en de rest keek om, want nu

was hij achteraan beland.

"Gaat 'ie, TMB?" vroeg Ron. Bulldozer knikte en kwam over­eind. Nu begon hij zijn enkel wel degelijk te voelen en het was nog een hele klim. Grommend, vloekend en zwaar op zijn stok leunend klom hij omhoog. "Ik had liever tien kilometer omgelopen dan vijfhonderd meter over deze rotheu­vel." zei hij grommend. Mischa, die in het fototeam van de school zat, maakte een foto van Bulldozer toen hij aan kwam strompelen, honderd meter achter de rest die boven op hem wachtte.

"Hèhè, we zijn er. Nemen we een pauze of kun je er nog tegen Bulldozer?" vroeg Paul. Bulldozer knikte nors en ze liepen verder. "Nooit aan TMB vragen of hij niet meer door kan, hij valt nog liever dood neer." zei Ron tegen Paul. Die lachte en liep verder.

 

Een poosje later liepen ze weer door min of meer bewoonde wereld en ze zagen een paar wegwijzers. "Kijk nou, zo te zien gaan we naar Malmédy, want volgens die wegwijzers is dat zowel linksaf als rechtsaf. Kan ook alleen maar in België." zei Bulldozer. "Waar komen we terecht als we rechtdoor gaan? Ik wil niet naar Malmédy!" grapte Sandra.

­"In die sloot daar, tenzij je erg ver kunt springen." zag Pim.

"Nou, tot ziens dan." grapte Ron, die erg ver kón springen. Maar natuurlijk bleef hij ook bij de groep. Ze vonden zowaar een winkeltje wat open bleek te zijn en daar kochten ze nog wat chips en een fles co­la. "Dan kunnen we er tegenaan want we zijn ondertussen aardig van de koers af."

"Oh jee, we hadden nu hier moeten zitten en we zitten hier."

­zei Paul.

"Hopeloos verdwaald dus."

"Dat kan niet als we nog een kaart hebben, we zien waar we naartoe moeten."

"Dan gaan we daar maar eens naartoe. Nog een aardig endje lopen."

"Hee, daar is een busje van de organisatie!" zag Mischa.

"Ja inderdaad, van de SAK." "Daar komen de sakkers." "The suckers." "De stakkers." Jules van de staf zag het stel en pikte ze op. "Hoe komen jullie hier nou weer verzeild ge­raakt?" "Beetje verdwaald zou ik zeggen. Gaan we nu terug?"

"Nee, ik zet jullie daar af, dan kunnen jullie zo de

weg weer vinden." "Ah gezellig. Onze twintig kilometer hebben we er al zowat op zitten." vond Bulldozer.

Ze werden weer gedropt en zagen waar ze waren. Onderweg kwamen ze de groep tegen waar Henk ook in zat. "Hee jongens,

­gaat het een beet­je?"

Ze vertelden hoe ze verdwaald waren en dat Bulldozer weer door zijn enkel gezakt was. "Jongen toch, had dat dan tegen Jules gezegd, dan had hij je wel gewoon meegenomen." zei Henk bezorgd.

"Nah, ik wil geen spelbreker voor de groep zijn, ik ga door."

"Nou ja, sterkte dan maar." De groep van Henk volgde een andere koers en dat viel Bulldozer op. "Ze moeten toch zo onderhand terug gaan, waar gaan wij dan naartoe?"

"Terug. Kijk maar, hier moeten we naartoe, en volgens de

kompas is dat deze kant op." "Waar gaan zij dan naartoe?"

"Weet ik niet, ze gaan de andere kant op en misschien dat Klem ze ergens mee naartoe neemt voordat ze terug gaan."

­Bulldozer schudde langzaam zijn hoofd.

 

Eindelijk kwamen ze aan bij een paar tafeltjes waar ze gingen zitten om te eten. "Zo, daar was ik aan toe. Hadden we nog koffie?" "Die was op, ik heb de kan gevuld met die troep van daarzo." "Typisch spul, ruikt naar goede koffie maar het smaakt er niet naar."

"In dat geval nemen we een bakkie. Jullie ook?" Alleen Kim en Mischa dronken koffie, Paul en de meisjes lustten dat niet.

"Ik denk dat het vannacht lekker koud gaat worden op de slaapzaal. Dat straalkacheltje beneden is de enige verwar­ming en volgens mij is de isolatie ook niet alles." zei Bulldozer.

"Een echt min vijf sterren hotel." vond Ron.

"Eens even kijken waar we zitten. Hoe heet dit hier?" vroeg Paul.

Bulldozer keek ook even op de kaart. "Rustplaats Gestrand.

­Lekkere naam. Hee, kijk eens waar we zitten! Way out!" "Niet weer verdwaald hè?"

"Zeker wel." "Ah nee! Hoe kan dat dan?" "Dat maakt niet uit, we weten nu in ieder geval waar we naartoe moeten. Kijk, hier terug die weg af en dan niet links maar rechts, dan lopen we zo weer op de weg waar we in het begin liepen en dan kan het niet meer fout gaan."

Een daaraan twijfelende Bulldozer zei maar niets. Meestal nam hij de leiding in dit soort dingen maar ze hadden afge­sproken dat anderen dat nu mochten doen. Hij was benieuwd in wat voor situaties ze terecht zouden komen met Mischa die van de kompas blijkbaar geen noord van zuid kon onderschei­den en Paul die de kaart op zijn zij scheen te houden. Goed kon het niet gaan, dat stond vast.

Ze liepen verder en het begon ondertussen al aardig donker te worden.

"Ik denk dat we de laatsten zijn." zei Ron. "Kan best wel kloppen ja." zei Bulldozer terug. "Jij ziet hier niks in."

­De twee liepen wat achteraan, ogenschijnlijk omdat Bulldozer wat last van zijn voet had en Ron hem een beetje hielp.

­"Nee, dit wordt niks, we gaan helemaal fout. ­Er moet wat

gebeuren willen we geen lol gaan hebben rond een kampvuur."

"Verdwalen we?" "Zit er dik in, we zijn al een paar keer verdwaald, Mischa kan op die kompas geen noord van zuid onderscheiden en Paul houdt dan ook die kaart nog eens op zijn zij. Nee, dit gaat fout."

"Grijp je in?" "Ikke? Welnee, we hebben afgesproken dat we het niet zouden doen en dan laten we het ook aan hun over."

"Ook als het fout gaat?"

"Het gaat fout, ik ga toekijken en ik zorg wel dat ik het naar mijn zin heb." "Hij gaat voor de humor." "Zeker we­ten."

"Oké, dan doe ik ook niks en dan begrijpt Pim het ook wel."

"Bull, heb je nog wat voor me?" riep Pim naar achteren.

"Ja, ­een zeven vier dertien." "Zo, politiecodes?" vroeg Kim.

­"Zeker." "En wat betekent dat?"

"Dan had ik het net zo goed gewoon kunnen zeggen." "Top secret."

"Wat is een zeven vier dertien?" vroeg Ron. "In geen geval ingrijpen. Weet je die niet meer?" "Ik hoef al die codes niet te onthou­den, dat doen jullie wel." "En als je dan alleen staat?" "Dan had ik beter mijn huiswerk moeten d­oen." "Doen dus, je weet nooit wat er ge­beurt."

"Het is ook zo ontzettend veel en de meeste gebruik je toch nooit. Ik kan me niet herinneren dat we commando zeven vier dertien ooit gebruikt hebben." "Ik wel." "Toch?"

­"Daarnet." Ron lachte, hij had het kunnen weten.

Ze kwamen eindelijk een busje van de Sak tegen.

"Ah, daar zijn jullie. We dachten al, waar blijven ze. Gaan jullie mee of lopen jullie dat laatste stukje?" "Hoe veel is dat stukje?"

"Een half uurtje, hooguit." Bulldozer wilde het busje in maar zag dat de rest er anders over dacht en wilde geen spelbreker zijn.

"Als het toch moet wil ik er niks van missen." mompelde hij.

Het werd snel donker, de dichte begroeiing liet weinig licht toe.

"Hee, daar is die brug die we op de heenweg zagen, nu zitten we goed."

"Maar toen gingen we die brug over." "Nee, toen zaten we aan de andere kant en toen staken we hem over."zei Mischa.

­Bulldozer schud­de zijn hoofd en liep door. "Heeft er iemand licht bij zich?"

Niemand had erop gerekend dat een zaklamp nodig mocht zijn.

"Stom dat we er niet aan gedacht hadden. Nou ja, we hadden op een wandeling van vijf uur tops gerekend, zonder drie keer verdwalen."zei Pim.

"Ik kan die kaart zo niet meer lezen." klaagde Paul.

"Misschien dat het dan eindelijk eens goed gaat." zei

B­ulldo­zer, die altijd kritiek had zij het binnensmonds. Ron pakte zijn aansteker en hield die bij de kaart. "Kijk je wel uit dat je hem niet in de fik steekt?"

"Ah, daar is dat hutje, nu zijn we dichtbij." "Dat hutje zagen we vanmiddag aan de overkant van de rivier." herinner­de Bulldozer zich. Een klein houten hutje lag nu aan dezelf­de kant van de rivier en ze passeerden het op het smalle paadje van nog geen halve meter breed dat nat was en

bedekt was met wildgroeiende boomwortels en losliggende stenen. Hand in hand liepen ze over het paadje en langzaam schudden ze hun hoofd.

"Dit gaat niet, laten we terug gaan naar dat hutje."

Eenmaal daar aangekomen verspreidden ze zich: de meisjes maakten een kampvuurtje in het hutje met wat hout, Ron, Pim en Kim gingen hout zoeken, Paul en Mischa probeerden de weg terug te vinden en Bulldo­zer behandelde zijn voet zo goed als kwaad en legde een nieuw drukverbandje aan.

Een tijdje later was iedereen terug behalve Paul en Mischa.

"Ze blijven wel erg lang weg." vond Dagmar.

"Kunnen we net gebruiken, zijn we die twee straks ook nog kwijt."zei Ron.

"Nee toch?" "Ik zal mijn scheurijzer eens openzetten." zei Bulldozer en schreeuwde de namen van de twee jongens. Die kwamen even later terug.

"We hebben de weg gevonden, het kan nu niet meer mis gaan."

­verklaarde Mischa en Bulldozer hield een opmerking in.

Ze maakten het vuurtje uit en vervolgden hun weg weer hand in hand en met aanstekers aan de voor-en achterkant van de rij. Maar het pad was slecht, smal, nat en hobbelig en Sandra sprong verrast op toen iets voor haar voeten weg­schoot, zodat Bulldozer haar terug moest trekken anders was ze hard naar beneden gevallen. "Gewoon een hagedisje, niks aan de hand." zei hij, het meisje overeind trekkend.

"Dit werkt niet, dat redden we nooit onder deze omstandighe­den." zei Ron vooraan. "Terug naar het hutje?" vroeg Kim achter hem. "Laten we dat maar doen, dit is te gevaarlijk in het donker. Teruuuug!" "Yo!" riep Bulldozer, die achteraan liep, terug en ze kwamen weer bij het hutje aan.

"Wat is dit voor een kampvuur?" wilde Bulldozer weten. "Dat moet je wel wat anders aanpakken, met grote stenen er om­heen. We willen geen bosbrand hè? Laten we dat maar buiten het hutje leggen. Als er niks helpt heb ik hier nog een flesje aanstekerbenzine en met wat tissues kun je daar een aardige fakkel van maken. Eerst eens kijken of we grote stenen kunnen vinden. Moet lukken in zo'n rotsachtige omge­ving." "Dat is makkelijk ja, maar waar halen we hout van­daan? We zijn al zo ver geweest voor het kleine beetje

wat we hebben, de rest is allemaal nat." "Daar heb je niet veel aan en het is niet nodig levend hout af te breken en dat brandt toch niet zo goed."

Ze probeerden het vuur aan te krijgen maar het lukte niet zo erg. "Droog papier zou mooi zijn." zei Mirjam. "Dan is het goed dat ik de krant bij me heb." "Ik dacht dat je die voor El had achter gela­ten?"

"Dacht ik ook maar ik had daar toch niet aan gedacht zo te zien want hier is hij. Wel een dunnetje natuurlijk want het is dins­dag. Nou ja, moet kunnen. Wel zuinig zijn met het pa­pier."

"Ondertussen hebben we nog steeds hout te weinig, dit brandt net een half uurtje." zei Ron, wat in het vuur porrend met een stok. "Of Bulldozer zijn wandelstaf moet eraan

gelo­ven." ­suggereerde Mischa. Ron schud­de lachend zijn

hoofd maar Bulldozer haalde zijn schouders op. "Lopen zal toch niet meer nodig zijn, we zijn gestrand voor vandaag en morgen vind ik wel weer een andere staf. Gebruik maar. Wacht even, ik zal hem eerst wat kleiner maken."

Hij greep de staf bij de uiteinden en brak hem dan doormid­den op zijn voorhoofd, hoewel de tak toch minimaal vier centimeter in diameter was.

Bulldozer had een hard hoofd en hield van show, wetend dat het altijd wel wat opmerkingen op zou leveren. "Is die tak zo broos of is dat hoofd zo hard?" "Die tak was stevig genoeg om de hele dag die negen­tig kilo van Bulldozer te ondersteunen, daar zal het niet aan liggen." zei Pim en Paul

schudde zijn hoofd. Plotseling stond Bulldozer op. "We hebben hout genoeg." zei hij en liep naar het hutje, een klein houten hutje met drie muren om beschutting te bieden tegen regen of wind. "Daar hebben we alles al vandaan

gehaald, dat was niet zo veel." zei Dagmar.

"Dat was van het kampvuur in het hutje, nu hebben we..."

­"...een kampvuur buiten het hutje." "Of eentje vàn het hutje." zei Bulldozer en met een rauwe kreet trapte hij een plank uit een van de muren.­"Hee,daar was ik nog niet op gekomen. Wat nou hout te weinig? Er is genoeg?" ­lachte Ron en hielp mee om de plank klein te krijgen.

"Dat hutje heeft nog hout genoeg, hier komen we de nacht wel mee door."

"Ik hoop niet dat dat nodig is." zei Mirjam, die dicht tegen haar vriend Kim aan gekropen was. Door het vuur zag

B­ulldozer de angst in haar ogen.

Angst, dat ze niet gevonden zouden worden.

"Ach, ze zullen wel naar ons op zoek gaan. Hoe laat is het nu? Kwart over tien pas? Nou ja, we redden ons wel."

"Het begint knap koud te worden ondertussen." zei Mischa.

"Valt toch wel mee?" vroeg Bulldozer, die het niet zo snel koud had.

"Jij hebt makkelijk praten, jij hebt een zwaar leren jack aan." zei Dagmar.

Bulldozer kon daarom niet moeilijk doen en gaf haar zijn jack. Paul nam een plastic regenjasje dat Bulldozer in zijn tas gevonden had want hij had het ook koud. En toen Sandra ook over kou begon te klagen was hij zelfs niet te beroerd om haar zijn trui te geven. "Maar mijn hemd wilde ik wel

aan houden anders gaat die grond onder me zo kriebelen." zei hij laconiek.

"Hoe komt het dan dat jij het niet koud hebt?"

"Zo erg vind ik het niet, ik heb het des te eerder warm en als ik het koud heb dan ik het ook goed koud."

"En je hebt natuurlijk je veldfles, dat houdt je ook warm."

­zei Kim.

"Dat zeker, die rum is wel lekker, dat houdt je warm van binnen."

"Mag ik ook een slokje?" Bulldozer pakte de veldfles van zijn riem en gaf die aan Kim, die een stevige teug nam.

­"Ah, dat is lekker warm."

Nu ging de fles de kring rond, want iedereen kon wel een opwarmertje gebruiken. Ook de meisjes, die normaal niet dron­ken, namen een slok.

"Wat doen we als we hier inderdaad de hele nacht zitten?"

­vroeg Kim.

"Wel, we hebben genoeg rum om ons warm te houden en dan wachten we tot het weer enigszins licht wordt en dan gaan we terug naar het huis."

"Houd alsjeblieft op, ik moet er niet aan denken dat we hier de hele nacht moeten blijven zitten." zei Mirjam. Bulldozer onderdrukte een grijns van leedvermaak en nam nog een slok rum. Ron mixte ondertussen de inhoud van zijn veldfles met de cola in de fles die hij gekocht had.

"We hoeven ons toch geen zorgen te maken dat de cola lauw wordt." zei hij lachend. "Nee, die blijft wel koud.Hoe gaat het met je voet,­ Bull?"

"Gaat wel, er zit nou weer een schoon drukverbandje om en ik voel hem niet zo meer. Het waren voornamelijk mijn enkel en mijn middenvoetsbeentjes en die zitten nu goed vast."

"Beter."

"Het enige wat we missen is een gitaar voor rond het kamp­vuur. Daar had onze gitarist natuurlijk niet aan gedacht."

­merkte Bulldozer op. Ron schudde lachend zijn hoofd. "Net zo min als dat er iemand aan een zaklamp gedacht had. Maar ja, we hadden eigenlijk rond een uurtje of zes, zeven hooguit terug moeten zijn en niemand rekent er dan op dat we hier zo rond een kampvuurtje moeten gaan zitten. Wat me eigenlijk wel een beetje tegen valt van TMB die altijd overal aan denkt."

"Zeventien twaalf zes Ronnie." grijnsde Bulldozer.

"O jee, ze gaan weer hun politiecodes gebruiken. Wat mogen we niet weten Ron?" "Je weet dat hij niet tegen kritiek kan." lachte Ron.

"O jawel hoor, zo lang het maar opbouwende kritiek is vind ik het prima." verweerde Bulldozer zich. In werkelijkheid had hij iets heel anders gezegd en Pim begreep dat ook.

"Hoe kunnen jullie in vredesnaam al die codes uit je hoofd leren?" vroeg Paul zich af.

"Kunnen we niet. Althans, Bulldozer kent ze wel allemaal schijnt het, maar die heeft er zo ontzettend lang achter gezeten dat hij ze wel moet kennen. Omdat hij ongeveer de leider van de TMG is weet hij alles wat wij twee niet zo nodig hoeven te weten. Zo moeten we wel weten wanneer en waar en waarvoor we iemand op moeten roepen."

"Kan dat dan niet in gewoon Nederlands?" "Niet altijd, zeker niet als we in aktie zijn. Het had ons een hoop werk ge-scheeld als al die scanners niet los in de winkel ver­krijgbaar waren, scanner-toeristen hebben al eens een keertje bijna een zaak van ons verknald. Het is dat ik er toen nog tijdig achteraan kon op de brommer anders had die vent ontsnapt. TMB en TMP zaten vast door wel tien auto's en mensen die er op af gekomen waren."

           "Oh ja, dat. Nou ja, daarom kennen we al die codes. En omdat we ze soms ook buiten het werk gebruiken zoals nu."

"Stil eens,ik geloof dat ik iemand hoor." zei Mirjam plotse­ling. Iedereen zweeg maar ze hoorden niets. Bulldozer

s­chreeuwde wat om te zien of er iemand in de buurt was maar niemand reageerde. "Hout is op, trap jij er nog een plankje uit?" "Ja, best. Zo weer terug."

 

Het duurde lang, erg lang. Bulldozer vond niets erg en ging op zijn gemak liggen en sloot zijn ogen, met name de meisjes waren bezorgd en hadden het ook nog steeds koud. Maar dan eindelijk zagen ze iets.

"Ik zie licht, daar!". Nu kwam ook Bulldozer weer overeind. "Je hebt gelijk, ze komen ons halen. Dat werd tijd. Johoo!"

Een zaklamp flitste kort en vervolgens kwam er een wat oudere Belg tevoorschijn.

"Ah, daar zijn jullie. We hebben vanaf half elf naar jullie gezocht."

"En het is nu? Twee uur geweest. Eerst eens dat vuurtje uitma­ken. Zonde, we hadden nog een halve plank liggen."

De Belg keek naar de restanten van het hutje: alleen het geraamte stond er nog, de meeste planken lagen eruit en waren in rook opge­gaan.

De man floot een paar keer hard op zijn vingers, wat

verder­op door anderen herhaald werd. Even later zagen ze de rest van de groep "redders", zes man in totaal. Ze dronken gretig van de cola van Ron, ze bleken dorst te hebben.

En slechts twee van hen proefden de bijsmaak.

Ze volgden de groep mannen en kwamen een half uurtje later weer terug bij het huis. "Zie je wel dat het zo ver niet meer was?" "En je ziet waar we zonder zaklampen terecht zouden zijn gekomen met die rot­paadjes. Als we die weg van jou gevolgd hadden waren we nota bene in drijfzand terecht gekomen. Niet echt een lekker idee." "Ja dat hoorde ik ja. Nou ja, eind goed al goed." zei Mischa. Binnen stonden Klem en Arie te wachten.

"Alweer verdwaald? Jullie blijven ook aan de gang." zei Klem lachend. Klem had bij de commando's gezeten en had wel erger meegemaakt.­ Dit zorgde ervoor dat hij ook wel "Klembo" genoemd werd.

"Yeah, maar het was wel gezellig." vond Bulldozer.

"We hebben nog iets te eten voor jullie bewaard. Je kan aanvallen als je wilt." Maar toen ze de maaltijd, bestaande uit rijst, uien en aardappelen, zagen pasten de meesten maar en ze gingen snel naar de slaapzaal. Daar werden ze uitge­hoord door anderen die nog wakker waren en ze vertelden.

"Lekkere eerste dag. Jammer dat er niets fatsoenlijks te eten was want ik heb wel trek. Nou ja, dat zien we morgen weer."zei Pim."

"Ik trek twee paar sokken aan in mijn slaapzak, het zal wel koud worden en als je stil ligt voel je dat." "Dat voel zelfs jij nog." ­Bulldozer knikte en trok zijn sokken uit,

­trok dan twee paar schone sokken aan.

"Die stinken morgen toch ontzettend, dan kun je net zo goed deze aanhouden. Nou ja, zo lang het maar warm is."

Bulldozer, die normaal zonder kleren sliep, had nu zijn jiu-jitsupak aan tegen de kou, want hij lag net onder het raam wat gesloten was maar toch tochtte.

"Morgen wildwatervaren, dan moeten we uitgerust zijn. Welte­rusten!" zei hij.

De anderen knikten, mompelden wat terug en gingen ook sla­pen.

 

 

 

                        3

 

Bulldozer werd wakker van de herrie om hem heen, begon dan met een uitgebreide serie vloekwoorden. Ron en Pim keken op: dit was niet de normale manier van wakker worden voor

B­ulldozer. De kracht­termen gingen voornamelijk over zijn voeten, die stijf bevroren waren ondanks de sokken.

Maar ja, het was koud buiten, Bulldozer lag onder het raam en isolatie kenden ze hier blijkbaar niet. Ron ging vlug naar beneden en haalde een mok koffie voor zijn vriend.

"Ah, daar ben ik aan toe." zei hij dankbaar.

"Was wel te horen ook TMB, gemiddeld zeventien scheldwoorden per minuut."

"Ja, me poten vroren er bekant af, ze zijn echt ijskoud. En dan bedoel ik ook ijskoud." klaagde Bulldozer, aan de koffie ruikend.

"En dan zijn ze ook ijskoud." knikte Pim, die er zelf ook last van gehad had.

"Vreemd, deze koffie ruikt lekker naar goede koffie maar het smaakt stukken minder." "Het enige wat ze hebben, het moet maar. Nou ja, het kan erger."

"Dat zeker. Geen koffie bijvoorbeeld. Zou je de kan ermee kunnen vullen?"

"Ik weet niet of dat mag." "En ik weet niet of wij we ons daar wat van aan trekken." counterde Bulldozer. "En ik weet niet waar Arie is. Oh Bull, je mag niet roken op de slaap­zaal, uberhaupt niet binnen." zei Pim tegen Bulldozer, die een sigaret op wilde steken, een vaste gewoonte na het

wakker worden.

"Oh great dan moet ik daar nog voor naar buiten ook."

Bulldozer trok zijn pak uit en trok een schoon polo-shirt aan.

"Ik zou er maar een trui overaan doen en dan je leren jack aan." adviseerde Ron.

"Was niet anders van plan."

Iemand riep van beneden dat ze moesten ontbijten en Bulldozer vloekte dat hij nog niet aangekleed was.

Hij kleedde zich snel aan en eenmaal beneden stortten ze zich op de broodmaaltijd. Ze hadden de vorige dag om half vijf voor het laatst gegeten en met name Pim en Bulldozer leken een wedstrijd te houden in boterhammen eten.

"Waar is dat zakje voor?" vroeg Bulldozer terwijl hij de

zevende boterham smeerde. "Lunchpakket." "Shit, moet dat ook nog?"

"Laat maar, doe ik wel even." bood Ron, die al lang uitgege­ten was, aan.

"Prop maar vol." knikte Bulldozer.

"Wat gaan we vandaag ook alweer doen? Wildwatervaren?"

"In half-wild water zei Henk. Ik ben benieuwd. Ik neem in ieder geval mijn veldfles en mijn zaklantaarn mee, ze kunnen me meer vertellen." "Hopen dat de rivier geen zijtakken heeft anders verdwalen we weer." "We laten het leiden in ieder geval niet meer aan Paul en Mischa over." grapte Kim mee.

"Kan is vol trouwens, alleen Henk zag het en dat zit wel goed." meldde Ron.

"Mooi, dan hebben we straks nog een bakkie. In fact, ik lust er nu wel eentje maar die pak ik gewoon maar anders valt het op. Die koffie smaakt naar meer." "Het zal er eerder mee te maken hebben dat je al een poosje geen koffie op hebt en dat je het meestal niet bij een mok laat." zei Pim grijnzend.

­"Vul voor mij ook meteen bij." "Roger."

Na het ontbijt gingen Bulldozer en Ron even buiten een sigaretje roken en Pim kwam ook mee. "Ik denk dat je een hoop kwaaie koppen gaat krijgen als ze horen van gister­nacht." zei Ron met een geheimzinnige glimlach.

"Ja, we zeiden dat we geen leiding zouden nemen en dat we het aan hun over zouden laten, en ik denk dat het het beste was dat het zo ging. Bovendien was het toch humor?"

"Ja, dat zeker, het was gezellig rond het kampvuur van het hutje. Maar waren we thuis gekomen als we je zaklamp hadden

gebruikt?" "Waarschijnlijk wel, maar ik vond het wel leuk zo."

"Zie je wel, ik dacht al dat ik de code begrepen had."

"Aan alles gedacht betekende het. Dus ook aan een zaklamp."

­verklaarde Bulldozer. Pim lachte en keek om zich heen.

"Je hebt het dus gewoon bewust in de soep laten lopen."

"Min of meer, maar dat hadden we nu eenmaal afgesproken. Zal geen tweede keer meer gebeuren dat ze ons niks laten doen."

"De bus vertrekt over een kwartiertje, pak in wat je nodig hebt." kwam Arie vertellen. Bulldozer knikte en ging snel zijn rugzak pakken.

"Brood, fles, zaklamp, handschoenen, sigaretten,

­aansteker... moet genoeg zijn." zei hij, alles nakijkend.

­"Die zaklamp had je beter gisteren mee kunnen nemen." merkte Paul, die ook op de slaapzaal was, op.

"Ja, nu let ik overal op. Je weet maar nooit kunnen we na gisteravond zeggen." Paul knikte lachend en ging met zijn eigen tas naar beneden.

Even later stapten ze in de bus. Er was weinig bewolking en het zou wel wat warmer worden. Bulldozer pakte zijn pet en zette die op. Er werd gestopt bij een benzinestation en daar sloegen ze nog iets te eten en te drinken in, zoals chips en limonade en chocoladerepen. Dan kwamen ze aan bij de start van de tocht en ze werden te water gelaten in de kano's.

"Half wild water Henk?" vroeg Bulldozer. Er lag veel kroos in het water en er leek weinig stroming te zijn. "Ik ben hier ook voor het eerst." verontschuldigde Klem zich. Ze kwamen in dezelfde groep als gisteren, alleen kwam Marcel erbij, evenals Henk en Sakker Raymond.

Het water was allerminst wild maar wel erg laag, ze moesten soms met hun handen peddelen tot ze weer los waren. Boven­dien waren er ontzettend veel planten in het water die de doorgang bemoeilijkten.

De drie voeren achteraan om alles in de gaten te kunnen houden en ze waren er als eerste bij toen Marcel plotseling omtuimelde, zijn spaan in het water zette om terug te veren en een venijnige steen tegen de komen waarop de spaan af­ketste en waaraan hij ook nog eens zijn pols zwaar bles­seerde. Toen de drie erbij waren was hij alweer overeind maar zijn pols deed ontzettend pijn; die kon geen slag meer verder.

Bulldozer had een eerste hulp kit meegenomen, die had hij altijd en overal bij zich,en hij verbond de pijnlijke pols.

­"Zou je zo nog kunnen roeien?" vroeg hij. Al snel bleek dat dat niet mogelijk was.

"Dan pakken we dit touw en dat verbinden we zo. Dan kan hij door twee man gesleept worden."

"Laat dat maar aan ons twee over." zei Raymond.

Henk en Raymond namen het touw en verbond de boot van Marcel met die van henzelf.

"Tot hoe ver moet dat dan? Tot die post waarvan we zagen dat het nog twee en een halve kilometer is."

"Nee, wij moeten naar een andere post, die is nog twee kilo­meter verder en daar kan hij de jeep in."

"Dat is dan nog een pitting eindje." vond Bulldozer.

"Dat zeker, maar het moet maar." zei Raymond.

Het ging echter aardig en de drie gingen vooraan varen. Al snel werd het tempo verhoogd en liepen ze uit op de rest van de groep. Maar dat hadden ze niet in de gaten want ze waren druk in gesprek.

"Ah, jij hebt je trainingshandschoenen aangedaan. Wat beter voor je handen, dat wel. Hee Bull, had jij aan brood

g­edacht?"

"Nee, je kon niks meenemen in de boot dus heb ik dat maar in de bus gelaten."

"Shit, Ron heeft zeker ook geen brood bij zich?"

"Nope. Heb je dan alweer trek? Je hebt net gegeten!"

"Van dat roeien krijg je honger."

"Dat staat vast. Nou ja, misschien is die post nog iets." zei Bulldozer, stevig doorpeddelend met zijn vingertop-loze trainingshandschoenen.

Ondertussen waren ze uit zicht van de groep verdwenen.

"Die zien we straks wel weer, die wachten wel bij de post."

­zei Henk en tuurde het water af naar de drie.

"Ze kunnen in ieder geval niet verdwalen. De rivier heeft geen zijtakken."

"Toch niet? Valt alweer mee. Nou ja, we zien het wel."

Een poos later kwamen de drie bij de post aan.

"Dat wordt even waden. Moet kunnen. Hee jongens, laten we snel die dingen op het droge trekken, ik zie een barretje daar!" riep Bulldozer.

"Lijkt me lekker, een originele Belgische bak frites." vond Ron en hij stond snel naast zijn kano om die het droge op te trekken.

"Had jij je sigaretten meegenomen, TMB?"

"Nooit naar de bekende weg vragen Ronnie. Als ik moet draai­en kan ik niet roeien."

"Heb je ook weer gelijk in. Ja merci."

"Jullie ook een frites mayo?" vroeg Pim. "Zeker. En wat te drinken."

"Bier?" "Nee dank je, doe maar cola of zoïets."

Pim ging bestellen en de andere twee staken een sigaret op.

"Ah, daar is de jeep. Met Arie, zo zo. Was die te lui om te roeien?"

"Dat zal best. Oei, nu zie je de betekenis van een overle­vingskamp."

"Hoezo dat?"

"Marcel. Die moet nu de hele middag bij Arie in de jeep zitten." zei Ron en Bulldozer lachte.

Ron porde hem in zijn zij toen hij zag dat Arie hun kant op kwam.

Met de conrector hadden de drie jongens continu problemen gehad door één van die conflicten was Arie bijna opgestapt.

­Dus was het opletten geblazen als de conrector in de buurt kwam.

"Heeft één van jullie misschien een sigaret voor me?" vroeg hij.

"Ik heb mijn sigaretten in het huis laten liggen."

"Ik heb alleen zware shag bij me." zei Ron, achteloos zijn shag uit zijn zak vissend.

"Hoe kom je dan aan die sigaret?" wilde Arie weten.

"Van Bulldozer." Arie wist genoeg; van Bulldozer zou hij nooit een sigaret krijgen want de meeste conflicten waren tussen hem en Arie, Ron en Pim werden er eigenlijk maar in meegesleurd.

"Dan zal ik niks zeggen over die alcohol in jullie veldfles­sen."probeerde Arie nog.

"Zit er hier dan alcohol in het leidingwater? Hee TMB, toch nog een voordeel aan dat huis!" merkte Ron vrolijk op.

"Omkopen van een ambtenaar in functie." mompelde Bulldozer met zijn sigaret in zijn mond.

"Ik krijg nog eens wat van dat ambtenaar-in-functie gedoe van jullie." zei Arie boos. Bulldozer grijnsde slechts.

"Als ik eens allemaal moest gaan oprakelen waar ik niet goed van werd. Feit is dat we ondanks alles continu in functie zijn. Om precies te zijn hebben we een opdracht meegekregen voor dit kamp."

"Een opdracht?" "Jawel. Een echte. Van de politie. In de bus bekend gemaakt."

"En word ik verondersteld dat te geloven?"

"Nadere informatie bij de heer Klem, die erbij was toen we de opdracht ontvingen. Over de inhoud kan hij je niks ver­tel­len natuurlijk want we hebben alles pas bekeken toen de bus leeg was bij die stop."

"Ik zal jullie scherp in de gaten houden." waarschuwde Arie.

"En als ik zie dat jullie iets doen wat de veiligheid van de mensen hier in gevaar brengt zal ik persoonlijk ingrijpen."

"Hinderen van een ambtenaar in functie..." mompelde Bulldozer achteloos en Arie stampte kwaad weg terwijl Ron zijn lachen niet in kon houden.

Pim kon de weglopende Arie maar net ontwijken toen hij terug kwam met zijn handen vol.

Hij zag de twee andere jongens lachen en vroeg wat er ge­beurd was.

"Arie natuurlijk. Hij kwam om een sigaretje bedelen en toen ik zei dat ik alleen shag had vroeg hij hoe ik aan die sigaret kwam. Van Bulldozer zei ik en toen had hij meteen wel door dat hij van hem nooit wat zal krijgen. Behalve koppijn natuurlijk."

Pim lachte. "Alsjeblieft. Ze hadden nog maar twee cola. Wie neemt die sinas?" "Geef maar aan mij. Dat wordt dan leuk want straks komen er nog een paar die ook wel cola lusten.

­Altijd beter dan die koffie en thee op het kamp."

"Die thee is waardeloos. Zo slap zetten ze het bij ons in de kantine nog niet. En die koffie... ach, dat is in ieder geval beter dan bij Rinus."

"Ja die koffie kan er zeker mee door. Zag er trouwens nog leuk uit. Ze hebben allemaal mokken en die worden door elkaar gebruikt maar ze hebben die van ons wel keurig netjes neergezet. Daar komt niemand anders aan."

"Wat natuurlijk het voordeel met zich meebrengt dat ze een stuk groter zijn dan de gemiddelde mok." merkte Bulldozer op.

"Zeker. Hee, daar komen ze aan. Had jij nog op de tijd ge­let?"

"Bijna een kwartier nu, ze zullen rond de zestien minuten na ons binnen komen."

"Maar nu waren we op de helft pas begonnen in ons eigen tempo, ik vind dat tempo van de groep veels te laag liggen."

"Gaan we dan gewoon door straks?"

"Ja, best. We zien ze wel." zei Bulldozer.

"En hoe eerder we bij ons brood zijn hoe beter." vond Pim.

Eindelijk kwam de rest van de groep er aan.

"Hèhè, daar zijn ze eindelijk. Wat gingen jullie hard zeg! We hebben nog een heel eind te gaan hoor!" zei Henk.

"Maakt niet uit, we vonden jullie wat te langzaam gaan en toen we eenmaal in ons eigen tempo zaten ging het vanzelf. We gaan wel eens op de Rotte varen en dan gaat het ook in dit tempo."

"Nou ja, als jullie uitgerust zijn kunnen jullie wat mij betreft verder, wij pauzeren nog even. Aan het einde van de rivier zien jullie de bus staan, trek dan de kano op het droge aan de linkerkant. Zo, jullie zijn ook nog helemaal droog."

"Ja, het valt mee. Tegen, eigenlijk. We hadden wat wilder water verwacht in plaats van dit lage water."

"Ja, ik had het ook anders gewild maar het is nu eenmaal zo. Nou ja, het is droog." zei Klem.

"Niet te hard zeggen Henk, dat is de goden verzoeken."

Maar het bleef gelukkig droog en ze wachtten nog maar even op de rest van de groep.

Toen ze eenmaal allemaal weer te water waren voeren de drie echter direkt weer op kop en binnen tien minuten waren ze weer uit zicht.

Bulldozer had zijn stopwatch ingedrukt en twee en een half uur later zagen ze het einde van de rivier.

"Ah, daar is de bus ook, daar op de dam. Ai, dat is min­der."­ zei Ron.

"Wat?" "Hier is het water te laag. Dat wordt weer waden voor de laatste honderd meter."

"Moet dan maar. Ik heb gelukkig mijn laarzen aangetrokken."

"Dat was het weer. Hoe lang zijn we onderweg geweest na de post?"

"Twee uur vijfendertig. Dus ongeveer zes uur in totaal."

"Dat is knap snel. Nou ja, maar kijken hoe lang het duurt voor de rest er is. Zal dan wel ongeveer een half uur zijn."

"Ja, we schijnen hard te gaan vergeleken met de rest. Daarom haalden we die andere groep ook in. Dat was een groep van de Xoffrai, dus die gingen ook vandaag."

"Nee joh, die zitten ook bij ons. De Xoffrai zal vandaag wel naar de grot gaan."zei Pim.

"Zag je Daphne nog? Die zat net haar surfpak uit te wringen toen we erlangs voeren." zei Ron glimlachend.

"Daar valt toch weinig aan te zien." zei Bulldozer schouder­ophalend.

Ze trokken de boten de kant op en bleven even buiten zit­ten, op de rand van de mooie dam.

Bulldozer en Ron staken een sigaret op en keken over het water.

"Ik kan de rest nog niet zien. Nou ja, dat duurt nog wel eventjes. De rest zal zo gelijk met die andere groep aanko­men als die nog lang daar bleven liggen." schatte Bulldozer.

"Ik zou het niet eens volhouden, al die tijd in dat slome tempo. Dan zou het in ieder geval een stuk vermoeiender zijn geweest."

"Yeah. Gaan wij nog wat zinnigs doen of blijven we hier zitten?"

"Wat voor zinnigs kun jij bedenken in een verlaten gat als dit hier? O laat maar, ik neem aan dat jij die telefooncel eens nader gaat bekijken."

"Zeker weten. Ha, ze hebben hier toch nog technologie."

"En jij moet degene zijn die een AT&T kaart heeft meegenomen en je moet hopen dat het een kaarttelefoon is."

"Zouden die Belgen nu al zo ver gevorderd zijn? Natuurlijk heb ik mijn kaart bij me, wat denk je wel? Ik denk aan al­les."

Met een grijns voegde hij daaraan toe: "Al hoeft niet ieder­een dat te weten."

"Wie ga je bellen?" "Ellen, als die tenminste wakker is en mijn antwoordapparaat niet aangezet heeft. Nee, muntjes. Dan maar op de oude manier."

"Heb jij dan nog muntjes?"

"Dat is de antieke manier, niet de oude. We laten de gemeen­te voor dit gesprek opdraaien."

"Ah kijk hij heeft zelfs het nummer van collect call. Hij denkt inderdaad overal aan." "Ja goedendag met Bulldozer, ik wilde een collect call gesprek aanvragen..."

Hij gaf het nummer door en even later had hij zijn zus aan de lijn.

"Hee kijk nou, ze hebben daar telefoon."

"Nee dat niet, het is daar zwaar waardeloos, nat en koud.

­Maar we zijn nu even bij de rest weg, we roeiden een klein stukkie harder en dus kon ik even een telefooncel opzoe­ken. Hoe gaat 'ie daar?"

"Rustig, er is een stapel pakketjes voor je binnen geko­men. Moet ik ze replyen of doe je dat zelf?"

"Zat er nog wat byzonders bij?"

"De nieuwe Skyhigh, Coma Light 12, de nieuwe Insider, een stuk of vier nieuwe Poolse demo's en wat andere dingen."

"Klinkt leuk. Doe ik zelf wel als we terug zijn. Hee luister eens, jij had het toch over die jongen die aan drugs bezwe­ken was?"

"Ja, dat stond toen in de krant."

"Nou, wij hebben dat als zaak gekregen."

"Die post van de politie die je open moest maken als je in de bus zat?"

"Precies. Nou is dat waarschijnlijk een kleine dealer. En omdat die jongen in de Pencil komt willen wij weten of die dealer er ook komt."

"En hoe wilde je dat te weten komen? Ik weet nergens van."

"Kijk even goed uit je doppen. We zoeken iemand die populair doet en die altijd veel te veel geld bij zich heeft."

"Populair en veel geld. Ik ken er zo eentje. Rond de één meter vijfennegentig, lang zwart haar, blauwe ogen, smal pos­tuur..."

"Die pak ik niet, die is me wat te snel." lachte Bulldozer.

"Maar buiten Ron? Ach, er komt zo veel binnen. Nu je het zegt, er komt een groepje jongens binnen waarvan er eentje vaak betaalt. Stephan zei dat hij nog eens met die jongen naar een nachtclub was geweest en hij had ook alles betaald

tot en met de taxi naar huis toe."

"Dat klinkt interessant. Die Stephan, is dat Blow?"

"Zeker."

"Ik moet eens met Blow praten, die kan ons goed van pas komen. Want die is ook niet misselijk van een pilletje of twee als hij naar een rave gaat. Hoe heet die gozer?"

"Ik geloof dat hij Michael heet. En hij heeft een broer­tje Dennis. Een eng dik jochie met stekeltjeshaar. Die Michael heeft ook heel kort haar, een vlassig snorretje en altijd zo'n trainingsjack aan, zo'n Aussie."

"Die ken ik. Hou die eens goed in de gaten."

"Als hij komt zal ik dat zeker doen. Tot hoe ver moet ik gaan?"

"Dat moet je zelf weten. Al moet je niet te ver gaan natuur­lijk maar dat weet je zelf het beste. Ga in ieder geval niet met hem mee naar huis, dat soort lui kunnen wel eens gevaar­lijk zijn."

"Ik kijk wel uit, het is mijn type niet en Pim zou het me nooit vergeven."

"Wanneer is de bruiloft?" vroeg Bulldozer grijnzend.

"Ach, houd toch op. Je weet hoe ik daarover denk. Ik kijk in ieder geval uit naar die jongen en zodra je terug bent hoor je alles."

"Okay. Ik moet weer verder, ik zie je vrijdag."

Bulldozer hing op en liep terug naar de andere twee.

"Wigger-achtige Johnny met een vlassig snorretje. Naam Michael. Mike, waarschijnlijk." rapporteerde hij.

"Moeten we hem hebben?"

"Voorlopige verdachte. We kunnen nog niks hard maken maar Ellen houdt hem nu in de gaten en komt met een volledig rapport. Daarna gaan wij zelf kijken."

"Mooi geregeld. Nou, de rest komt net in zicht maar dat duurt nog wel eventjes voor ze er zijn. Eerst eens een siga­retje."

"Nee, dat had je moeten meemaken toen Bulldozer begon over ambtenaren in functie." zat Ron aan Pim te vertellen.

"Daar heeft hij al zo veel problemen mee gehad toen, dat kan ik me voorstellen. Wat zei hij dan?"

"Oh, ik word niet goed van dat ambtenaren in functie gedoe en toen zei Bulldozer dat hij een aardig lijstje zou kunnen geven waar hij niet goed van werd. Hij vertelde toen dat we een opdracht hadden en Arie gaat ons nu in de gaten hou­den, zegt hij. En als we iets doen waardoor er mensen hier in gevaar komen zal hij persoonlijk ingrijpen. En toen begon Bulldozer over verhinderen van ambtenaren in functie en toen stampte hij kwaad weg, toen kwam jij er net aan."

"Ja, ik zag dat gezicht van hem, hij was behoorlijk nijdig.

­Wat zijn we toch goed in Arie pesten hè?"

"Hij lokt het allemaal zelf uit, hij verdient het." zei Bulldozer.

"Maar ja, dan halen we ook ons diploma Arie pesten volgend jaar."

"En bij het examen daarvoor raad je nooit wie er komt sur­veilleren." voegde Ron daar aan toe, "Klem."

"Voorlopig kunnen wij hier nog weinig doen. Van mij mogen ze opschieten. Ah, daar was die groep van Daphne ook."

"Dan hebben we pittig snel geroeid. Moet kunnen."

Toen iedereen er was bleken er een hoop nat te zijn, sommige meisjes hadden er op gerekend en zaten nu in een badpak in de bus.

"Mooi strandweertje. Jij nog een ijsje, TMB?"

"Lekker. Nou ja, let's move it."

De bus vertrok inderdaad een poosje later.

"Wat waren jullie ontzettend snel weg zeg, zonder slepen konden we jullie ook niet bijhouden." zei Klem.

"Ik weet het, we hebben een klein half uurtje gewacht. Maar wij roeien nu eenmaal makkelijker in ons eigen tempo. Wel mazzel dat we nog even een telefooncel zagen."

"Oh, nog even gebeld? Met wie?"

"Rotterdam."

"Dan weet ik nog niet veel meer."

"Is ook nergens voor nodig."

"Ik hoorde trouwens nog van Van Ede dat jullie nu met een zaak bezig zijn. Was dat waar jullie voor in de bus bleven? Hij zei nog dat jullie misschien wilde fratsen uit gaan halen en dat er op jullie gelet moet worden."

"Wat een zeikerd. Niks aan de hand, voorlopig althans. Maar als er meer gegevens boven water komen kunnen we aktie ondernemen."

"Tegen wie?"

"Tegen jou, dan kunnen we eindelijk bewijzen dat je een spion bent van de BVD en dat je dokumenten bijhoudt over Arie omdat je hem van communisme verdenkt."

"Ai, dan ben ik mijn dekmantel dus toch kwijt." lachte Henk.

"Laat Arie maar lekker schuiven, wij zorgen er wel voor dat hij zich nergens mee bemoeit. Het feit dat Ohm er nu niet bij is geeft hem geen macht. En ik vind die nieuwe school­wet­ten helemaal niet erg."

"Welke bedoel je?"

"Oh, dat er nu niemand meer zomaar van school gestuurd kan worden. Daar hadden ze een paar jaar terug mee aan moeten komen. Nou kan hij ons niks meer maken."

"Ik dacht niet dat die regel daarvoor in het leven geroepen is."

"De wet werkt voor jou als je weet hoe je hem moet gebrui­ken. En wij zijn dienaren van de wet dus wij weten dat als geen ander."

 

Terug op het kamp vond Ron tot zijn vreugde een gitaar.

"Zowaar, ze hebben hier nog entertainment. Wel geen

elektri­sche maar je kan niet teveel eisen. Ze hebben hier nog maar nauwelijks elektriciteit in dit huis."

"Ja, dan maken wij weer even een kampvuurtje en kunnen we liedjes gaan zingen rond het kampvuur. Trap jij er eens een deur uit,­ Bulldozer." grapte Kim.

Ron viste ondertussen een plectrum uit zijn broekzak -hij had geen broek waar geen plectrum in zat- en tokkelde wat.

"Hee kijk nou, dat is Fade to Black. Klinkt goed." vond Paul.

Bulldozer had ondertussen een mondharmonika in zijn koffer gevonden en speelde er wat op.

"Hee, dan kunnen jullie samen Candy spelen. "zei Pim,

onder­tus­sen naar wat dingen zoekend om op te drummen. Zijn drumsticks waren stan­daard bagage.

"Nou kom ik een gitaar tekort." zei Tony.

"Sad but true!"

"Geef mij dat ding dan maar." zei hij en nam de mondharmoni­ka.

"Oh yeah, The Hard Foundation live!"

Ze speelden een paar nummers en dan was het tijd om te eten.

De macaroni was smakeloos en het enige wat er was om er wat smaak aan te geven was ketchup en Bulldozer hield daar niet van. Hij was blij dat hij nog wat brood over had van zijn lunchpakket en hij at dat maar op.

's Avonds werd er nog wat gekaart, tot hun geluk bleek Kim te kunnen klaverjassen al speelde hij niet zo sterk.

"Kom nou toch, hoe kun je daar nu in vredesnaam op zitten passen?"

"Ach, ik dacht ik heb de boer niet en ook geen azen, ik wacht op die schoppen."

"Vier keer de nel met vier keer schoppen bij. Ik had de boer voor je en ze hadden alleen de slag van schoppenaas gehad, ik had de tien kaal. Dan kom ik op ongeveer 24 punten

m­aximaal als we de roem kunnen ontwijken en dat kun je want je hebt er vier." klaagde Pim.

"Vier keer verplicht spelen wij altijd. Je hebt nog een maat ook."

"Ach, op die manier. Ik zal het onthouden."

Toen het licht rond de klok van elf uit ging flitsen de verschillende zaklampen direkt aan. Er werd nog volop ge­praat en regelmatig kwam Arie naar boven om de groep tot stilte te manen. Dat hielp meestal voor een volle seconde maar Arie leek zich daar niets van aan te trekken

en hij bleef terug komen.

"Man, ga toch zelf lekker slapen en laat ons met rust." klonk een onderdrukte maar duidelijk verstaanbare stem.

"Wie zei dat?" wilde Arie luid weten maar nu zweeg iedereen.

En Arie had natuurlijk kunnen weten dat er maar één was die op die toon tegen hem kon praten: Bulldozer.

Arie ging weg en kwam nu inderdaad niet meer terug.

"Opgeruimd staat netjes, straks eens in de grot kijken."

 

 

 

                        4

 

Toen ze weer in de bus zaten om naar de grot te gaan was het

stil. De meesten waren nog aardig moe en wisten niet

helemaal wat er ging gebeuren.

Ze zagen dat het een gedeeltelijk bovengrondse grot was, in

een vrij hoge berg. Koud zou het zeker zijn.

Eenmaal bij de grot moesten er groepen gemaakt worden voor

de moeilijkheidsgraad van het parcours. De jongens gingen

auomatisch bij moeilijkst staan en langzaamaan hoorden ze de

verhalen van tijgeren in de modder, smalle doorgangen en koud water; Ron's beeld van een rustige wandeling verdween.

Het begon al meteen goed: ze moesten door een smalle, mod­derige opening glijden en ze belandden in de modder waardoor ze er binnen de minuut al bruin uit zagen.

Even later kreeg Mischa last van claustrofobie en hij werd terug begeleid door sakker Jules.

En inderdaad was het smal en laag; bovendien moesten ze oppassen om niet in een 'diep gat' te vallen. Voornamelijk in het eerste stuk waren er nogal wat diepe gaten en de roep "diep gat!" weerklonk enkele keren als waarschuwing.

Toen kwamen ze bij een klein meertje.

"Wat is dit?" vroeg Bulldozer.

"Water."

"Ja dat ziet m'n neus nog wel. Hoe diep?"

"Zo'n anderhalve meter." "Ah nee."

Het was ruim vijf meter lang en Daphne durfde niet. Er werd een uitzondering voor haar gemaakt en ze werd over een rots getrokken, waarbij ze het geluk had dat ze klein en smal was.

De rest moest het water in en plotseling hoorde Ron iets achter zich en keek om. Bulldozer keek met wijde ogen en hapte naar lucht. Hij was niet al te lang en hij stond tot aan zijn nek in het water. Het water, wat net iets boven nul was, sloeg duidelijk op hem en hij had geen lucht meer.

Maar hij beet op zijn tanden en met een paar stevige zwemslagen was hij aan de andere kant, vloekte dan hard, wat door de grot echode.

"Wat is dat water koud zeg, ik had eventjes geen lucht meer. Dan heeft lange heipaal zijn toch nog voordelen."

"Ja, ik had nergens last van, al had ik die kou niet ver­wacht. We mogen wel oppassen dat we niet verkouden wor­den." "Dat zeker want we zijn er nog lang niet heb ik zo het gevoel."

"Klopt." zei Jules vrolijk, "We zijn nog maar net begonnen."

Bulldozer bromde iets en liep door, nu automatisch voorop lopend. Even later haalde Jules hem in omdat die de weg beter wist en Bulldozer ging weer in het midden lopen. En dat was maar goed ook want hij was er snel bij toen Debbie slipte in de modder. Door haar snel beet te pakken voorkwam hij dat ze in een 'diep gat' viel. Zelf lag hij nu echter ook en hij zag in een flits dat hij nu in dat gat zou val­len. In een reflex gooide hij zijn lichaam om en hield de rand vast. Hij landde met zijn voeten aan de andere kant van het gat en vormde zo even een menselijke brug. Debbie, hevig geschrokken van de val, stond ondertussen weer. "Dan heb je mij mooi gered maar nu zit je zelf in de problemen." zei ze zacht.

"Dat valt wel mee, ik kan zo nog wel een half uurtje liggen en nu heeft Pimmie alle tijd om me te helpen."

"Ja hoe dan? Ik sta nog aan deze kant."

"Steek dan eens even over en laat Ron hier blijven."

"Wel voorzichtig zijn, er zijn hier aan alle kanten rotspun­ten. Hoe wilde je dit doen?" vroeg Jules bezorgd.

"No problem. Pim, kom hier aan mijn voeten staan. Jules en Paul gaan achter Pim staan om hem op te vangen. Ron pakt zo mijn handen beet als Pim mijn enkels heeft."

instrueerde Bulldozer kalm. Iemand scheen met een zaklamp naar beneden en hij keek recht in het gat, zo'n vijf meter diep. Er waren veel gemene punten en als hij zou vallen zouden er wel eens vervelende dingen kunnen gebeuren.

"We hebben je beet. Wat nu?"

"Til eens wat hoger Ronnie. Hoe hoger hoe veiliger. Op het teken laat jij los en trekt Pim zo hard als hij kan. Jules en Paul vangen hem op. Staan jullie een meter achter hem?"

"Dichter, we kunnen nog wel verder. Werkt dit?"

"Het moet maar. Als ik mijn handen aan deze kant kan krijgen is alles in orde, anders moet ik blokkeren en dat zal wel pijnlijk zijn."

"Of iemand vangt je bovenlichaam op."

"Kan ook. Staat er iemand?" "Klaar."

"Nu!"

Pim trok uit alle macht en terwijl Jules en Paul hem van achter opvingen greep Kim Bulldozer onder de borst beet en zo konden ze hem neerzetten.

"Lef heb je genoeg, Debbie was anders in het gat gevallen."

zei Jules waarderend toen Bulldozer ook weer stond.

"Nou ja, alles is nu in orde en we kunnen verder."

"Met gevaar voor eigen leven redt hij het meisje. Ah, wat kan TMB toch nostalgisch zijn. Jammer dat hij al bezet is."

­zei Ron overdreven in een poëtische toon.

Er werd hard gelachen en ze gingen door. Het stuk was nu zwaar omdat het erg laag was en ze met de zaklamp in de hand door lichtbruine modder en klei moesten tijgeren maar het ging wel. Dan kwamen ze bij de S, vertelde Jules.

En die S liep recht omhoog en was vrij smal. Pim en Bulldozer gingen nu automatisch achteraan staan. Jules klom er eerst zelf makkelijk door, hij had dit veel vaker gedaan.

­Daarna gingen de meisjes: Daphne, Debbie en Miriam. Kim, die erg slank gebouwd was, had ook weinig problemen en Paul en Ron gingen er ook nog vrij makkelijk doorheen. Toen ging Bulldozer.

Hij zocht naar steunpunten en keek omhoog. Eerst moest hij omhoog kronkelen en dan zou hij zich achterstevoren omhoog moeten trekken. Hij wist dat dat een hele krachttoer zou zijn en Jules zou de meisjes wel geholpen hebben. Probleem was dat het smal was.

"Arme Pimmie, het is hier voor mij al te smal." mompelde hij.

"Wat zei je?" vroeg Ron.

"Ik zei het is hier voor mij al te smal en dan moet onze vriend er ook nog door." zei hij hardop.

"Voor jou al te smal?" vroeg Pim "Yup."

"Dat gaat lekker zo." vond Pim.

"Okay, nu is daar een steunpunt, zet daar je linkervoet op. Bijdraaien met dat been, een beetje naar binnen. Probeer nu hier boven dat kleine randje te komen dan ben je over de helft." instrueerde Jules van boven.

"Jij hebt makkelijk praten."

Met veel gesteun en krachttermen kwam Bulldozer eindelijk

boven en hij ging zitten. "Het duurde bij mij al zo lang en

voor Pim zal het wel niet veel beter zijn."

"Dat kan inderdaad nog wel even duren. Nou Pim, net als TMB

maar dan een stukje sneller. Het laatste stuk is het zwaarst

maar dat eerste stuk moet kunnen. Een beetje lenigheid daar."

Pim klom moeizaam omhoog. "Nu daar indraaien anders kom je

straks klem te zitten. Nee naar links, je moet die kant op."

hielp Bulldozer mee.

Toen stopte Pim. "Ik zit klem."

"Klem kan je niet horen en zitten kun je altijd nog." merkte

Ron spitsvondig op.

"Leuk. Hoe kom ik hieruit?"

"Klein stukkie terug, dan nog verder met je heupen indraaien

en dan zo naar boven komen. Wel een onnatuurlijke houding maar dat moet maar. Kom op, TMB kwam er ook zo door."

"Ja, maar ik ben een stukkie breder dan Bull. Ik kom er zo

niet door."

"Natuurlijk kom je er door." zei Jules.

Na vele minuten kwam het hoofd van Pim eindelijk in zicht.

Paul boog voorover. "Hee Pimmie, krullebol." zei hij plagend

en aaide Pim over zijn bol.

"Wacht maar tot ik hier uit ben."

"Dat doen we al de hele tijd. Nu je handen rond deze rand

hier en optrekken."

"Waar zit die rand?"

"Twintig centimeter boven je voorhoofd nu, dus kijk uit,

niet te snel naar boven."

"Pimmie te snel naar boven? Daar geloof ik niks van."

Het duurde dik een kwartier en daarna was ook Pim boven.

"Zo, nu hebben we het ergste gehad. Okee, we krijgen de

trechter nog."

"Dat klinkt ook lekker smal." vond Pim.

"Veel erger dan dat kan niet. Het moet meevallen."

En inderdaad, het viel wel mee.

Toen kwamen ze eindelijk buiten en daar zagen ze wat mensen,

voornamelijk meisjes, zitten die niet gedurfd hadden. Ook

Mischa was daar weer.

"Jezus zeg wat zien jullie eruit!" riepen ze.

"Ja, het kon goed smerig worden daarbeneden. Daarom moesten we ook oude kleren meenemen."

Ze werden uitgehoord en ze vertelden.

"En ik heb zo'n kwartier vast gezeten in die S, dat was echt

niet te doen. Nou ja, op den duur kwam ik er wel uit maar het duurde tien keer langer dan bij de rest. Behalve Bull

natuurlijk, die deed er ook eventjes over. Maar die moest weer stunts uithalen natuurlijk."

"Wat dan? Liep hij gevaarlijk te doen?"

Pim keek Bulldozer na die naar de rivier liep om de modder

uit zijn kleding te wassen.

"Dat niet al was het wel even gevaarlijk. Hij zag dat Debbie viel en hij heeft haar van een harde smak van vijf meter gered. Dus hij pakt haar beet maar gaat daarbij zelf neer en hij duikt richting gat. Moest hij weer even een akrobatische toer uithalen om zichzelf over het gat te strekken en wij moesten hem eroverheen tillen."

"Daar kom je dan nog goed weg Debbie."

Het meisje, een klein Oriëntaals halfbloedje, knikte kort. "Ik gleed weg in de modder en hij had me net op tijd beet. Hij gooide me wel naar de grond maar dat was altijd beter dan in dat gat vallen, het zag er echt eng uit."

"Nou ja, eind goed al goed zullen we maar zeggen. Ik ga ook even naar de rivier, hier moet wel wat gewassen worden want zo kan het de koffer niet in."

Ron en Pim liepen naar beneden en zagen daar een andere groep staan.

"Jullie kunnen nu nog terug!" riep Ron naar de groep. De groep jongeren keek naar de twee, die helemaal onder de modder zaten, en vroeg of ze ook uit die grot kwamen.

Sommi­gen schrokken toen ze dat bevestigden en hadden weinig zin om er aan te beginnen.

Ron lachte schalks en dook het water in.

"Nah, dit is niet zo koud als daarbinnen. Hee, daar is een rots aan de overkant, zouden we daar morgen kaan rotsklim­men?"

"Kan best, ik weet het niet. Zou je wel verwachten, alles bij elkaar. Al is dit niet de rivier waar we gekanoed heb­ben. Hier staat gelukkig een beetje meer water."

"Hadden we hier maar gekanoed. Dat was beter geweest. Het was meer stuwen door laag water dan peddelen."

"Debbie staat deze kant op te kijken. Naar jou dus waarschijnlijk."

Bulldozer haalde zijn ontblote brede schouders op.

"Ik ben bezet en dat weet iedereen op school."

"Maar ze is je wel erg dankbaar als ik zo voor de rest van de tocht die blikken goed zag. Ken jij die ene cola light reclame? Nou, zo liep ze naar je te kijken."

"Mijn favoriete blikken." grijnsde Bulldozer, want Ron had het over bewonderende blikken.

"It's eleven-thirty." grijnsde Pim die zijn shirt uitwrong. "Bah, dat water is ook al zo koud. Niet zo erg gelukkig als daarbinnen. Ik dacht echt even dat ik een hartstilstand kreeg zo intens koud was het. Ik had even geen lucht meer."

"Ik zag het ja. Nou ja, voor jou is het in ieder geval weer een avontuurlijke tocht geworden en iedereen heeft het straks weer over je heldendaden." lachte Ron.

Van eer en roem kon Bulldozer immers nooit genoeg krijgen.

En hoewel hij zich vaak wat nors bescheiden voordeed genoot hij van alle aandacht die hij kreeg.

"Was die duik geen show-werk?" vroeg Pim.

Bulldozer schudde zijn hoofd. "Een reflex. In zo'n gevaar­lij­ke grot met rotspunten kun je je geen stunts ver­oorloven als het anders kan. Gewoon een reflex."

"Dan is het mooi dat je zo'n lange jiu-jitsu opleiding hebt gehad, met gewoon valbreken had je het hier niet gered. Wel een mooie brug, en dan nog omgekeerd. Dan mag je blij zijn dat je je legerkisten hebt aangetrokken met die stalen neuzen, daar kon je mooi op balanceren. Al vraag ik me nog af hoe je in zo'n positie terecht kunt komen. Je gaat rich­ting gat met je voeten en je maakt een draai zodat je handen op de oorspronkelijke kant komen, de punten van je kisten op de andere rand, buik naar beneden."

"Nou, zodra ik zag dat ik ging vallen zette ik me af in een

poging om in ieder geval met mijn voeten de overkant te bereiken om dan mijn lichaam met kracht naar de overkant te gooien voor ik neerkwam. Maar halverwege zag ik dat ik dat nooit zou halen en toen heb ik maar een schroef gemaakt. Een handstand-brug zou een beetje lastig zijn met die punten, op deze manier kon ik grijpen en vastklampen. Het was de enige manier om honderd procent zeker te zijn dat ik het in ieder geval zo kon houden."

"Toch, als je even een handstand-brug zou kunnen maken had ik je gewoon met een onderbeenklem naar de overkant kunnen slingeren, dat werd nu wat lastiger."

"Daar moest ik dus even niet aan denken, stevig staan was even iets belangrijker dan aan de overkant komen."

"Op die manier. Je moet verdomd koel kunnen blijven om dan zo snel na te denken." vond Pim.

"Dat moet wel. Nou ja, alles is in orde. Alleen een paar kleine schaafwondjes aan mijn hand maar het had erger ge­kund."

"Dat zeker. Nou, zo moet 'ie maar. Snel naar de handdoeken en de eventuele warmte. Zouden we die kleren ergens kunnen drogen?"

"Kan wel beneden denk ik. Ah, daar is de bus dan weer. Instappen dan maar en hopen dat de walrus de verwarming aan heeft."

Dat bleek inderdaad het geval te zijn maar veel was het niet.

"Gisteren was het nat, aardig koud maar gezellig, de dag ervoor was al helemaal koud, behoorlijk nat en gezellig rond het vuur en nu alweer. Dat zijn wel te trefwoorden van dit kamp."

"Voeg daar waardeloos eten en nul komma nul comfort aan toe en dan zijn we er wel. Maar we vermaken ons wel en Arie is niet al te lastig, dus we redden ons wel."

"Oh,dat zeker. Weet je wat ik me afvraag? Jij zei wel dat Arie de indeling had gemaakt, omdat hij Nicky bij de andere groep gezet had. Maar ik denk dat hij dan eerder..."

"Ons drie uit elkaar gehaald had ja. Nou ja, dan niet. Maar meestal doet Arie dat soort dingen."

"Dan hebben we nog mazzel gehad."

"Hoewel het natuurlijk geen ramp is als wij drie uit elkaar gehaald worden. We hebben het ook wel eens alleen moeten doen."

"Ja, maar in dat geval is er altijd eentje die alle lol mist."

"Dat zal wel meevallen, als het moet doe ik het zelf. En dan bovendien is er altijd wel iemand anders bij waar je lol mee kunt trappen, in de Xoffrai zit natuurlijk ook wel genoeg. En bovendien heb je daar Ohm altijd nog die de boel kan vermaken, en dan nog eens zonder bedelende Arie erbij."

"Ja, het was pas echt leuk geweest als we Arie en Ohm bij elkaar gehad hadden, dan was Arie de hele tijd vervelend geweest zoals hij nu is en dan was Ohm er geweest om hem de hele tijd op zijn vingers te tikken, Pompe doet niets en Klem lacht alleen maar om alles, daar heb je niks aan."

"Maar hij loopt tenminste ook niet in de weg, dat is alvast een pluspunt. Hij zal nooit achter onze drankvoorraad gaan zitten. O ja, dat is wel iets wat ik van Arie verwacht. Houd hem goed in de gaten, ik verwacht een kofferinspectie. Ik hoop wel dat de anderen van de groep niet te veel praten over die rondes die de veldfles heeft gemaakt toen we rond het kampvuur zaten. Natuurlijk mag alcohol weer niet maar buiten ons drie zijn er zat die wat meegenomen hebben."

"Hoe laat zouden we trouwens morgen aan komen? Zou je Pa er dan staan?"

"Rond negen uur 's avonds. Nou, dat is inderdaad hard gegaan, morgen gaan we alweer weg. Hee, we zouden toch nog gaan rotsklimmen?"

"We zullen wel inpakken en dan voor we naar huis gaan naar

die rots gaan die we gaan beklimmen."

"Dat denk ik ook inderdaad, dan hoeft hij geen twee keer te rijden. Ik ben benieuwd of zo nog iets voor vanavond op het programma hebben staan."

"Ik denk het niet, de afgelopen avonden hebben we ook niks gedaan. Goed, de eerste avond waren we er niet natuurlijk maar er was hier ook niks gebeurd, al heeft iedereen op ons zitten wachten tot een uur of twaalf en ze zaten zich af te vragen wat er met ons gebeurd was."

"Ik kan me de speculaties voorstellen." glimlachte Pim.

"O jee. Dat we verdwaald waren wisten ze al, want de sakkers wisten dat we al een paar keer verdwaald waren. Maar hoe we ons in de nacht zouden redden, daar ging het over."

"Ze hadden kunnen weten dat wij ons wel redden." vond Ron.

"Nou ja, we hebben bij zo'n survivalkamp tenminste eruit gehaald wat er in zit." vond Bulldozer.

"Dat zeker. Hee, we rijden weer. Ik begin trek te krijgen."

"Weer iets met rijst geloof ik vandaag. Dan zijn we in België en alle patat hebben we zelf moeten kopen."

"Alweer een tegenvaller, zo'n kamp is volgens mij alleen maar gebouwd op zo veel mogelijk dingen die zwaar tegen kunnen vallen."

"Nou ja, als het eten het ergste is valt alles wel mee." vond Pim.

"Dat koude water, dat vond ik erg."

"Erger nog dan toen je daar zo lekker lag?"

"Zeker weten, daar was ik tenminste nog bij mijn positieven, en bij dat koude water was ik even alles kwijt."

"En ik vond die S een verschrikking. Volgende keer nemen we Huib Troost mee, dan kunnen we lachen. Die mag dan dat hele eind terug lopen want hij komt er zeker niet door."

"Daar moeten ze een stuk grot voor slopen. Maar ja, die komt al niet door die eerste glijbaan als je het mij vraagt, dat ging bij ons ook nog maar net."

"Nou ja, het ergste zit er op. Dat rotsklimmen moet meeval­len zou ik zo denken."

"Je weet het maar nooit."

"Ondertussen zit ik te denken wat wij nu moeten doen. Ik bedoel, El ziet dan wel..."

Bulldozer legde Ron het zwijgen op en wees om zich heen.

"Later Ronnie, dat bespreken we wel als we weer alleen zijn,

in zo'n volle bus zitten zat mensen die het niets aan gaat."

"Ook weer waar."

 

Terug in het huis was het druk bij de straalkachel. Mensen hadden daar hun natte en vuile kleding opgehangen om het wat

te laten drogen en velen vielen aan op de warme koffie en

thee. De drie zonderden zich direkt af.

"Okay, El ziet dan wel een verdachte maar we kunnen Blow geen pillen laten kopen en dat als bewijs aanvoeren, wat dat betreft zijn ze in het buitenland een stukkie makkelijker. Misschien zouden we een narc in moeten schakelen, die heeft daar wat meer verstand van."

"Als een narc dat af zou kunnen handelen had Rini wel meteen de narcotica brigade er op af gestuurd."

"Allicht, ik had het niet over aktie, maar over advies. Hij weet iets meer van dat soort af en we praten hier over dood door schuld, dat is geen klein dingetje waarbij we eventueel nog foutjes kunnen maken zoals dat intimidatie geval van vorige keer. Wat expertise is altijd welkom, en het beroemde show-element moeten we maar even vergeten."

"Zit wat in Bull. We kunnen hem niet zo maar pakken. Of had jij een ander plan?"

"We moeten hem pakken op dealen, en dan kunnen we een inval doen. Dan kunnen we kijken of het inderdaad dezelfde pillen zijn en moeten we getuigen hebben die kunnen bevestigen dat die jongen pillen bij die Michael kocht, even voorop gesteld dat Michael inderdaad onze man is."

"En als dat niet zo is?"

"Dan zijn we terug bij af. Maar daar wilde ik even niet van uit gaan."

"Als Columbo iemand verdenkt gaat hij door tot hij hem heeft." grinnikte Ron, die Bulldozer graag met Columbo vergeleek.

"Exactly. Ik heb een backup plan voor het geval dat, maar dat wordt een stukkie lastiger en werkt alleen als alles voor de rest gefaald heeft. Daar zit een hoop werk in en dus doen we eerst alles wat zo kan. Op Michael dus. We moeten de connecties hebben. Of we kunnen infiltreren en zo een beken­tenis opnemen."

"Wie weet in de Pencil wie we zijn?"

"Alleen Ellen, Dees weet het niet eens. En El houdt haar mond wel."

"Dat geloof ik wel."

"Hoe wil je je in dat gezelschap mengen?"

"Ik weet niet met wie hij om gaat. Ik denk dat het te veel opvalt als we alledrie gaan."

"Dat wel. Ga jij alleen?"

"Of jij, of Pim. Maar niet alleen, mister Blow gaat ons namelijk bij hem introduceren."

"Ah, ik zie wat je bedoelt. Nou ja, jij kent Blow het beste dus ik stel voor dat jij gaat."

"En ze kennen jou ook als tijdelijke barkeeper. Weet Blow eigenlijk dat El je zus is?"

"Voor zover ik weet niet. Ik moet sowieso met Blow praten voor we met hem in zee gaan, hij moet ook precies weten wat hij wel en niet moet doen."

"Is hij betrouwbaar?"

"Ik hoop het, anders moet het weer anders."

"Daar kunnen we op het ogenblik weinig van zeggen. Ik denk dat we zodra we thuis zijn eerst eens een uitgebreid rapport moeten maken, een leesbaar rapport wel te verstaan. Dat kan hier en nu natuurlijk niet, zoals je begrijpt."

De andere twee knikten kort.

"Maar TMB, wat moeten we dan vanavond?"

"Niks byzonders. Blow werkt morgenavond laat, hij werkt in die supermarkt en het is morgen natuurlijk koopavond. En wij zullen pittig moe zijn als we eenmaal thuis zijn en het zal wel verhalen uitwisselen worden."

"Ik denk dat El daar wel bij wil zijn wat dus zou betekenen dat we in de Pencil gaan zitten. Bovendien zien we haar bijna niet buiten die zaak, ze werkt veel te veel de laatste tijd. Zes dagen in de week."

"Zo voelt ze zich lekker en zo verdient zo ook wat. Ellen is ook iemand die eigenlijk niet stil kan zitten, ze moet wat te doen hebben." zei Bulldozer.

"Je zou haast zeggen dat het familie van je is." lachte Ron.

"Dat zeker, maar dat wisten we al. Nou ja, dit moet toch buiten de Pencil om besproken worden. We komen morgen in de avond thuis he? Nou ja, ik weet wel wat."

"En ik weet wat. Wij lusten toch nog wel een borreltje als we thuis zijn, dan gaan we naar de Pencil en dan wachten we tot ze klaar is en dan gaan we naar het Pley."

"Ongeveer." knikte Bulldozer.

"Ik kan je anders zeggen dat ik nu moe ben en het licht gaat toch zo uit. Ik ga zo slapen." zei Pim. De andere twee volgden hem naar binnen waar ze direkt naar boven gingen.

Daar vond Bulldozer een flitser die bij een camera hoorde.

"Van wie is die flitser?" wilde hij weten.

"Van mij." zei Mischa.

"Oh, dan houd ik die even bij me, daar kunnen we straks nog een hoop lol aan hebben."

"Wat is in vredesnaam de lol van een flitser?" vroeg Mischa zich af.

"Dat zullen we dan nog wel eens zien!" was een van de laat­ste dingen die Pim van zich liet horen.

Inderdaad ging even later het licht uit en gingen de vele zaklampen aan. En het duurde uiteraard niet lang of Arie kwam boven kijken. En deze keer had hij Pompe en Klem meegenomen.

"Oeh, nu zijn we bang." grinnikte Ron luid.

Arie opende zijn mond om iets te zeggen en op hetzelfde moment werd de donkere slaapzaal verlicht door een felle witte flits, waarop Arie, die toch zijn mond al open had, een verschrikte kreet uitte.

Er werd hard gelachen in de hele zaal en Arie kwam weer een beetje tot zichzelf.

"En nu moet het stil zijn." zei Arie later van beneden.

Aan de andere kant van de zaal had Edwin zijn radio aan gezet en een bandje scherp gesteld waardoor een donkere rap-stem zei "Do you think I'm afraid of you?"

Wederom werd er hard gelachen en direkt stond Arie weer boven.

"Bulldozer, geef die radio hier."

Bulldozer hield zich Oostindisch doof.

"Bulldozer waar is die radio?" vroeg Arie nu boos.

"Ik heb niet eens een radio bij me man!"

"Waar kwam dat dan vandaan?"

"How moet ik dat nou weten? Ga lekker slapen en laat mij met rust!"

"Hé let een beetje op... " begon Arie, maar plotseling knipte Bulldozer zijn zaklamp aan en scheen de byzonder felle lightstraal genadeloos in de ogen van de conrector.

"Ik zie hier geen radio, jij?"

Vervolgens knipte hij de zaklamp uit en draaide zich demonstratief om.

"Die toon bevalt me niet, Bulldozer." zei Arie aarzelend,

wel wetend dat hij met veel toeschouwers niet zo goed uit zijn woorden kon komen, en zeker niet zo goed als Bulldozer.

"Wat wou je hier dan doen? Mij buiten laten slapen?"

"Je kunt me op een idee brengen."

"Neem nou maar van mij aan dat als je dat probeert er maar eentje is die buiten slaapt. En ik vind het hier al koud genoeg. Welterusten."

"De brutaliteit... " mompelde Arie nog maar toch droop hij af.

Bulldozer sloot zijn ogen met een grote grijns.

                        5

 

Toen ze weer wakker werden bleek dat ze direkt moesten

beginnen met inpakken.

"Dus toch,dan hoeven we geen twee keer te rijden."

Ze hadden eerst nog even het ontbijt en daarna vertrokken

ze.Ze gingen naar Duitsland nu en na een lange rit kwamen

ze aan bij een grote rots die recht omhoog liep.Ondertussen

liet Klem zich even van zijn officiële kant zien en legde

de weinige geïnteresseerden uit hoe de steensoorten op

elkaar zaten en hoe men kon zien uit welke tijd deze rots

kwam.Bulldozer stond ondertussen boven op een platte

rots aan de rand van een diepe afgrond die dik bebost was.

Hij keek zo uit over een groot en mooi dal en maakte enkele

foto's.

"Wat staat hij gevaarlijk dicht bij die rand."vond Debbie.

"Living on the edge, zou hij zelf zeggen."lachte Ron, snel

waarnemend hoe het meisje naar Bulldozer keek.

"Nicky heeft er een rivale bij." zei hij zacht tegen Pim, die grinnikte.

"Knap dingetje, en ik weet toevallig dat Bull wel van

oriëntaals houdt. En niet alleen het eten."

"Komen jullie er allemaal even bij?" riep Klem.

"Zo, is je saaie lezing afgelopen?" wilde Bulldozer cru weten.

"Ik had maar een beetje opgelet dan had je dat weer geweten

voor je tentamens da'lijk."

"Oh, kun jij je herinneren dat ik een onvoldoende had voor

een proefwerk bij jou?"

"Hoofstuk drie en vier, daar had je een vier en een half

voor." zei Klem ad rem, Bulldozer verrassend.

"Oh. Nou ja, ik sta in ieder geval ruim voldoende."

"Heeft er ook meer mee te maken dat hij vaak in zijn tuin

werkt." vond Ron en daar lachte iedereen om.

"Dat zal volgend jaar bij het examen toch echt niet meer

helpen en mijn tuin ligt er nu mooi bij, die kan er weer

eventjes tegen. Even de instructies voor het klimmen, dat

gaat voor."

Enkele meisjes pasten voor het klimmen hoewel het absoluut niet gevaarlijk was daar ze goed vast zaten. Er hingen drie touwen die continu vastgetrokken werden. Ze kregen een helm

op en een veiligheidsgordel.

"Gaan jullie drie maar eerst, even het terrein verken­nen." zei Henk en Ron, Bulldozer en Pim gingen naar boven. Pim nam de rechter route met de diepe spleet waar hij voldoende punten in meende te vinden, en Ron ging aan de kale linkerkant omdat hij er het makkelijkst bij kon. Van beneden werden ze luid aangemoedigd want voor hun ging het er om wie het eerst boven was, zonder competitie leek er niets aan voor de jongens. Pim kwam in de spleet en ging voorop, want daar kon hij zich goed afzetten. Maar daarna werd het des te moeilijker omdat hij er ook nog uit moest en nam Bulldozer de leiding over en hij kon nog net voor Ron zichzelf over de rand trekken, nonchalant de helpende handen daar wegwuivend.

Daarna gingen hij en Ron naar beneden, abseilen, en bleef Pim boven om af te lossen bij de touwen terwijl de volgende drie naar boven gingen.

"Kolére wat valt dat tegen zeg, ik heb al zo weinig gevoel

in mijn handen na de afgelopen dagen." klaagde Bulldozer

tegen zijn vriend.

"Ik ken het probleem, daarom bleef ik ook daar even hangen.

Nu ga je dat kanoën voelen."

"Zeker weten. Zeg, ik blijf hier niet de hele dag hoor, ik ga zo even in het dorp kijken."

"Weet jij dan waar de bus is?"

"Ik heb de weg onthouden. Weet je toch?"

"Had ik kunnen weten. Als jij de leiding in die wandeling gewoon genomen had waren we als eerste terug geweest."

"En hadden we het minste te vertellen." grijnsde Bulldozer.

"Het show-element inderdaad."

"Straks Pimmie oppikken en dan gaan we."

Pim kwam even later naar beneden nadat hij afgelost was en

samen met Paul, Mischa, Dagmar en Sandra liepen ze weg.

"We hadden eigenlijk Mirjam nog mee moeten nemen." vond Pim.

"Dan was de groep compleet geweest."

"Hoorde je haar nog vannacht?" informeerde Bulldozer.

"Oh, was zij dat?"

"Wat? Ik lag er vlak naast en ik weet van niets."

"Nou, om een uur of twee begon ze ineens van "Als ik deze

nacht maar overleef." Een beetje mompelend maar wel duidelijk verstaanbaar. Gezellige dromen over een leuk kampvuurtje waarschijnlijk. En dan rond de klok van half

vier vloog ze ineens half overeind:"Tessa, nee!" Waar dat op slaat weet ik niet." rapporteerde Bulldozer.

Er werd hard gelachen. "Dus ze praat in haar slaap. Ik weet

ook niet wat Tessa ermee te maken heeft. Misschien iets in

die grot gebeurd. Daar zat ze niet bij ons."

"Van wat er bij ons gebeurd is heeft TMB nog een kleine aanbidster aan over gehouden."

"Wat was er dan?" vroeg Mischa, die er toen al niet meer bij

was geweest. Ze vertelden uitvoerig over Debbie en de acrobatische capriolen van Bulldozer.

"Dat scheelde dan weinig zo te horen. Hoe komen we terug bij de bus?"

"Of we verdwalen weer gezellig." zei Kim.

"Don't worry, ik weet de weg." zei Bulldozer, als vanouds

voorop lopend, "En ik heb geen kaart of kompas nodig."

"Zou jij dan die avond wel de weg terug hebben gevonden?" "Weet ik niet. Het bleek achteraf toch vrij makkelijk te zijn al was dat stuk met die losliggende stenen lastig terrein, en vreemd. Daar waren we nog niet geweest, en we

kwamen inderdaad over de weg terug, aan de andere kant van

de rivier, dus we hadden toen wel degelijk dat bruggetje over moeten gaan. Nou ja, het is gezellig geweest, punt uit."

Bulldozer zweeg over zijn zaklamp die het allemaal een stuk gemakkelijker gemaakt had.

"Hee, daar is een snackbar. Ik lust wel weer wat. En zeker een biertje. Dan ben ik niet gek op Duitsers maar ze hebben

lekker bier."

"Alleen heeft er natuurlijk niemand Duitse marken bij zich."

"Dat zullen we dan toch eerst even aan Bulldozer moeten vragen voor we niemand zeggen."

"Ik had alleen nog een berg muntjes. Maar daar is een bank,

daar kunnen we wel wat wisselen."

Ze dronken een paar biertjes buiten in de zon, want ze zagen

dat de walrus in de bus zat te slapen. Even later gingen ze

naar binnen toen de rest van de groep er ook weer was en ze gingen terug naar Rotterdam.

Het was stil in de bus.Er werd stiekem nog een duits biertje, waar Bulldozer een krat van ingeslagen had, gedronken en wat gepraat maar ze gebruikten de meeste tijd om nog even de ogen te sluiten. De avond zou immers nog lang worden.

Ze waren blij om Pa Rons en Nicky weer te zien en met het busje werden ze terug gebracht.

"Nou moet ze wel aan wat te eten gedacht hebben want ik heb trek." zei Pim.

"Kijk eens aan, een pan aardappelen die zo op het vuur kan en rode kool. Voorgebraden gehaktballen ook nog. Oh ja, die waren er nog. Moet kunnen toch?"

"Lekker." vond Nicky ook. "Het eten was slecht daar."

"Vertel mij wat, ik heb me vol zitten proppen met brood en wat noodrantsoen want van dat avondeten daar hebben we erg weinig tot niks gegeten. De eerste avond waren we er niet en opgebakken rijst met aardappelen en uien was smerig, die macaroni was ook half uitgedroogd en wat we gisteravond aten heb ik aan de kamphond gegeven."

"Ach, dat arme beest."

"Oh, die was uitgehongerd, die hadden ze volgens mij dagen

niets meer gegeven want die viel er op aan alsof zijn leven

er vanaf hing. Alleen die rijstepudding toe liet zelfs hij

staan."

"Het is goed dat je die supplement-pillen bij je had, dat

maakte het wat makkelijker. Nou ja, de tweede dag hadden we

die friet 's middags zodat ik 's avonds nog brood had wat

voor mijn lunchpakket bedoeld was geweest."

"En natuurlijk daarnet die bockwurst met frites."

"Maar nu lust ik wel weer wat."

"De Beer heeft altijd honger." lachte Nicky. "Zeker weten."

"Dan moet de Beer toch eens zelf leren koken, nu moet ik

het altijd doen." zei Bulldozer gespeeld verongelijkt.

"Genoeg voor vier hier?"

"Dat denk ik wel, El zal voor vier klaargelegd hebben want

ze wist niet hoe laat we thuis zouden zijn. Maar nu zal ze

wel op de zaak gegeten hebben. Er liggen ook vier ballen

uit de vriezer."

"Lekker. Nou ja, aan de slag dan maar."

"Aardappelen en rode kool staat al op, die ballen zijn zo

klaar. Over twintig minuten is het klaar."

"Dat is mooi. Poeh, ik ben moe." zei Nicky.

"Hoe was het bij jullie?"

"Die wandeling was niet zo leuk, lang niet zo gezellig

als bij jullie. Nieuws daarover kwam zelfs bij ons terecht."

"Hm, wij hadden alleen maar gehoord dat Ohm een fles rum door de wc had gespoeld."

"Niet de mijne gelukkig. Die was van Patrick. Nou ja, het was toch maar Bacardi en die vind ik veel te zoet."

"Die flessen van ons zijn aardig de kring rond gegaan, die fles van Bull was rond het kampvuur in trek. Iedereen had het daar koud en hij zei hij niet want hij dronk rum. Ja, dan wil iedereen dat wel natuurlijk."

"Zelfs die twee tuinkabouters." grinnikte Pim.

"Wie? Oh, Sandra en Dagmar."

"Die kun je niet anders dan in één adem uitspreken." vond Ron, tussen de stapels post kijkend.

"Te laat voor de first release hier op Caves of Ghouls. Nou ja, toch maar een budget. Die heeft Avantgarde nu."

"Nou ja, hier heb ik nog wat originals. En ook bij Nitro

staan we nu numero uno met The Tribune, dat is zo'n beetje

de laatste die overstag moest gaan."

"Hee, nog een Denemarken?"

"Gaan we eens bekijken, ik ken dat stempel niet. Zeker weer

iemand die me wil contacten. Oh kijk nou, The Pulse. Stel­letje arrogante zakken. Oh, over de kwal himself gesproken, hij komt van Duke/Regina."

"Wordt je gecontact door Duke/Regina, na wat jij over hem

geschreven heeft?"

"Het zal eerder zijn over wat ik geschreven heb, denk ik." zei Bulldozer met een glimlach en las de disknote.

"Ja hoor. Zo, meneer zet een grote bek op. Dat komt goed uit, die kan hij terug krijgen. Wat nou dreigen met war? Hij wil de nummer één zijn en dat zijn wij helaas nu. Da's nou jammer zeg!"

"Lekker laten kletsen zo'n gozer."

"Kijk nou, hij eist officiële excuses. Dan heeft hij aan mij

een hele foute. Ik weet niet wie hij denkt dat hij is maar

hier begin ik kwaad te worden."

"Morgen. Nu eerst zo een happie eten en dan naar Ellen."

"Waarom blijven we niet gewoon een avondje thuis?"

"Oh, er is wat tussen gekomen." zei Bulldozer en ze vertel­den over de zaak die ze in de bus hadden gekregen.

"Op die manier. Toch mooi dat je nog even kon bellen dan."

"We horen het straks wel."

 

Na het eten gingen ze direkt naar de Pencil Pub. Ze zagen dat het al goed druk was en Ellen stond dan ook druk te werken.

"Hee, vakantiegangers! Of gangsters, moet ik eigenlijk zeg­gen. Ik kom eraan. Met een Bud, twee Bitburger en een bruine rum met cola." zei ze en liep naar een bestellende klant.

"Die snapt tenminste wat een mens nodig heeft."zei Bulldozer

met een grijns.

"Mag je trots zijn dat het je zus is."zei Ron.

"Moet ook niet te vaak voorkomen, dan wordt ze verwaand."

"Dat zullen we dan nog wel eens zien. Hee Dees, ouwe zak!" riep Ron vrolijk naar de eigenaar, zoals altijd stil in de hoek zitten met slecht tot niet verzorgd haar en een oude trui. Dees stak grijnzend zijn hand op naar het stel en zei iets tegen Ellen. Dees moest ergens in de veertig of misschien vijftig zijn maar hij zag eruit alsof hij dik zestig was, en er lagen zwervers rond de bibliotheek waar de zaak vlak bij was die er beter verzorgd uit zagen.

"Rondje van Dees geweest, jongens. Voor het grootste compli­ment wat hij vandaag gehad heeft."

"Die zal het ook nooit leren. Proost Dees! Dat je tanden nog

een week mogen blijven zitten!"

Dees lachte hard aan de andere kant van de bar, tegen hem

kon je alles zeggen en dat werd dan ook met de regelmaat van de klok gedaan. Dees wist dat hij goede klanten aan de vier had een zowel Bulldozer als Ron hadden in de vakantie avondjes meegewerkt als hij mensen tekort had, al vroegen de

twee heel wat meer dan het minimumloon wat Dees normaal

betaalde.

"Kwaliteit heeft zijn prijs." zeiden ze altijd, en dat klopte want de jongens werkten hard en ervaren en zorgden zo voor een goede omzet.

"Geen pooltafel vrij. Nou ja, komt zo wel." zei Pim, de volle zaak bekijkend. Er was zoals altijd veel schooljeugd en de vier vielen op bij enkele bekenden en anderen.

"Hoe vind je die gozer daar die bij dat stel bij de kast

zit, Nick?" vroeg Ron lachend.

"Die enge? Buh, hoezo?"

"Hij zit al de hele tijd naar je te kijken." zei Ron met

een knipoog.

"Van mij mag hij ergens anders naar kijken."

De vier wachtten geduldig tot Ellen klaar was.

"En nu gaan we nog eventjes naar het Pley om een borrel te halen." zei Bulldozer.

"Ik had het al verwacht, jullie zaten duidelijk te wachten

tot ik klaar was. Er schijnt dus haast bij te zijn."

"Uiteraard, morgen is het zaterdagavond en dat moeten de

eerste stappen gezet zijn. Hoe laat is het nu? Kwart over

drie. Nou ja, het is daar elke nacht laat geworden. En

vroeg er weer uit."

Ze reden snel door naar de zaak met de 24 uurs vergunning en zagen dat het rustig was. Tot Bulldozer plotseling stil bleef staan en naar een tafel keek waar een oudere man van een borreltje zat te sippen.

"Alsof ik op mijn vrije avond geen borreltje mag drinken. Kom er gezellig bij zitten, je bent er toch. Ber, mag ik hier wat?"

"Kijk nou, Rini Zevenschans in het Pley."

"Waarom niet? Ik heb een slopende avond achter de rug."

"Ik wist dat Klem voor iemand spioneerde."

"Wat gemist?"

"Genoeg, maar niks voor jullie zaak. Komt me gisteren een

man over de Kruiskade op zijn fiets en loopt er iemand

in de weg. Hij vloekt tegen die vent, van kijk een beetje

uit en dan trekt die vent een revolver en schiet hem dood." "Over lange tenen gesproken. Hebben ze hem gepakt?"

"Later hebben we hem aan kunnen houden. Een illegaal."

"Een illegaal met wapens. Poeh, niemand gewond voor de rest?"

"Hijzelf, hij is in zijn been geschoten. Het mag inderdaad

een mazzeltje zijn dat niemand van ons geraakt is. Wat willen jullie?"

"Doe mij maar een fluitje, Pim wil een grote, Ellen een colaatje pils, Nicky een bruine rum met cola en TMB zal wel een apfelkorn lusten."

"Kan ik me helemaal in vinden." zei Bulldozer.

"Met de kanttekening dat ik er nog eentje wil, van mezelf."

"Een dubbele dan? Met ijs?" "Zeker."

"Komt eraan. Zelf ook nog wat Rini?"

"Nee dank je, ik sta nog vol."

"Zo, ze kennen je hier." "Ik kom hier vaker met wat jongens na de dienst." verklaarde Rini.

"Dus, wat denken jullie tot nu toe over de zaak?"

Ze zaten in een tafel een stuk van de bar af. De andere

tafels waren vol geweest maar liepen nu leeg. Het kwam hun

des te beter uit.

"Wij willen iemand van buiten, waarvan we weten dat hij wel te vertrouwen is en dat hij een pilletje op zijn tijd lust, achter die jongen aansturen, om wat bij hem te kopen.

We hebben dus een verdachte."

"Zo, dat is snel. Hoe komt dat zo?"

"We hebben een link gemaakt naar de zaak waar Ellen werkt, die jongen die dood is kwam er ook wel eens. Dus we zochten een jonge dealer, die er uit ziet als de gemiddelde klant

daar maar die altijd te veel geld heeft, een beetje te populair doet enzovoort. En die hebben we daar toevallig.

Dus die gaan we uitpluizen."

"Waarom iemand van buiten?"

"Dat gaat off the record. We laten dan die pillen die hij van de verdachte koopt analyseren en vergelijken met de pillen die bij die jongen zijn gevonden. Als die overeen komen kunnen we met de rest van het onderzoek verder gaan,

dan weten we in ieder geval dat de verdachte een stukkie

verdachter is geworden."

"Kan ik me in vinden. Maar dat wordt niet als bewijs gezien." "We willen hem niet voor drugs, maar voor dood door schuld. Zo nodig koop ik later zelf wat van hem."

"Dat mag hier toch niet?"

"Rini, kijk eens of er voor speciale teams andere regels gelden."

"Ik geloof het niet, maar ik zal het nakijken. Trouwens, er

zijn nog andere mogelijkheden en bovendien is er iemand die nog even een woordje met jullie over deze zaak wil hebben: de hoofdcommissaris."

"Koprschef Hessing? Wat wil hij?"

"Oh, het zal wel wat voorlichting en waarschuwingen zijn,

dit is de eerste zaak van jullie waarbij iemand dood

gegaan is en jullie zijn per slot van rekening pas zeventien

en achttien. Ik had jullie daarover morgen opgebeld."

"Hoeft nu niet meer. Wanneer moeten we ons melden?"

"Maandag half vijf op zijn kantoor. Vermijd de pers."

"Als altijd, we zijn undercovers, weet je wel?"

"Als geen ander. En bovendien heb ik nog een wat aangenamere verrassing voor jullie."

"Vertel op."

"Dames heren! Een appel, een kleine, een fluit, een grote en een bruine rum met cola. Alsjeblieft. Op je bon,Rini?"

De brigadier knikte. De kelner liep weer weg en Rini pakte

een envelop uit zijn koffertje.

"Neem je die mee de zaak in?"

"Als ik niks te doen heb kan ik altijd nog wat van dat

heerlijke papierwerk nakijken. Kijk eens, hier hebben we

een leuke aankondiging."

"Zo zo, meneer krijgt er een streepje bij. Gefeliciteerd. Dan word je een iets te hoge pief om ons nog onder je dak te

hebben denk ik zo."

"Goed gezien Bulldozer. Wat dan ook de reden is dat ik

jullie drie ook voor promotie heb voorgedragen."

"Dat klinkt interessant." vond Ron.

"En dat wordt jullie ook toegekend. Hoewel het niet echt

relevant is omdat jullie een speciaal team zijn. Maar

toch, inspecteur is toch leuk voor officiële aangelegenheden

dacht ik zo."

"Los van het inspecteurs-salaris." zei Bulldozer.

"Los van dat inderdaad. Dus we worden in één keer inspec­teur? Dat klinkt zeker leuk. Maar zal het uitmaken?"

"In de praktijk niet zo omdat jullie undercover werken. Het belangrijkste verschil is inderdaad het loonstrookje en de titel. Maar jullie hebben het natuurlijk dubbel en dwars verdiend, Hessing zei nog dat ik er ook wel voor mijn eigen promotie mee had kunnen komen. Toen hij net dat politieke gedoe achter de rug had en jullie dat in Ommoord oplosten dat hij jullie ook wel kunnen promoveren. Nadien hebben jullie natuurlijk niet veel om handen gehad maar jullie hebben ondertussen wel veel gedaan. Die ene jongen die van jullie school getrapt was en dat meisje bedreigde opgespoord en opgepakt, die inbraken in Zevenkamp hebben jullie op­geknapt terwijl ik het ook dapper vond hoe jullie die zogenaamde bende-oorlog oplosten."

"Kwestie van de juiste informatie hebben." vond Pim, die daar een belangrijke rol in had gehad.

"En een gezonde dosis lef, want die gasten waren gevaarlijk

en hadden voor een veldslag gezorgd."

"Dat staat vast. Nou ja, we konden het verhelpen."

"Ik ben benieuwd wat de chef allemaal te zeggen heeft. Half

vijf? Nou ja, we zijn rond vier uur klaar. Moest jij maandag werken, El?"

"Ja, om zes uur beginnen."

"Eet dan maar alleen op maandag."

"Zo, jullie zijn aardig vooruit aan het plannen. Ik weet wel

dat Hessing tot zo'n negen uur op kantoor zal zijn, dus het

kan inderdaad even duren."

"Maar dan dus brengen jullie morgen die jongen van buiten

in aktie en dan hebben we indirekt bewijs waardoor we de verdachte kunnen vaststellen."

"Klopt. En dan kijken we verder om te zien wat we tegen hem

kunnen maken. Een bekentenis zou mooi zijn. Hoe zit dat met

direkt bewijsmateriaal van undercovers als we via wat ap­paratuur wat op kunnen nemen?"

"Als ik het goed begrepen heb mag dat als erkend bewijs worden gebruikt mits hetgene wat op tape staat echt van doorslaggevend belang is."

"Ik wil geen papieren fouten maken in een zaak als deze. Zoals je zei, dit is de eerste zaak waarbij het om een dode

gaat en dan wil ik geen fouten maken. Het is al veel te vaak

bij anderen voorgekomen dat mensen door papieren fouten vrij komen. Ik zat me op te vreten toen die vent destijds vrij kwam die die vent in de Blue had doodgeschoten. Veel getuigen, duidelijk bewijs, en dan komt hij vrij door een papieren fout. Vreselijk is dat. Dan ben ik blij dat wij jou tenminste hebben om het papierwerk te regelen."

"Zoals ik blij ben dat ik jullie heb om het vuile werk op te knappen voor me." grijnsde Rini.

"Ber, geef deze man eens een borrel voordat hij ons voor ergere dingen gaat uitmaken!" riep Bulldozer vrolijk.

"Ik kom er al aan." zei de kelner. Het leek hem niet veel uit te maken dat hij naar de verlaten hoek moest lopen, hij kende de brigadier al langer.

"Ik ga in ieder geval morgen weer druk nakijken of alles in orde is, ik heb morgen avonddienst tot middernacht. Dat is mooi, dan mis ik de spits. Ik moet alleen bijstaan in de coördinatie van het begeleiden van de voetbalsupporters

morgenavond en voor de rest niets."

"Zorg er even voor dat die supporters stil blijven. Als ze Roda gaan aanmoedigen zodat ze winnen van Feijenoord gaat het ons geld kosten." zei Bulldozer met een glimlach.

"Doe ik, ik plak hun monden wel dicht. Nee, ik ga gelukkig

niet mee naar Kerkrade, ze handelen het daar maar af."

"Gelijk heb je. Okee, was dat alles wat de zaak betreft?"

"Volgens mij wel. Hoezo, gaan jullie dan meteen?"

"Yeah, ik ben moe en we kwamen hier alleen maar om even rustig te overleggen met ons vijven. Dat jij er was is meegenomen. Dat kamp was zwaar, koud, nat maar toch wel gezellig maar zeker wel vermoeiend. I call it a day en voor twaalven hoeven ze mij echt niet te bellen."

"Mocht ik meer te weten komen hoor je dat meteen." zei Rini en niet veel later vertrokken ze.

"Oh ja, controles staan in het bos."

"Dan rijden we via de Kralingse Zoom, bedankt. Mazzel!"

Ze reden snel naar huis waar ze zich op bed lieten vallen,

blij weer eens warm te kunnen slapen, zonder zorgen dat ze met bevroren voeten wakker zouden worden in een stinkende slaapzak omdat ze sokken aan hadden.

Eindelijk weer terug zoals het hoort.

 

                        6

 

Ondanks alles was Bulldozer al rond de klok van elf wakker.

Hij zette op zijn gemak koffie en bekeek de post,die vroeg

was vandaag.Daarna keek hij in een map en pakte er een

paar diskettes bij.Naast de Commodore stond een kleine PC

die hij ook aan zette en snel zag hij ook daar het menu op

het kleurenscherm verschijnen.Hij schakelde zijn modem in en

logde in op het politie-bbs.Terwijl hij een diskmagazine las

dat op een van de diskettes stond las hij ook wat er zoal

de vorige avond gebeurd was en voerde post in naar de

korpschef om wat te vragen over het gesprek en de promotie

en lichtte hem tevens in over de zaak waar ze aan bezig

waren hoewel hij wel wist dat Rini het ook wel zou zeggen.

Toen hij klaar was ging binnen een paar minuten de telefoon.

"Bulldozer."

"Goedemorgen Bulldozer,met Hessing.Ik las dat je zelfs op je

vakantie al aardig vooruitgang hebt geboekt."

"Goedemorgen hoofdcommissaris.Ja,we mochten het rapport pas

in de bus lezen omdat Rini Zevenschans niet wilde dat we

onze werkweek ermee zouden verzieken maar we hebben ter

plekke meteen wat onderzoek ingesteld."

"Ik las het ja.Ik denk dat je inderdaad in de goede richting

zit maar het wordt moeilijk,erg moeilijk,om hier een sterke

zaak van te maken."

"Vanavond gaan we met het plan werken,en dan zien we wel of

de eerste stappen gezet kunnen worden.Het zal inderdaad

lastig worden om wat te bewijzen maar we vinden wel wat."

"Zoals altijd,mag ik wel zeggen.Voorlopig staat jullie

record nog steeds op honderd procent toch?"

"Zeker.Alles afgesloten."

"En dan heb ik het nog niet over de dingen waar jullie zelf

ingerold zijn.Daarom was iedereen het er ook roerend mee

eens toen brigadier Zevenschans jullie voordroeg voor

promotie.En het komt mooi uit dat hij zelf ook gaat,dan kan

het team van vier door blijven werken.Ik heb het alleen

niet zo op dat inmengen van buitenstaanders.Je moet wel

onthouden dat hij moet weten waar hij aan bezig is,dat hij

te vertrouwen moet zijn en jullie moeten wel persoonlijk

borg staan voor zijn veiligheid.Ik neem aan dat het ook nog

eens om een minderjarige gaat,het maakt het wel lastig."

"Het is nodig voor het vooronderzoek."

"Dat heb ik gelezen,ja,en op zich kan ik de werkzijze niet

helemaal afkeuren want jullie werken vaker onorthodox en

voorlopig is het allemaal keurig op zijn pootjes terecht

gekomen.Ik vertrouw het aan jullie toe,je ziet maar.

Houd wel de regels in de gaten,een kleine overtreding

moet kunnen zolang het binnen de perken blijft.Zeg,ik heb

je nu toch aan de telefoon gehad,ik zou zeggen vergeet die

afspraak van maandag maar -ik vertrouw erop dat brigadier

Zevenschans jullie heeft ingelicht- en aan het werk."

"Zeker weten.Dag."

Nu kwam Pim langzaam overeind."Wie was dat?"

"Hessing.Maandag gaat niet door,we hebben nu alles even

doorgenomen."

"En,vertel eens.Wat had hij te zeggen?"

"Ik zal eerst even kijken hoe het met die lange is,dat moet

hij natuurlijk ook weten en ik heb geen zin alles twee keer

te vertellen."

"Okay,dan wachten we daar even mee.Stond er voor vandaag nog

iets belangrijks op het programma of alleen Blow?"

"Niets bijzonders voor de rest.Hoe draaien we dat erdoor?"

"Vrij eenvoudig.We nemen een dubbele of zelfs driedubbele

bezetting,dan hebben we een tweevoudige aanpak."

"Hoe wilde je dat dan doen?"vroeg Pim.

"Heel simpel.Wij in de zaak zelf via Blow en Ronnie via

de kist."

"Wil je Ron dan vanavond laten werken?"

"Dat wil ik inderdaad."

"Is ook een manier,Ron werkt goed en kan aardig inmengen.Dat

kun jij ook maar jij gaat op de toer."

"Inderdaad.Eerst eens kijken hoe we het gaan aanpakken en

daarvoor moeten we eerst weten wat voor vlees we in de

kuip hebben."

"En dat zien we vanavond wel.En hoe weet jij dat Dees wel

wil dat Ron werkt?"

"Dat regelt El wel.Ze zegt gewoon dat ze hulp nodig heeft."

"Je weet hoe gierig Dees is."

"En je weet dat hij er nog geen avond spijt van gehad heeft

als Ron of ik achter de bar stond."

"Dat is waar.Nou ja,we horen het wel.Was ze er nog?"

"Eens even kijken."

Pim drukte op een knopje."El,was je er nog?"

"Ikke wel.Ook al wakker?"kwam het uit de intercom die Pim

eigenhandig in elkaar gezet had.

"Blijkbaar.Zeg,jij hebt vanavond vast hulp nodig."

"Reken maar,ik ben kapot en dubbele dienst vandaag."

"Mooi.Zeg maar tegen Dees dat Ron er om zes uur is."

"Ben ik voor.Waarom broertje niet?"

"Die heeft andere dingen aan zijn hoofd."

"Okay.Ik ga straks,doen jullie boodschappen?"

"Doen we.Nog iets speciaals voor jou?"

"Kijk maar,morgen ben ik vrij en dan zal ik koken.Neem

maar wat lekkers mee."

"Ik zal bij de chinees reserveren."zei Pim plagend,waarop

hij in onvervalst Rotterdams een serie scheldwoorden over

zich heen kreeg.

"Ja,ja.Tot straks dan!"

Bulldozer had ondertussen de rinkelende telefoon alweer

opgenomen.

"Goeiemorgen commissaris.Ja,dat heb ik besproken met

de chef.Nee,Hessing.Schijnt in orde te zijn en brigadier

Zevenschans was het er ook mee eens."

"Dus dan kunnen we er voorlopig weinig mee?Nou ja,ik kan

toch altijd opnemen?Oh,dat kan niet.Ja,ze hebben hier

veel te veel wetten die het werk onmogelijk maken ja.Wat

zijn die beperkte mogelijkheden dan?Ja,dat moet kunnen.

Hoe laat?Okay,dan zijn we er rond drie uur.Dag."

"Wie was dat?Een commissaris?"

"Ja,het hele hoofdbestuur belt achter elkaar.Dit was

commissaris van Eelst van infiltratieteams.We moeten om

drie uur op het Haagseveer zijn voor instructies,over

wat precies wel en niet kan,want zodra we infiltreren

vallen we niet meer onder Rini maar onder hem."

"Dat doen we de hele tijd al,normaal bemoeit hij zich

er niet mee."

"Maar het is deze keer iets belangrijker."

"Dat is waar.Dan gaan we nu Ronnie oproepen en wat

in huis halen,dan hebben we nog alle tijd."

 

"Jij hebt het toch weer makkelijk.De situatie is weer voor

jou dus kun jij dingen bekijken en beslissen en ondertussen

mag ik weer een avond achter de kist gaan staan."

"Persoonlijk denk ik dat Bull het nog het zwaarste heeft.

Mijn functie is hier beperkt en jij wordt het minst

verdacht omdat jij de barkeeper bent die toch maar ergens

over moet praten."

"Ja ja,het was maar een geintje.En ik kan het centje ook

wel gebruiken.Pim,heb jij van het weekend nog tijd om

mijn remmen na te kijken?"

"Alweer?"

"Alweer ja,ik denk dat er iets versleten is."

"Dat zal best.Jij gaat ook niet goed met dat ding om.Je

remt veel te hard en en maakt teveel Powerchecks."

"Teveel Powerchecks?Ik denk dat mister Nasty wel meer

powerchecks maakt dan ik.Hij pakt me wel steeds op die

sprints."

"Bull rijdt heel anders dan jij,wat meer met techniek.

Jij remt harder en trekt dan in de bocht,hij remt later

en trekt minder.Hij remt je er gewoon uit en het gaat

wat minder zenuwachtig."

"Wat verstaan jullie nu precies onder een powercheck?"

vroeg Nicky."Ik hoor jullie er vaak genoeg over maar

helemaal begrijpen doe ik het niet."

"Oh,dat is in korte tijd ergens snel komen,meestal op

een rotparcours.Dat kun je beheerst doen of met een

powercheck,zenuwachtig ogend schakelen en remmen om

steeds in de goede versnelling te zitten.En ik heb Ron

nog nooit in zijn twee zien trekken,hij haalt alles

uit zijn remmen en uit zijn bak.En dat slijt."

"Nou ja,ik ga achter de kist en ik zie wel,het meeste

zal toch via Blow gaan.Neem ik een recorder?"

"Niet nodig denk ik,je zal het wel onthouden."

"Dus ik ben de barman,jij de organisator en Pim de

bodyguard?En Nicky dan?"

"Gewoon mijn vriendin.En El de buffetjuffrouw.Houd hun

er effe buiten wil je?"

"Natuurlijk."

"Het maakt mij niets uit hoor."zei Nicky rustig.

"Tuurlijk niet meissie maar wij worden voor het gevaar

betaald en ik wil niet dat jij gevaar loopt.En dat geldt

ook voor Ellen natuurlijk.

"Ik snap het."

 

Bulldozer kwam 's avonds rond een uur of acht in de zaak

aan.Hij keek rond en zag dat het nog rustig was:Nicky zat

aan de bar met Ron te praten,Ellen was even in de keuken

bezig.Vier van de zes pooltafels waren bezet en helaas ook

zijn vaste pooltafel.Gevolgd door Pim liep hij naar de

bar waar hij met een korte blik vroeg hoe het was.

"Hij schijnt er nog niet te zijn.Persoonlijk zie ik nog

niet één popie in de zaak."

"Dat wordt straks wel anders.Ik verwacht Blow over een

half uurtje."

"Heb je hem al gesproken?"

"Yup,en hij weet genoeg.Van Eelst heeft net nog gebeld

om te checken,maar na vanmiddag weten we genoeg."

"Yeah,al vond ik het wat te lang duren.En koffie zetten

hebben ze daar nog steeds niet geleerd.Ik kan het me

levendig voorstellen dat Rini zijn eigen apparaatje

heeft."

"Even los van dat,het duurde inderdaad erg lang en de

meeste dingen wisten we toch al.Van Eelst denkt volgens

mij dat we alleen maar doen waar wij zin in hebben en

dat we de regels niet kennen."

"We kennen ze wel,we vermijden ze alleen als het kan."zei

Ron lachend.

"En als het nodig is."voegde Bulldozer eraan toe.

"Goh,TMB is all business tonight."zei Ron met een schuin oog

naar zijn vriend kijkend.

"Mag ook wel,het is moeilijker dan dat het lijkt.Ik zal zo

de microm aan zetten en kijken wat we opvangen."

"Wat is een microm nou weer?"vroeg Nicky.

"Micro microfoon computer.Hoort alles en slaat alles zuiver

op."

"Dus gewoon een microfoon met recorder."

"Juist,maar dan zó klein."zei Bulldozer,de hoofdtelefoon

zijn zijn walkman afzettend en tonend waar een miniscule

microfoon zat verborgen.

"En hij neemt zo alles op?Dat is handig.En valt dat niet

op?"

"Natuurlijk niet,hij doet ook gewoon als walkman dienst."

"James Bond zou er jaloers op zijn."glimlachte Nicky.

"Dat denk ik niet."

"Hoe ziet die Blow er eigenlijk uit?"

"Gewoon net zo'n popie als de verdachte maar dan een stuk

dikker.Zestien jaar,bijna geen haar,Aussie jack."

"Ik vind het idioot dat mensen kapitalen uitgeven alleen

voor zo'n stom jack als een status symbool."zei Pim.

"Ik vind ze niet eens mooi ook.En iets wat iedereen

draagt zou ik niet eens willen dragen.Alleen het idee al

dat je zo stom bent dat je ergens bij moet gaan horen en

honderden guldens daarvoor uitgeven...yuk!"

"Zo'm jack kost al gauw drie en een halve meier."

"Dat jack wat je nu draagt zal ook niet goedkoop zijn."

"Maar dat is leer,de betrouwbaarste stof.Dat mag een paar

honderd kosten,dat is droog,warm en gaat jaren mee.Zo'n

stom trainingjack is niet eens waterdicht.En dun,koud..."

"Niks voor ons in ieder geval.Hee,daar komt wat."

"Daar hebben we Blow.Stephan!"riep Bulldozer.

"Hee Bulldozer,was je er al?"

"Yeah,natuurlijk,ik ben altijd op tijd."

"Ik ook toch?Zie je wel.Waren er al anderen?"

"Niet dat ik weet,we hebben de tijd nog."

"Ik zie inderdaad niemand.Potje poolen?"

"Mijn tafel is bezet.Nou ja,dan nemen we een andere."

Bulldozer en Stephan gingen even biljarten terwijl Pim een

biertje nam en wat muziek op de jukebox uit ging zoeken.

Daarna ging hij met Nicky een spelletje shufflepuck spelen

en ondertussen keken ze goed rond.

En inderdaad kwam niet veel later een groepje binnen en

Bulldozer zag dat Ellen Ron een seintje gaf.

Hij wenkte Pim en die kwam meteen.

"Dat lijkt me prijs."

In totaal liepen vier jongens in Australian jacks rond en

er liepen twee breed gebouwde volwassen kerels bij die er

ook bij hoorden al hadden ze niks van de groep weg.

"Bodyguards?"vroeg Pim verbaasd.

"Lijkt er wel op ja.Zou hij wat weten of verdenken?"

"Ik hoop het niet,dan is hij alert.Nou ja,ik ben er ook dus

waarom zou hij geen lijfwacht mogen hebben?"

"Mee eens.Blow,mingle.Dat kun je beter dan poolen.Hoop ik

tenminste."

Blow lachte -hij had net 12-0 verloren- en begon wat rond te

lopen.Niet veel later kwam hij bij het groepje terecht wat

hem opmerkte door een identiek jack en een zeer gelijke

hoeveelheid haar.

Ondertussen biljartten Bulldozer en Pim door terwijl Nicky

aan de bar met een kennis zat te praten.

"Eens kijken wat hij ervan bakt."mompelde Pim.

"Ik denk het wel,dat soort kliekjes kunnen over het algemeen

goed met elkaar overweg."

"Wat weet Blow nu precies?"

"Niet veel.Hij weet dat ik een dealer zoek.Hij weet niet dat

ik gewired ben en dat we de TMG zijn."

"Hij weet niet eens dat we politie zijn?"

"Nee."

"En mag dat?"

"Van Eelst zei van wel."

"Dan zal het wel kloppen,hij weet het wel."

"Hee dat is mooi werk,onze tafel is daar vrij.Midden pocket

met de zwarte en we zijn hier klaar."

"Komen we gelijk daar in de buurt."

"Dat ook,anders had ik hier wel doorgespeeld."

 

Bij het langslopen tikte Blow hem joviaal aan.

"Hee Bulldozer,ik heb hier een nieuwe Troop ontdekt!"

"Nieuwe troep?"vroeg een jongen verbaasd.

Bulldozer wist genoeg:Troop was iemand uit de C64 scene

waar Blow ook in gezeten had en die Troop was een notoire

dealer.Ze hadden dan ook afgesproken om die naam te

gebruiken.

"Oh,een kennis van ons die dealt."

"Wie ben jij dan?"

"Bulldozer."

"Oh,je loopt zelfs al onder een schuilnaam?Ik ben Mike."

"Dat is mijn echte naam,geen schuilnaam.Zie ik er uit als

iemand die zich achter een schuilnaam moet verbergen?"

Hij had opgemerkt dat de twee lijfwachten dichterbij waren

gekomen en onwillekeurig schoof Pim iets naar Bulldozer

toe.

"En met jou valt zaken te doen?"

"Hangt ervanaf.Hoeveel,wat voor en voor hoeveel."

"Meng,zo veel als je wilt.Klein voor vijf piek,gaan wel per

tien,groter voor een joet en poeder voor de normale prijs."

"Alleen kleine eks?"

"Ik heb ook zat speed maar ik zit vooral in de eks."

"Aha.En middle-man of voor de gebruikers?"

"Ja,vooral de gebruikers hè?Het is vandaag de dag al

moei­lijk genoeg om partijen door te kunnen verkopen."

"Een sample."zei Bulldozer op een bijna eisende toon.

Mike haalde een klein zakje met twee kleine pilletjes uit

zijn zak.Bulldozer gaf er één aan Pim en brak de tweede

capsule open.

"Dat zijn de kleintjes neem ik aan.Matig gevuld."

"Wat gaat hij daarmee doen?"wilde Mike weten.

"In zijn hol douwen nou goed?Testen natuurlijk."

"Ze zijn niet zo erg goed,deze.Ik kan beter krijgen."

Mike keek even om zich heen,Bulldozer kon zich goed als

een aartscimineel voordoen en Mike twijfelde ook geen

moment.

"Heb je beter nodig dan?"

"Vijf piek voor foute meng vind ik een beetje veel.Drie

en een half.Of ik moet beter hebben."

"Tja,eigenlijk moet ik hier wel vanaf.Er is mot mee

geweest."

"Ziekenhuis-gevallen van jouw pillen?"

"Erger nog.Er is hier anderhalve week terug nog een

dooie gevallen die een overdosis had."

"Teveel goedkope troep erin?"

"Een beetje verouderd denk ik,of er klopte iets niet.In

ieder geval moet ik ze kwijt voor ik gepakt word."

"Hoe kennen ze jou dan wat maken?"

"O jee,daar heb ik van de week genoeg over gehoord.Dood

door schuld en dat kan flink oplopen.Iedereen weet hier

wie wat dealt en ze weten van mij dat ik die gifpillen

hier heb."

"Ik vind er ook een vreemd luchtje aan zitten."

"Luchtje?"

"Hier,ruik zelf.Ik heb ze beter geroken."

Bulldozer rook het voor het eerst maar hij had al meteen

gezien dat deze Mike niets van zijn pillen afwist,anders

had hij geen vage termen als "meng" en "gifpillen"

gebruikt en had hij wat meer met MDEA en dat soort dingen

te koop gelopen.

"Nou je het zegt ja.Maar een pilletje kan geen kwaad,twee

ook niet denk ik.Maar deze had er wel vijf in zijn maag

zitten."

"Was dat die jongen die ze hier vlakbij vonden?"

"Ja,hoe weet je dat?"

"Ik heb toegang tot het politie bbs en het heeft in de

krant gestaan."

"Zo,hoe doe je dat?"

"Ik heb een password van iemand.Zonder dat die het weet

overigens.En hij verandert het bijna nooit anders moet

ik weer verder hacken."

"Je kan nog hacken ook?"

"Ikke wel.Het zijn van die dingen die een mens moet kennen

om overeind te blijven."

"Mee eens.Jij een biertje?"

"Ja best.Een Bud en een Bit."

"Een Bud en een Bit?Voor wie is die tweede dan?"

"Pim en ik drinken niet alleen."

"Op die manier.Ellen,geef mij een biertje,een Bud en een

Bit."

"Komt eraan!Ron pak jij die even?"."Yo."

Ron bracht de twee flessen en het glas en rekende af.

"Tien vijftig alsjeblieft."

"Zo,drinken jullie zo duur?"

"Ik ken er ook niks an doen dat een Bud vier en een half

kost.Ik drink het nu eenmaal."

"Heb je ook weer gelijk in en op een centje hoef ik niet

te kijken en jij ook niet denk ik zo."

Bulldozer was nu op zijn best en haalde een dik pakket

bankbiljetten achteloos uit zijn broekzak.

"Zo,dat is aardig wat.Wat doe je daarmee?Of koop je ook

in op weekendavonden?"

"Vanmiddag nog wat verdiend en ik heb liever altijd genoeg

bij me,avondjes kunnen wel eens duur worden.Nou ja Troep,

ik zal eens kijken of ik hier nog wat mee kan maar ik wil

niet degene zijn die als de doodsapotheker bekend staat.

Ik ga eerst die dingen op mijn gemak eens bekijken en je

hoort nog van me."

"Kun je me je nummer geven?"

"Op de eerste avond?Dat zal toch zeker niet!Ik zie je hier

nog wel."

"Okee.De mazzel!"

De jongens dronken in hoog tempo hun flessen leeg-iets wat

ze niet graag deden maar ze moesten nu snel weg-en zetten

hun helmen op.Ze reden in hoog tempo weg en schudden hun

hoofden boos toen een patrouillebusje ze aanhield.

Bulldozer pakte zijn penning uit zijn binnenzak en toonde

het."We hebben beet hier,we moeten opschieten."zei hij

kortaf.

"Zijn jullie dan in dienst?"vroeg een bijzonder dom-ogende

agente.

"We hebben 24-uurs dienst,we zijn een speciaal team,de TMG."

"Ik moet het even natrekken."

"We zijn nu onder zaak 075.281A onder supervisie van

commissaris Van Eelst."voegde Bulldozer daaraan toe en dat

moest hij nog een keer herhalen voor de agente die het

opschreef.Van Van Eelst scheen ze nog nooit gehoord te

hebben.

Blijkbaar werd ze aan de andere kant van de mobilofoon

uitgefoeterd want ze kwam snel naar buiten en zei dat ze

door konden rijden,wat de twee jongens dan ook direkt deden.

"Wat een ongelofelijke trut zeg!"vloekte Bulldozer door de

headset.

"Echt niet te geloven.Van Eelst met dubbel E?Anders was het

Van Elst geweest en dat spreek je wat anders uit."

"Is dat een commissaris?"

"Dat zoïets door de academie komt."

"Echt idioot.Liever een dom vrouwtje dan een slimme

vent willen ze tegenwoordig."

"Dan ben ik blij dat wij geen academie gehad hebben,alleen

die ene testdag."

"En die hebben we nooit meer nodig ook tenzij we de straat

op willen gaan.We hebben al een halve academie tijdens onze

praktijkervaring gehad,inclusief het huiswerk."

Bulldozer schakelde over naar de politiefrekwentie en

riep iemand van narcotica op om de pil op te komen halen.

Zelf konden ze zich immers niet op het bureau laten zien,

niet zo dicht bij de pub waar Mike nog rondhing.

De auto kwam bijna gelijktijdig met hen aan en de agent

nam de pil in het zakje meteen mee.

"Dat was een eersteklas bingo.Ronnie belt zodra die Mike

weg is.Als het tenminste niet te druk is.En druk was het."

"Anders belt Nicky wel denk ik."

"Dat boeit niet,Ron moet het zelf in private horen."

"Reinout is er,dan kan die wel even waarnemen met El."

Niet veel later ging de telefoon."Bulldozer."

"Hai TMB.Vertel op."

"Bingo.Compleet met bekentenis."

"Dat is vlug werk.En mogen we die bekentenis gebruiken?"

"Dat niet maar we kunnen hem nu wel pakken.Narcotica

heeft een pil van hem in handen en die gaan aktie onder-

nemen." "Blow is met die gozer meegegaan."

"Hij weet toch niets.Waar zijn ze naartoe?"

"Naar de Colors geloof ik.Ze zouden nog terug komen.Hoe

kunnen we hem pakken als die bekentenis niet werkt?"

"Heel simpel.Als hij terug komt geef je ons een gil en

dan krijgen we een heuse inval."

"Dat klinkt spannend.Maar ik kan niet weg achter de kist

zodra hij binnenkomt,dat valt op.En jij mag je cover nog

niet verspelen tot we zeker weten dat we hem hebben."

"Klopt.Laat Rein of Dees me bellen.Dees zit toch steeds

op kantoor."

"Dat lijkt me onverstandig.Als El nu even met de snackbar

ruilt,dan kan ik haar naar boven piepen als alarm en zij

kan die jongens ook zien komen."

"Dat is beter.Maar hoe laat komen ze dan?Dat weten we

niet."

"Dat is waar.We verzinnen er wel wat op.Blijf op HQ en je

hoort het als ze komen."

"Okee,tot zo dan!"

"Of anders tot morgen?"

"Ook best.Mazzel!"

Bulldozer hing op en keek op zijn horloge.

"Tien uur,het kan nog alle kanten op."

"En we kunnen nu alleen maar wachten."

"En opzetten natuurlijk,de narcs moeten wel klaar staan."

Hij belde het hoofdbureau en nam alles door.De pillen waren

zoals ze al wisten slecht en als het complete rapport zou

komen zou duidelijk worden dat het inderdaad de pillen

waren die een leven gekost hadden.

"Case closed?"vroeg Pim zich af.

"Zou een snelle aktie wezen waar Ronnie trots op zou mogen

zijn.We zien het wel."

 

                         7

 

"Hij hapt zoals verwacht. Van mij mogen ze."

Pim knikte kort en keek de zaak in over zijn biljart­keu.

"Toch mooi dat het allemaal zo gesmeerd gaat. Een beetje te als je het mij vraagt."

"Je hebt gelijk, ik voel het ook. Trouble."

Het was ondertussen bij sluiten en de zaak was bijna leeg.

Niet veel later kwam een ploeg van een arrestatie-team de zaak in en verklaarde luid dat dit een inval was en dat niemand de zaak uit mocht. Bulldozer zette zijn keu in het rek-normaal zou hem moeten laten vallen maar hij was er zuinig op- en keek de zaak in, naar de binnen­stormende agenten maar ook naar Mike, die verschrikt om zich heen keek en de ongeruste blik van Bulldozer zag.

Hij zocht hem direct op. "Heb jij bij je?" vroeg Bull­dozer zacht. Mike knikte. "Te veel. Veel te veel. Eerste keer dat ik hier een inval meemaak."

"En laatste keer voorlopig waarschijnlijk, ik heb het zelf al eens eerder meegemaakt."

"Een verklikker in de zaak?"

"Ik denk het niet. Dees in ieder geval niet, die vindt alles best zo lang hij zijn geld maar aan ons verdient. We weten niet eens wat ze hier zoeken of wie."

"Dus jij hebt niks te vrezen."

"Hangt er vanaf of ze me herkennen."

"Word je gezocht?"

"Zo ongeveer."

"Waarvoor?"

"Meerdere zaken. O ja,dit kan wel eens problemen ople­veren." zei hij achteloos onder zijn jack wijzend.

"Het was me al opgevallen dat je stond te biljarten met je leren jack aan. Een gun?"

Bulldozer knikte kort.

"En niet zomaar de eerste de beste.Een politiegun."

"Zo,hoe kom je daaraan?"

"Gekocht. Stil, daar komen ze."

"Shit."

Iedereen werd gefouilleerd en natuurlijk zou Mike gepakt worden. Maar vlak daarvoor verscheen Zevenschans die Bulldozer zag.

"Hee kijk nou,wie we daar hebben.De enige echte

B­ulldozer.Dat is nog eens een meevaller.Kom jij maar mee."

Plotseling trok Bulldozer zijn revolver en deed een uitval.

Binnen de kortste keren stond hij buiten en zat hij op

zijn motor waar de agenten hem glimlachend lieten gaan.

"Sta je aan?" vroeg er één. Bulldozer knikte en reed weg.

Tot zo ver was het goed gegaan:alleen het personeel,de

vrienden van Mike en zij waren nog binnen geweest ten tijde van de overval dus na vanavond zouden er weinig over de spectaculair ogende ontsnapping praten.Na deze zaak zouden ze hun cover in de Pencil wel eens kwijt kunnen zijn zoals ze dat op school al waren.

Zaak was het dus om hier het beste van te maken.

Hij hoorde in zijn oordopjes dat Rini Mike had aange­houden met een aanzienlijke hoeveelheid pillen.

Hij reed door naar huis,wetend dat de rest ook niet lang op zich zou laten wachten.

Hij was moe,maar moest wakker blijven tot de rest er

dan ook was.

Een uur later kwamen Ron,Pim,Nicky en Zevenschans.

"Zo, als een speer door een pakkie boter." grijnsde

Bulldozer.

"Zeker,zeker.Het viel echt honderd procent mee.En op de

videoband staat alles,ook de bekentenis dat hij die pillen heeft verkocht."zei Rini.

"Ah,perfekt.Dat ding werd toch al jaren niet meer gebruikt dan mag het nu best wel een keertje.En zo niet heb ik alles op geluidsband staan."

"Zo hoort-'ie!" riep Ron luid,een vaste kreet.

"Hear,hear."knikte Pim.

"Waren die bodyguards nog vervelend?"

"Nee,een wapentje en ze zeiden niets meer.En ze hebben mij met rust gelaten zoals afgesproken.De politie dus."

"Perfect.Nou,dat was een korte."

"Als het hier mee afgelopen is."

"Jij verwacht minder?"

"Je weet het maar nooit.Het kan een lang proces worden en je cover zul je wel kwijt zijn."

"Daar ben ik ook bang voor ja.Moet ook niet op teveel plaatsen gebeuren want dan wordt het werk lastiger."

Bulldozer speelde wat nonchalant met wurgstokjes en

zette de televisie aan.

"Ik ga rapport uitbrengen,ik hoor het nog wel."zei Rini

en vertrok.

"En ik ben kapot,ik ga naar bed.Spreken we nog wat af?"

"Niks speciaals,we roepen je wel."

 

"En toch ben ik er niet gerust op. De zaak, alles kan de

mist in gaan."

"De zaak? Die is toch zo goed als afgerond?"

"De Pencil bedoel ik. Ze weten daar niks maar die paar

vrienden van Mike zullen wel gek opkijken als ik de

volgende keer weer binnen kom."

"Dat maakt niet uit, toch?"

"Dat weet ik zo net nog niet. Ik ben nu per slot van

rekening de dealer voor hun. Een grote nog wel. Ze kunnen

inlichtingen in gaan winnen."

"En je weet nooit wie er op het board in kunnen breken, er

wordt genoeg op het politie bbs ingebroken als ik de

verhalen moet geloven." voegde Pim daar aan toe.

"Makkelijk. Maar je mag nog even verder hacken om onze

gegevens op te vragen, die zijn een stukkie verder beveiligd

toch? We zijn per slot van rekening undercover."

"Onze code ligt in de kluis. Om toegang te krijgen tot onze

gegevens moet je het mini-net op en dan vragen naar TMG@

xs4all en dan kom je in een menuutje waar driekwart van de

gegevens een extra password heeft dat je maar twee keer per

dag kan proberen."

"Wat is die code?"

"Voor onze data verschilt dit natuurlijk. Als ik het me goed

herinner is het voor mij Riksja, voor jou Fire en voor Pim

Munch."

"Slaan ook werkelijk nergens op." vond Pim.

"Wat ook precies de bedoeling is. Het moet niet zomaar

geraden worden. Hackers maken er een sport van om passwords

te ontdekken en voor je het weet staat alles op het Internet.

"En waar heb jij je data?"

"Op een van mijn schijven voor de C64."

"Goed bewaard. En als daar wat fout mee gaat?"

"Op de harddisk in mijn hoofd."

"Je onthoudt veel te veel." plaagde Ron.

"Iemand moet het toch doen. Nee, het board vind ik prima.

Trouwens, over mij kunnen ze toch niks vinden. Mijn oude naam

staat daar nog in, dus geen Bulldozer."

"Hoezo dat dan?"

"Bulldozer valt te veel op, de naam alleen al." knikte Pim.

"Trouwens, een voorgevoel van jou kwam niet uit Bull. De

trouble die je voorspelde."

"Vind ik helemaal niet erg." zei Bulldozer kort.

"Dat is waar. Eens kijken, zullen we nog wat afspreken voor

morgen?" vroeg Ron.

"Ik heb denk ik even nergens zin in morgen. We hebben een

slopend kamp achter de rug en dan meteen die aktie er

dubbel en dwars overheen. Ik zou wel eens echt willen

uitrusten."

Nicky keek hem eens sceptisch aan. "Uitrusten?"

Bulldozer stond immers bekend als iemand die altijd wel

ergens energie vandaan haalde om door te gaan. Ze had hem

zelden echt uitgeput gezien, ook niet na de zwaarste

slijtage-slagen na een nacht zonder slaap. Ze wist nog dat

hij met haar achterop twintig uur gereden had vanuit Zweden

net als de rest, maar hij had als enige de nacht ervoor niet

geslapen en was desondanks degene die halverwege bij het

motel voorgesteld had om door te rijden. Vroeg ging hij

bijna nooit naar bed en toch was hij er vroeg uit.

"We zien wel." weerde hij alles af en hij klapte zijn

stoel uit tot zijn bed. Het was ondertussen tegen half

vier en hij zag er echt moe uit. De anderen gingen toen

ook maar slapen en toen ze eenmaal lagen konden ze

Bulldozer geen ongelijk geven.

                         8

 

"Zo, jij ziet er moe uit. Slecht geslapen?"

Pim stond langzaam op en keek eens naar Bulldozer, die nog

op zijn bed lag.

"Ik heb de hele nacht een ontzettende buikpijn gehad. Als

dat zo door gaat ga ik niet naar school vandaag."

"Ziek? Da's niks voor jou."

"Weet ik, maar ik kan er ook niks aan doen."

"Dat snap ik. Koffie?"

"Meer uit principe dan uit trek moet ik toegeven."

Nicky kwam overeind en streek Bulldozer even over zijn

gezicht. "Gaat het?"

"Niet echt perfekt."

Even later kwam Ron ook boven. "Hee TMB, verslapen?"

"Dat wordt moeilijk als er twee zijn die je wakker maken en

als je zo licht slaapt als ik. Nee, ik blijf thuis vandaag,

ik heb buikpijn en niet te weinig ook."

"Zul je Arie wel weer horen op school. Was er nog koffie?"

"Noem eens een keertje op wanneer we jou vergeten hebben?"

"Dat is ook waar, ook maar een routine-vraagje."

"Nou ja, ik zie het wel overgaan, er is thuis toch altijd

wel wat te doen."

"Dat zeker. En El is ook vrij vandaag."

"Dan gaan we vanmiddag samen wel boodschappen doen."

"Moet ik trouwens de telefoon meenemen?"

"Dat denk ik niet, dat is niet al te verstandig. We hebben

al de nodige ellende gehad om die pieper op school aan te

hebben, als we nu ook nog in de klas gaan zitten bellen is

het hek helemaal van de dam."

"Ook weer waar. Hou jij die dan maar bij je, dan kunnen we

je ook bereiken als je de deur uit bent."

"Voorlopig is er niets aan de hand en hoeven we ons nergens

echt zorgen over te maken."

"Ook weer waar, maar het zou de eerste zaak niet zijn die op

school begint."

"Niet vreemd, meestal zitten we daar overdag."

"Uiteraard. Maar je weet maar nooit, vergeet hem in ieder

geval niet als je de deur uit gaat."

Bulldozer knikte kort, bromde dan iets over een buik die

zich wel rustig moest houden wilde hij sowieso de deur uit

gaan vandaag.

"O jee, dan komt ook het repeteren in gevaar."

"Niet al te ver op de zaken vooruit lopen Ronnie, dat duurt

nog een uurtje of twaalf."

"Elf en een half, als Tony weer eerder wil beginnen."

"En daar kun je onderhand vergif op innemen."

"Had je dat al geprobeerd?" vroeg Ron lachend aan Bulldozer.

 

"Waarom stap jij trouwens altijd bij hem achterop als TMB je

niet naar school kan brengen? Rijd ik te gevaarlijk?"

"Nu heb ik me iets laten vertellen over je powerchecks, maar

los daarvan, het is meer een gewoonte geworden dat ik bij

Pim achterop stap, niks tegen jou hoor. En rood en blauw

kleurt niet."

"Dat is een kwestie van smaak. Nou ja, het is gelukkig

lekker rustig op de weg."

Pim knikte en zette zijn knipperlicht aan om nog even snel

te tanken.

 

"En het blijft vreemd, een rookruimte zonder Bulldozer."

"Als het niet om Bull geweest was kwam je nooit lokaal R

in." vond Pim.

"Goed idee, ik ga gelijk weer naar de studieruimte." lachte

Nicky vrolijk.

"Dan mis je wel de koffie."

"Dat is waar. De prioriteiten." zei ze en ging zitten.

"En natuurlijk hebben we geen kaarten want die heeft hij

meestal bij zich."

"Ik heb ze in mijn locker liggen, een ander spel dan. Ik kan

ze wel even gaan halen." bood Ron aan.

"Nah, we zijn toch niet met zijn vieren. We kunnen wel met

een boekje spelen maar daar heb ik even geen zin in."

"En toch ga ik naar mijn locker want nu TMB er niet is heb

ik niemand om sigaretten bij te bietsen en mijn shag is

haast op."

Ron was snel weer terug en vertelde dat Arie niet op school

was.

"Die is nog doodop van het kamp."

"Doodop? Hij heeft nergens aan meegedaan!"

"Dat is waar, hij heeft alleen slecht geslapen omdat hij ons

zo nodig in slaap wilde krijgen."

"En hij werd alleen maar kwaad toen ik vriendelijk vroeg of

hij ons dan een verhaaltje wilde voorlezen." zei Ron met een

onschuldig gezicht die weldra overging in een grijns.

Nicky proestte van het lachen.

"Jij weet het toch altijd maar weer mooi te vertellen."

"Eén van mijn belangrijkste taken, het erin houden van de

goede sfeer."

"Ja,ja. De gekke Ronnie Hart."

"Of de nog veel gekkere Ronnie Rons."

"Met zo'n naam vraag je erom een clown genoemd te worden."

"Hee we gaan niet aan mijn naam komen hè?"

"Je zou eigenlijk van adel moeten zijn, dan kon je je zo

officiëel Ron Rons de Vierde noemen."

"Klopt. Mijn vader heet Ron Rons, mijn grootvader en wijlen

mijn overgrootvader ook. En misschien nog wel verder terug,

dat weet ik niet. Je mist wel de wedbriefjes Pim."

"Dat komt wel goed, hij maakt er thuis wel wat van en dan

kan hij meteen alles wegbrengen en naar de bank om de winst

van dit weekend op te halen."

"Veel?"

"Een kleintje van twaalf."

"Beter dan niets in ieder geval. Goedemorgen Debbie, jou

zien we hier niet zo vaak."

"Dat klopt, maar er is iets aan de hand en ik heb gehoord

dat jullie een politie-team zijn."

"Die verhalen moeten ook niet te ver gaan." bromde Pim.

"In ieder geval weten de juiste mensen ons te vinden."

"Zo lang de verkeerde dat maar niet doen. Ga je even mee

naar ons kantoor?"

"Waar is dat? Ik dacht dat dit ongeveer jullie kantoor was?

Waar is Bulldozer?"

"Dit is onze lounge, en TMB is ziek. Maak je maar niet

ongerust, als we thuis zijn hoort hij alles."

Ze liepen via het practicumlokaal naar de doka terwijl Nicky

zich excuseerde en een klasgenote op ging zoeken.

In de doka, die de jongens vaker gebruikten als ze alleen

wilden zijn, bleken ze deze keer niet alleen te zijn.

Mischa was druk bezig foto's te ontwikkelen.

"Zo Mies, nu al met de kamp foto's bezig?"

"Ja, ik was er al om kwart voor acht en toen waren jullie er

nog niet eens. Ik wil die foto's voor morgenmiddag hebben en

dus dacht ik dan ga ik maar meteen aan de slag."

"Heel mooi, maar mogen wij even?"

"Is het belangrijk?"

"Zou ik het vragen als het niet belangrijk was?"

"Misschien ook wel, maar dat weet ik niet. Ik ga maar even,

en als jullie klaar zijn zullen de lessen wel beginnen. Ik

zie jullie in de pauze. Hebben jullie de sleutel?"

"Dat hoop ik tenminste wel want daar had ik even niet aan

gedacht. Meestal heeft TMB die bij zich en die is ziek."

"Ik heb de bos." zei Pim en rammelde met een grote bos

sleutels. Aan die bos zaten de sleutels van vele deuren op

school en het was niet bekend dat de jongens die hadden,

behalve enkele waaronder de die van de doka en het hok van

de schoolkrant, die zij met een paar anderen maakten.

"Oké dan ga ik. Wanneer is Bulldozer weer terug?"

"Geen flauw idee, maar het was maar buikpijn."

"Oké, de mazzel!"

Mischa verdween en daarna gingen de twee jongens en het

meisje zitten.

"Vertel eens Debbie, wat is er aan de hand?"

"Ik weet niet helemaal waar ik moet beginnen. Het zit een

beetje ingewikkeld in elkaar."

"We nemen het even op, de tape blijft tussen ons uiteraard

maar zo kan Bull ook alles horen. Geen bezwaar neem ik aan?"

Ze schudde haar hoofd en begon te vertellen.

"Ik heb een probleem met een jongen. Hij heeft al een paar

keer geprobeerd om me te versieren maar ik mag hem niet. Hij

is een beetje asociaal, het is een opschepper en hij is ruw.

Het vervelende is dat ik graag uit ga en hij weet waar ik

kom en hij komt daar dan ook en iedere keer als ik met een

jongen praat of biljart of wat dan ook komt hij erbij en dan

begint hij het leven zuur te maken voor die jongen net zo

lang tot hij weg gaat. En het probleem is dat hij niet

alleen is. Het weekend voor het kamp ging ik met een vriend

uit en toen heeft hij die jongen in elkaar geslagen met zijn

vrienden. Ik heb al van alles geprobeerd maar ik kom niet

van hem af. Misschien dat jullie kunnen helpen."

"Ik denk het wel. We zullen moeten overleggen maar ik denk

dat een van ons je mee uit gaat vragen voor het weekend."

Ze keek even op van die opmerking van Ron.

"Om hem uit zijn tent te lokken? Maar dat kan gevaarlijk

zijn! Jeroen hebben ze bont en blauw geslagen!"

"Dat is ons vak. Hoe heet die jongen?"

"Ricky. Hij is Filipijns en zoals je misschien wel weet ben

ik half-Filipijns. Hij is ongeveer van Pim's lengte, alleen

natuurlijk niet zo breed. Hij heeft lang steil zwart haar."

"Mijn haar en Pim's lengte. Heeft hij toevallig ook wat van

TMB?"

"Wie?"

"Bulldozer. Laat maar."

"Waar ga jij zo'n beetje naartoe?"

"Oh, ik ga wel eens naar Streetlife, Colors, de Pencil Pub

en de Oude Binnenweg. Hoezo?"

"Kan belangrijk zijn. Ik zou zeggen geef je nummer en je

adres maar, schrijf het maar even in mijn agenda hier. En

alles wat je weet van die jongen. Maar doe dat maar op een

los blaadje, ik wil hem niet het hele jaar tussen mijn

huiswerk zien." zei Ron met een glimlach.

Ze noteerde alles en niet lang daarna ging de bel, waarop

ze de doka verlieten en naar de les gingen.

 

"Een zaak." stelde Bulldozer vast.

"Uitstekend idee om een uitje voor te stellen. Dan komt die

gozer er achteraan en zullen we hem even wat duidelijk maken

want dit kan niet."

"Lijkt een beetje op de situatie van mij een poosje terug."

"Met het verschil dat Bastiaan geen lichamelijk geweld

gebruikte. Ik denk dat ik een heel leuk plannetje heb."

"What's the plan Hannibal?" vroeg Pim, de stem van Mr.T.

imiterend.

Ze lachten hard en vervolgens verklaarde Bulldozer dat hij

wel een leuk zaakje kende.

"Jij gaat de confrontatie aan."

"Zeker. En dus heb je een zaak nodig die een knokpartijtje

niet uit de weg gaat."

"In de Pencil ben je zo weg en daar heb je al weinig cover

over. Hoewel ze haar daar wel kennen."

"Hoe zit dat meisje er eigenlijk uit?" vroeg Ellen.

"Filipijntje, klein, krullend haar. Leuk koppie en een

aardig figuurtje."

"Ik denk dat ik weet wie je bedoelt. Met die jongen hebben

we inderdaad wel eens last gehad, ze is als ik het goed heb

nog een keertje naar Reinout toe gegaan toen die jongen

vervelend werd en jullie waren er niet. Rein heeft die gast

toen eruit gezet maar de volgende keer kwam hij met een

ploegje binnen. En toen zaten jullie in Geronimo natuurlijk.

Wat ook een voordeel heeft anders had hij jou gekend."

"Hij leert me toch wel kennen. Maar ik zat niet aan een

keurige zaak als de Pencil te denken."

"Als je haar meeneemt naar Geronimo komt hij nooit."

"Wel een leuk avondje dan. Maar ik zat aan een tussenweg te

denken. De Rhythm. Lekkere metaltent wel en op de Oude

Binnenweg en ze komt daar wel eens."

"Hoewel ik niet geloof dat ze naar de Rhythm gaat. Dat is

best wel een ruige zaak."

"Weet ik. Leuk hè? Kijk, ze gaat met mij uit en ik ga daar

graag naartoe. Kan makkelijk want ik heb lang haar."

"Op die manier. En je kent daar ook wel wat mensen. Ik ben

benieuwd of die Amy er nog staat. Dat was een leuke meid."

"Gaan we dan allemaal?"

"Natuurlijk, alleen jullie een beetje verdekt."

"Pim Korthaar valt wel op."

"Of hij gaat met haar uit."

"Dat valt wel op natuurlijk als ze expres met een beer op

stap gaat. Maar ja, in dat opzicht zijn we alledrie een

beetje opvallend, mijn lengte meegerekend."

"In ieder geval lange mouwen Bull. Ga jij maar. Per slot

van rekening is zij je nog steeds dankbaar omdat je haar

toen in de grot..."

"Ja wacht eens, het is nu niet de bedoeling dat ze ook

verliefd op me wordt."

"Als ze dat nog niet is."

"Altijd een mogelijkheid. Maar daar kan ik ook niets aan

doen."

"Ik denk dat ik dan maar in de Pencil wacht." zei Nicky.

"Natuurlijk, het kan daar hard aan toe gaan."

"Als hij tenminste naar binnen durft."

"We moeten met alles rekening houden. Hij moet weten

waar we zijn en alles. We moeten op hem rekenen. Geef mij

haar nummer even."

Bulldozer pakte de telefoon en belde Debbie op.

"Hoi met Bulldozer. Ja gaat wel weer. Niet helemaal jofel

maar beter dan vanmorgen. Zeg ik heb het er hier met de

jongens over gehad en wat Ron voorstelde lijkt mij ook het

beste. Wat te doen van het weekend? Mooi. Houd je een beetje

van stevige muziek? De Rhythm, ken je die? Ja op de Oude

Binnenweg ja, die bedoel ik. Dat moet je dan maar even voor

lief nemen. Ja dat zit er wel dik in natuurlijk. Even een

vraagje: hoe laten we hem weten dat we daar op een gegeven

tijd zitten? Op die manier. Lijkt mij ook lastig. Nou ja,

ik zou zeggen kom dan maar een keertje naar de Pencil Pub

en dan ziet hij je wel. Oh, dat weet ik vanzelf als je

's avonds gaat, behalve vanavond dan. Ken je die Ellen die

achter de bar staat? Dat is mijn zus. Hoeft voor de rest

ook niet iedereen te weten. Oh, dat heeft zijn voordelen

als we ergens mee bezig zijn. Zij ziet dan wel dat jij er

bent en dat je met hem gesproken hebt. Ja? Oké, dan zie ik

je op school nog wel, voorlopig ga ik er van uit dat ik je

vrijdag zo rond acht uur op kom pikken ja? Prima, doei!"

"Dus dat is geregeld. Ze gaat een avondje naar de Pencil

en dan ziet ze hem helaas waarschijnlijk wel. Maar in dit

geval dus niet helaas want we gaan een feestje opzetten."

"En gaan we ook nog kennissen opbellen om gezellig een

avondje naar de Rhythm te komen?"

"Dat hoeft niet, de meesten komen toch wel op weekend

avonden."

"Leuke set-up."

"Dat zeker, en nu maar hopen dat het werkt."

"En dat we geen gedoe van mishandeling krijgen."

"Kom nou, dat doen we niet in dienst. Er staat per slot van

rekening nog niets over dit in rapporten en dat gebeurt

ook niet. Ik wil hier geen zaak van maken. Tenminste, geen

officiële."

"Had je er al aan gedacht dat we wel over een stel

oosterlingen praten? Andere cultuur-gedoe enzo."

"Dat is zonder meer waar, en zoals ze praat klinkt het ook

wel een beetje of er meer achter zit. Maar dat wil ik eerst

weten voor ik aktie onderneem. Jullie hebben maar een hele

korte ondervragings-sessie gehad natuurlijk en er hadden

nog een paar vragen gesteld moeten worden, zeker daarover.

We hebben nog geen compleet beeld."

"De bel zou ook zo gaan."

"Dat is waar, ik beschuldig jullie ook nergens van, het is

alleen wel zo dat ik nu niet lukraak met haar kan gaan

stappen. Deze jongen doet stoer en ik moet eerst een hoop

van hem weten, zodat ik niet voor onaangename verrassingen

kom te staan. Zoals iemand die vuurwapen-gevaarlijk blijkt

te zijn of die een strafblad van een meter heeft."

"Dan kijken we toch even."

Pim had de PC al aan gezeten en niet veel later vroegen ze

wat gegevens op. "Ze heeft toen aangifte gedaan van die

mishandeling. Of die jongen zelf. Nee ze wordt hier genoemd.

Eens kijken, alleen winkeldiefstal voor de rest. Zit hier

nu dertien jaar en is 17. Zal wel goed Nederlands spreken.

Daar wordt hier geen melding van gedaan. Er wordt wel

gemeld dat Debbie geklaagd heeft dat hij haar lastig viel

maar daar is geen aktie tegen ondernomen."

"Dan valt het me nog vies tegen van Rini dat hij ons niet

gebeld heeft want hij weet dan wel dat ze bij ons op school

zit."

"Zeker niet groot genoeg voor ons. Ik zal gelijk even wat

post naar hem sturen."

"En jij ging hier geen zaak van maken?"

"Doe ik ook niet, en dat zeg ik ook."

"Dan geen E-mail, dat blijft vast staan."

"Dat is ook waar. Ik fax hem wel."

"Toch wel mooi dat jullie alles hebben hier. Draagbare

telefoons, piepers, headsets voor op de motor, een fax, een

antwoordapparaat..." zei Ellen.

"Die headsets heeft Pimmie zelf gemaakt, en dingen als een

fax en antwoordapparaat zitten ook in deze PC. We hebben die

telefoon nog maar net natuurlijk omdat Rini weet dat we hem

nodig kunnen hebben als we uit de buurt zitten."

"En dan nog had hij er beter drie kunnen hebben." zei Ron.

"Budget redenen uiteraard."

"En ze gingen dat extra geld beter gebruiken. Nu hebben wij

maar één telefoon en zetten ze domme blondjes op straat."

"Die zagen we trouwens vanmorgen nog op de motor Bull. Bij

een snelheidscontrole."

"Ja ik dacht al wat komt Pim ineens met grof taalgebruik,

dat zijn we niet van hem gewend." merkte Ron op.

"Je bedoelt die van de Meent? Mevrouw is-dat-een-commissaris

die zo'n heerlijke uitbrander kreeg op de mobi?"

"Die ja. We konden gelukkig doorrijden."

"Dat valt alweer mee. Goed, ik heb dus een afspraak voor

vrijdag, acht uur bij haar. En ze woont in Blijdorp? Lekker

vlak bij school."

"Nee, 's Gravendijkwal. Wel vlak bij school."

"Oh, ik dacht Blijdorp aan het telefoonnummer te zien."

"Wat heb jij vandaag gedaan?"

"Niet zo veel, we zijn nog wat boodschappen gaan doen en

ik heb wat achter de computer gezeten. Hadden we nog wat

speciaals opgekregen?"

"Les vijftien van duits leren en zestien maken, engels

krijgen we een luistertoets morgen, economie de les af

maken en aardrijkskunde huiswerkvrij."

"Dat is mooi werk. Ik ga aan het eten beginnen."

"Doe dat, ik lust wel wat."

                        9

 

"Ik weet het allemaal nog niet zo zeker hoor. Ik bedoel,

Ricky kan gevaarlijk zijn. Ze hebben al eens iemand in

elkaar geslagen, en ik weet niet hoeveel vrienden hij wel

niet heeft."

Bulldozer knikte rustig en maakte een aantekening.

"Het is niet eens zo belangrijk volgens dit plannetje, wij

kunnen wel een paar man aan als het allemaal loopt zoals het

moet. En ik denk haast niet dat dit fout kan gaan."

"Maar loop ik dan geen risico daarna?"

"Dat denk ik niet, dat zou dan onze fout zijn want wij zijn

dus van plan om alles eventjes haarfijn uit te leggen en als

hij dan vervelend blijft geeft dat dus aan dat we niet

duidelijk genoeg geweest zijn."

"En moet het speciaal met de harde hand?" vroeg ze aarzelend

terwijl ze ietwat verlegen naar de grond keek.

"Ik denk het wel. Als we het eerst zachtjes proberen zal hij

jou vragen gaan stellen en zo blijft hij jou dus onnodig

lastig vallen. Op deze manier kan er snel een punt achter

gezet worden zoals Ron al zei en dat lijkt mij het beste

voor iedereen, en wel speciaal voor jou."

"Natuurlijk wil ik er het liefst vanaf, maar..."

Ron zag een blik in de ogen van Bulldozer die hem niet

helemaal beviel. Die blik zei namelijk dat iets Bulldozer

helemaal niet beviel en Ron begon dan ook te vermoeden dat

het meisje iets achterhield.

Of in ieder geval dat Bulldozer dat vermoedde en die kon

meestal goed dwars door mensen heen kijken.

"TMB, een B R nul?" vroeg hij, codes gebruikend.

Zo vroeg hij of er nog een besloten briefing zou komen.

"Dat maken we later wel, ik houd het even op het informele. Is er nog iets speciaals wat we moeten weten? Je vertelde dat hij Filipijns is, is er nog iets speciaals wat we moeten

weten over hoe Filipijnen met elkaar omgaan? Ik neem aan dat

je moeder Filipijns is en je vader Nederlands. Hecht hij daar nog een speciale waarde aan? Ik wil straks natuurlijk

niet voor onaangename verrassingen komen te staan."

"Nee dat begrijp ik. Hoe wist je trouwens dat mijn moeder

de Filipijnse kant was?"

"Oh, een gokje. Die kant gaat het meestal op."

Die was raak, zagen de jongens, en alledrie zagen ze dat dit

een gevoelig onderwerp was en het zou ook wel iets met de

zaak te maken hebben.

"Ricky... hamert daar erg hard op. Hij heeft mijn moeder voor erge dingen uitgemaakt. En zij kon er ook niets aan..."

"Het is in orde, wij weten ook wel wat van de wereld af. En jij bent de laatste die er iets aan kan doen." zei Pim.

"En we hoeven het niet zomaar te pikken dat iemand die eigenlijk nergens iets mee te maken heeft daar dit soort ongein over maakt." voegde Ron er aan toe.

"Gang, een B R nul."

"Dus toch. Dat horen we wel."

"Wat is dat eigenlijk?"

"Er moeten nog even een paar dingen geregeld worden. Maar maak je maar geen zorgen, zorg jij maar dat hij in de val loopt en dan zorgen wij voor de rest."

"Wat een timing zeg die bel. Gaan we?"

"Ik denk het wel, Marie is ook altijd vroeg en we zouden een overhoring krijgen. Debbie, jij houdt ons op de hoogte hè?" zei Bulldozer vriendelijk doch dringend. Ze knikte en daarop ging iedereen naar de les.

"Waar en wanneer is de briefing?"

"Straks wel, het is niet zo besloten en we krijgen toch geen

overhoring, we moeten onze hoofdstukken afmaken in de les."

"Dat is waar ook, dan gooien we het wel in de groep." knikte

Pim.

"Je wilde dus gewoon van haar af zijn." concludeerde Ron.

"Yep. Er zijn een paar veel te gevoelige dingen waar zij

beter buiten kan blijven en ik had niets om er tussen te

gooien dus we moesten even van haar af."

"Waarom stel je dan eerst die aardig gevoelige vragen na

Ron de briefing al aangevraagd had?"

"Ik wilde eerst even aan haar zien hoe gevoelig het lag."

"Op die manier. Ik snap het."

In de les zaten ze vrij te werken maar door het gebrek aan

rumoer konden ze niet vrijuit praten en dus zaten ze op

papier te werken. Het had echter weinig met frans te maken.

Ron had echter weinig te schrijven en hij zat naast Pim en

kon zo weinig zien van het aardige verhaal wat Bulldozer op

zat te schrijven.

"Dat is heel wat zo te zien. Bewaren we die voor HQ of gaan

we straks in de pauze het kantoor opzoeken?"

"HQ, ik wil dit niet op school hebben."

"Stop het dan straks maar in je locker, of is het niet zo

zwaar?"

"Het is pittig zwaar allemaal en het moet nog uitgewerkt

worden."

"Maar wie moet dat dan gaan doen? Jij in ieder geval niet

natuurlijk en ik denk dat ik wel in die zaak moet zijn."

"Tenzij het teveel op gaat vallen. Je haar, bedoel ik."

"En hoe ga ik terug? Ik kan dan moeilijk mijn Nasty Boy 3

meenemen als jij van de week je Nasty Boy 1 meeneemt, dat

loopt ook nog teveel in de gaten. En na wat er vorig jaar

gebeurd is neem ik pertinent geen taxi."

"Het is een rot eind, dat zeker. Verzinnen we wel wat op."

"Waar gaat het eigenlijk over?" wilde Ron weten. Bulldozer

schoof hem zijn blad toe.

Ron las het nauwkeurig en las het nog een paar keer over.

"Ik weet niet helemaal zeker dat ik je begrijp."

"Ik weet nog niet eens zeker dat ik mezelf begrijp en al

helemaal niet zeker dat het succes heeft. Maar we werken het

nog wel uit."

"Zijn jullie nog steeds met die zaak van het kamp bezig?"

wilde Paul, die bij frans bij hun in de groep zat, weten.

Bulldozer knikte kort, Paul zat voor hen en kon het blad

toch niet lezen en zoals altijd vertelden ze niets aan

derden over lopende en afgesloten zaken. Dat kon slecht

voor hun cover zijn.

"Vordert het al een beetje?"

"Kunnen we niks over zeggen natuurlijk, dat begrijp je."

"Dat wel ja, maar een beetje maakt toch niet uit?"

"Het gaat in ieder geval de gezellige kant op, maar je weet

het maar nooit met een zaak als deze."

"Van de expert in het eromheen praten." merkte Dirk Jan op.

"En dat wilden we graag zo houden." zei Pim.

"Het duurde toch zeker een week voor ik in de gaten had dat

iets wat zich hier onder mijn ogen afspeelde door die drie

compleet in elkaar gezet was." vertelde Dirk.

"En dat dan nog omdat het geweldig de soep in liep." vond

Bulldozer, opzij kijkend naar July, het meisje waar dat om

geweest was.

"Het is toch allemaal wel goed afgelopen?"

"Dat gelukkig wel ja, maar helemaal blij was ik er niet mee.

Even een verkeerd moment uitgekozen daar, wisten wij veel dat die jongen een strafblad had. Dat hadden we uit moeten

zoeken voor we met mijn zus tot aktie overgingen."

"En toch, het zag er allemaal zo mooi doordacht uit en

tegelijkertijd vond ik het een snelle aktie waar ik niet aan

kon tippen."

"Maar de reden voor te snelle aktie kwam wel uit: we hadden

dingen over het hoofd gezien."

"Zoals ik al zei, laat de snelle aktie maar aan mij over."

"Daarom kwam jij ook met dit idee hoewel ik er ook zo mijn

twijfels over had, zeker met de vorige keer in gedachten.

Daarom wilde ik er eerst nog even uitgebreid over nadenken."

"Je bedoelt dat die aktie in Zuid fout liep?"

"Nee, niet die snelle aktie van jou, die van mezelf laatste

keer. Kijk jij komt nu wel met deze aktie aan maar je zult

moeten toegeven dat de doordachte versie grotere kans van

slagen heeft, speciaal met dit erbij."

"Wat dat dan ook precies mag betekenen."

"We moeten nu eenmaal weten wat voor vlees we in de kuip

hebben en wat voor details er achter gehouden worden."

"Zitten ze dingen voor jullie achter te houden?"

"Het is moeilijk altijd alles te weten komen Dirk, maar we

willen toch echt alles weten voor we onszelf op het spel

zetten."

"Is het zo gevaarlijk dan voor drie stoere sterke jongens?"

"Zeker weten. En dan mogen we sterk zijn, als ze tien meter

van ons vandaan staan met vuurwapens kunnen we toch erg

weinig beginnen."

"Jullie baas zal jullie toch niet opdrachten geven die zo

levensgevaarlijk zijn?"

"Waarom niet? We zijn geen parkeerwachten!"

"Toch is er daar zaterdag nog eentje van gemolesteerd." wist

Paul.

"Ik kan me dan ook levendig voorstellen dat ze hun wapen en

boeien terug willen." vond Dirk.

"Nee, daar ben ik het absoluut niet mee eens!" zei Bulldozer

plots vol vuur.

"Die gasten zijn onderdeel van het parkeerbedrijf, niet de

politie. Met politiezaken moeten ze zich niet bemoeien, daar

hebben ze geen training voor gehad. Ze willen zich stoer

voelen met hun knuppeltje en hun handboeien maar ze weten

nauwelijks hoe ze ermee om moeten gaan."

"Maar je kunt toch niet toelaten dat ze in elkaar geslagen

worden?"

"Moeten ze zichzelf maar leren te verdedigen met de hand of

met woorden, dat laatste helpt meestal veel beter. Als we

dit blijven toelaten willen straks de controleurs in het

openbaar vervoer ook een wapen en boeien, en dan de

chauffeurs, de patat-bakkers op het centraal station, de

docenten op het Montessori... daar kunnen we niet aan

beginnen." zei Bulldozer resoluut.

"Er zit wel wat in, maar parkeerwachten lopen wel in

uniform."

"En particuliere bewakers ook, maar die mogen ook geen

wapen dragen, alleen een portofoon."

"Het heet zo mooi het gewelds-monopolie. Alleen jammer

dat niet iedereen zich daar zo netjes aan houdt." zei Ron.

"Bestaat dat echt?"

"Oh, zeker. Officiëel mogen alleen politie-beambten en

personeel van de beschermende instanties -zeg maar leger,

marine, luchtmacht en de koninklijke marechaussee- wapens

dragen en gebruiken."

"Ook niet eerlijk."

"Dat niet maar wie met wapens omgaat zal ze gebruiken en we

willen hier geen Amerikaanse toestanden."

"Die hebben we al steeds meer."

"Ja maar daar is het helemaal uit de hand gelopen omdat ze

daar allemaal met legale vuurwapens op zak lopen. Als ze

willen kunnen ze daar zo een jachtgeweer kopen en dat over

hun schouder mee naar huis dragen. Dat gaat te ver."

"Dat wel, zo lok je ook minder geweld uit. Maar komen jullie

dan in deze zaak zo in een situatie die gevaarlijk kan zijn?

Zo dat ze vuurwapens gaan gebruiken?"

"Het kan een criminele sfeer zijn maar misschien ook een

doodgewone. Dat weten we dus nog niet en daarom moeten we

eerst even zorgvuldig alles nakijken zodat we niet voor

onaangename verrassingen komen te staan."

"Dat kan ik begrijpen."

"Kunnen jullie daar achtère een bietje stiel zijn?" vroeg

Marie de Jong, een rasechte francaise. Bulldozer antwoordde

iets maar dat kon niemand verstaan.

"Wat zei je Bulldozèr?"

"Ik zei sorry, maar dan in het chinees."

"Wij zittèn hier bij de franse les." wees ze hem terecht.

Pim en Ron grinnikten duidelijk hoorbaar want dat was één

van de weinige termen chinees die zij ook begrepen en het

was een zeer vrouw-onvriendelijke en ook nog eens normaal

onvriendelijke manier om mevrouw de Jong te vertellen dat

ze haar mond dicht moest houden.

 

"Ik weet dus niet of ik het kan volgen. Jij wil dat één van

ons, want zelf kun je niet, naar een zaak gaat waar veel

Filipijnen zitten om een beetje de sfeer te proeven en met

een beetje mazzel die Ricky te zien. Nu zijn die zaken waar

jij het waarschijnlijk over hebt nachtzaken en dat zijn

animeerzaken dan wel sexclubs. En dat kan nog wel eens zwaar

in de criminele sfeer zitten, met vrouwenhandel enzo. Of wou

je dat dan ook opdoeken? Dan ben je je leven niet zeker.

Daar zijn anderen voor."

"Niet openlijk, vergeet niet dat we undercover zijn. Als ik

Debbie goed begrepen heeft kent die Ricky die moeder van

haar en het is dan ook niet onwaarschijnlijk dat hij wel

eens in dat soort zaken komt. Misschien werken zijn ouders

er wel en misschien heeft die moeder van Debbie daar wel

gewerkt, misschien werkt ze er wel nog steeds. Het enige

wat ik van plan ben is dat iemand van jullie twee naar

zo'n zaak gaat, een beetje rondkijkt en alles. Met een

beetje mazzel kom je hem inderdaad tegen maar het kan

niet al te laat zijn denk ik zo."

"En dan meteen vanavond?"

"Waarom niet? Kijk die jongen kent ons niet."

"Probleem is het vervoer. Ik zei al dat we niet op de

motor kunnen gaan."

"Dat wordt even kou lijden, want ik zet je op een halve

kilometer van de zaak af en je krijgt de telefoon mee. Als

je naar huis loopt bel je wanneer je binnen veilige

afstand ben en dan halen we je op."

"We gaan er dus maar van uit dat Pim gaat." merkte Ron op.

"Als het aan mij ligt wel, ik heb jou er liever bij in de

Rhythm. Jij gaat makkelijker mee in de groep langharen en

Pim kan zich wat beschaafd voordoen."

"En ik niet? Als ik een staart draag kan ik zo mee als

mafioso."

"Dat zeker maar dat hoeven we nu net niet."

"En wat moet ik in vredesnaam in zo'n zaak doen?"

"Gok een paar knaken, praat eens met iemand zo lang het niet

te veel geld gaat kosten..."

"Kunnen we dat declareren?"

"Dat kunnen we alleen doen als we er een zaak van maken. En

dat wilden we liever niet want dan komen we met die partij

hakken in het gedrang. En bovendien kunnen we hem nergens op

pakken want hij wordt niet gezocht. We moeten hem alleen

van haar af houden, en ik denk niet dat we die bon bij

Debbie kunnen declareren." grijnsde Ron.

"Een avondje in zo'n zaak kan een paar duiten kosten. Het

zijn wel minstens animeerzaken. En weet jij ze te vinden?"

"Tuurlijk wel, je hebt twee zaken die Filipijns zijn, de

Mabuhay and de Manilla."

"Bovendien hoef je niet per se een meisje op schoot te

hebben."

"We sturen Pim, anders wordt Alice jaloers." zei Bulldozer

met een sneer.

"Nou dat is nog eens een mooie smoes." lachte Ron hard.

Bulldozer had ondertussen de telefoon opgenomen.

"Ja nee mooier had je het niet kunnen timen meissie, we

hadden het net over je. Nee, niks bijzonders. Ronnie wilde

ook een keertje een Filipijnse schoonheid op schoot hebben

maar dan zou jij jaloers worden en dus sturen we Pimmie er

maar op af. Nee dat wordt moeilijk, ze zit hierbij. Nee dat

is nog allemaal heel vaag. Ja daar komt-'ie, de mazzel! Ron,

Alice voor jou."

Ron schudde zijn hoofd om de uitleg van Bulldozer en nam

de telefoon over. Ze wachtten even tot hij de hoorn

neerlegde en vroeg of de andere twee iets opgevallen was

aan Alice in de klas.

"Op school is het nou eenmaal geen fuifnummer al had ze wel

wat bonje in de pauze met Böhl."

"Ze denkt dat Philip achter haar aan zit en je weet hoe die

kan zijn als hij zijn zin niet krijgt. Ze verwacht problemen

met hem."

"Dat zal toch wel loslopen? Phil weet dat wij drie er zijn."

"Ja maar vergeet niet dat ze niet zomaar een keertje maar

tweemaal gekidnapt is. En voor de meesten is één keer al

genoeg en zij is helemaal hypernerveus als ze denkt dat ze

bedreigd wordt."

"Böhl zal haar heus niet bedreigen, die jongen loopt links

en recht een beetje te flirten, dat is alles."

"En we kennen hem lang genoeg om te weten dat hij niet uit

de bajes komt. We weten nog allemaal hoe dat toen met

Evelien ging en dat liep ook met een sisser af."

"Dat ben ik niet met je eens. Dat liep met een sisser af

nadat ik hem goed de les had gelezen en duidelijk gemaakt

had dat hij op moest houden met die onzin. En dan heb ik

het er nog geeneens over dat Evelien hem keihard in zijn

bek geslagen heeft."

"Serieus nemen dan?"

"Oh Ronnie kan het bloedserieus voor doen komen en dan

heeft hij weer een excuus om haar even bij hem in te laten

trekken, dat zal hij vast niet erg vinden. Het is alweer een

poosje terug dat ze een weekend bij hem bleef." grinnikte

Bulldozer vals.

"Even zonder dollen, ik denk dat ik morgen eens op mijn

gemak op Philip toestap en hem even vriendelijk vertel dat

hij met zijn fikken van Alice af moet blijven."

"Was hij dan al zo ver gegaan?"

"Nog niet maar we kennen hem een beetje."

"Gelijk heb je. Even terug naar de zaak: ik denk dat Pim

vanavond het beste naar de Mabuhay kan gaan, dat is de

veiligste."

"Wat is dat voor zaak?"

"Een animeerzaak voor Filipijnse zeelui, wordt gerund door

een stelletje dat hier woont."

"Dat hier woont? Zou wel erg toevallig zijn als dat de

ouders van Ricky zijn." merkte Ron op.

"Erg toevallig inderdaad. Hee Bull zou het niet beter zijn

als we de rollen wat omgooien? Ik bedoel: jij redt je beter

in dat soort zaken en dan kan Ron met haar uitgaan."

"Nu heeft hij weer het leukste gedeelte."

"Nou vorige keer vond ik het alles behalve leuk. Goed die

uitbraak was een leuke scène maar Pim kon lekker de rest

intimideren en jij had een meier tip."

"Alsof jij niet kon intimideren. Die Mike dacht dat hij de

grootste onderwereld-baas tegenover zich had en je kon ook

zomaar een pilsje voor mij bestellen en hem acht piek uit

zijn zak kloppen voor een Bud en een Bit."

"Dat was wel humor ja. Maar straks in de Rhythm wordt het

ook humor en ik vraag me af of jij het echt zo slecht zal

hebben vanavond."

"Het gaat wel geld kosten."

"We delen het totaal wel door drie, okay?"

"Voor." knikte Ron.

"Afgesproken." knikte Pim ook.

Bulldozer pakte zijn kaarten uit zijn tas.

"En dat heeft iets te betekenen." wist Ron.

"Ach, het is een bekend feit dat alle Aziaten graag gokken

en als er iets is waarbij ze veel praten is dat het wel."

"Als er mensen zijn om een kaartje mee te leggen."

"Er gingen geruchten dat die zaak ook een ondergrondse

gokhal is."

"Dan kan de bijdrage flink groter worden."

"Nemen we die gok?"

"Wat we ook kunnen doen: geld uit de gok-pot halen."

"Die voetbal-pot van jullie twee? Best, dan blijf ik er

ook buiten. En erg veel heb ik niet over nu ik net die

nieuwe versterker heb gekocht."

"Nou je zult toch wel zat hebben?"

"Dat wel maar ik gok niet zo veel als jullie en die toto

is weer flink aan het oplopen."

"Je kunt altijd met ons meedoen, dan heb je ook wat."

"Kan. Dan maken we er een heel syndicaat van."

"Geen syndicaat, een gang. En raad eens? Dat waren we

toch al!"

"Dan doe ik ook met een geeltje mee. Dat is een meier per

week dan hè? Wel wat veel, een kwart van wat we krijgen

zonder de band. Ik doe een halve mee, de twee hoogste

rijtjes."

"Dan heb je wel meestal de kleinste winstkansen en de

laatste tijd hebben we veel kleintjes."

"Dan kijk ik wel mee per week en dan kies ik er twee

van de vier uit voor een geeltje per stuk."

"Dan zetten we alles op aparte briefjes dan kunnen we

daar niet mee in de war komen. Je hebt wel het zelfde

bedrag als ik en er staan drie rijtjes op een vel."

"Wat een gedoe."

"Hoeveel zal ik nemen?"

"Doe eens een gooi."

"Ik neem een rug mee."

"Dat is wel erg veel."

"Beter te veel als te weinig en ik wilde het echt niet

allemaal op tafel gooien."

"Dat verwachtte ik ook niet. Nou ja, pak het maar. Wie weet

wordt het nog wat."

 

"Bekijk het maar, ik trek mijn leren jack aan. Gooi die dan

straks maar in je rugtas als dat te ruig lijkt, dan kun je

die weer meenemen als je me oppikt. Die colberts zijn toch

niet al te ruim."

"Dat is waar. Dan heb je het alleen koud voor die paar

honderd meter die je moet lopen."

"Was die telefoon wel opgeladen?"

"Uiteraard. En zo niet heb je je kaart bij je."

"Check. Nick, als ik je niet meer zie welterusten!"

"Welterusten Pim, en succes!"

"Ik ga mijn best doen. Maar ik zal veel succes nodig hebben

om het bij hem achterop te redden."

"Dat ding wordt ineens topzwaar. Ga je mee?" "Yo."

De rode motor reed rustig weg rond een uur of half elf en

Nicky sloot snel de deur weer want het was nog steeds koud.

 

Bulldozer vloekte zacht. Nicky was ook nog op en toch wees

de klok al ver na drie uur aan.

"Waar blijft die gozer in vredesnaam?"

"Er zal toch niks gebeurd zijn?"

"Ik denk het niet hoewel een mens toch wel gekke dingen gaat

denken als iemand zo ontzettend lang weg blijft."

"Ik zal hem maar even bellen. Ik was glad vergeten dat hij

die telefoon bij zich had. Tenminste, als dat zo'n ding is

waar hij ook op gebeld kan worden."

"Laat zijn vrouw even bellen dan." stelde Nicky voor.

"Ellen? Die is net thuis en ik denk dat die wil slapen. Oh

wacht effe, ik vat hem."

"Ellen zijn vrouw? Laat haar het maar niet horen." lachte

Nicky en draaide het nummer van de draagbare telefoon.

"Met Beer." hoorde ze.

"Ha die beer met Nicky. Alles in orde daar?"

"Oh let maar niet zo op mij schat ik heb het hier prima naar

mijn zin. Laat jij zo de hond rond een uur of half zes uit?"

"Half zes? Blijf je dan nog zo lang op stap?"

"Ja ik amuseer me prima hierzo. Ik zie je straks wel, dag!"

Nicky legde met een vertwijfeld gebaar de telefoon neer.

"Hoe vaak heb jij Pim dronken gezien?"

"Zelden, zo veel drinkt hij niet en hij kan wat hebben.

Hoezo dat?"

"Hij klonk alsof hij aardig wat op had en hij lalde een

beetje. Of ik om half zes de hond wilde uitlaten, en hij

noemde me zelfs schat!"

Bulldozer barstte in lachen uit.

"Natuurlijk noemt hij je schat, zijn vrouw belt immers, dat

zeg je nota bene zelf! En ik twijfel er niet aan of ik word

hier voor een hond uitgescholden, ik zal rond half zes op de

afgesproken plek staan met zijn leren jack! En hij neemt al

op met Beer?"

"Jazeker. En nu amuseert zich prima daar."

"Niks voor Pimmie om het in een vreemde zaak zo naar zijn

zin te hebben. Hee El komt nog even boven."

"Die treden kraken veel te hard. Wie was dat die je belde?

Waar is Pim gebleven?"

"Je geeft je eigen antwoord El. Pim is even op een missie

maar ik geloof niet dat hij die al te serieus neemt want

hij schijnt volgens Nick een slok op te hebben en normaal

zouden we rond een uurtje of half twee wel wat van hem horen

en dat wordt nu half zes dat ik daar moet staan."

"Zo, die heeft het naar zijn zin. Waar is hij naartoe?"

Ze legden kort uit waar Pim naartoe was en waarom.

"Pim zit dus vrolijk met een Filipijnse schoonheid op zijn

schoot, een biertje en een piccolo'tje op de bar." grijnsde

Bulldozer.

"Dat geloof je toch zelf niet?"

"Nee, ik denk dat ik de beer beter ken. Maar die zaak is

nooit zo laat nog open en hij geeft ons half zes. En dan kan

hij er maar beter om half zes staan want anders wurg ik hem.

Ik ga niet erg lang in de kou op hem staan wachten."

"En denk je dat hij er veel wijzer van is geworden?"

"Dat is inderdaad te hopen want hij houdt ons natuurlijk zo

ook wakker en straks, over een paar uur, moeten we weer naar

school."

"Dan hoop ik dat hij weet waar hij mee bezig is. Ik had echt

geen bal te doen vanavond. Is het daar dan wel zo druk? Het

is toch geen echte nachtzaak? Als ik het me goed herinner

zit die zaak waar Debet vroeger zat en ik weet zeker dat

die geen nachtvergunning heeft."

"Die zaak is het inderdaad ja. Nou ja hij zit er toch nog

steeds, ik hoorde duidelijk de geluiden van een kroeg op de

achtergrond, wat gelach en muziek."

"We zien het wel. Jij kunt beter nog even je ogen dicht doen

voor je weer weg moet, je moet straks nog naar school ook.

Of heeft dat geen zin voor die paar uurtjes?"

"Niet echt, en bovendien zit ik middenin een demo-part."

"Wat ben je aan het maken?"

"Een voxel-part met deze tekening van Nicky in een kubus.

Het gaat er leuk uit zien maar het werkt nog niet helemaal,

dat zal wel aan de berekeningen liggen want die zijn

verdomde lastig."

"Maar het kan?"

"Dat zeker."

"Ben jij trouwens al bezig geweest aan die outfit met die

proportionele upscroll?"

"Ik moet het nog zien, ik ben ermee bezig. Mr. Warp zegt dat

het niet kan en hij kan wat met outfits. Ik vond het al heel

wat dat die foefjes met die kleuren en die charsets er

zo mnakkelijk in kwamen en dat die sample doorkwam. Maar ik

zou niet snappen waarom het niet mogelijk is, ik kan een

hoop met proportionele lettertypes en het kan toch haast

niet onmogelijk zijn. Ik zal er morgen naar kijken."

"Straks Pimmie eens uithoren als die nog een beetje

aanspreekbaar is."

"Dat eerst inderdaad. Nou ja, het is beer en die weet

meestal wel waar hij mee bezig is. Ik ga even verder

programmeren."

Onverstoorbaar werkte Bulldozer door achter zijn computer

an Nicky bladerde wat in een tijdschrift over motoren, haar

hoofd schuddend over Pim.

 

                       10

 

"Bulldozer kan nog even staan wachten als Pim te laat komt

opdagen." zei Nicky. Ellen zat ook boven, die wilde toch

wel even weten hoe het afgelopen was.

"Ik denk het niet, Pim is nooit zo laat en als hij half

zes zegt dan staat hij daar om half zes."

"En toch geloof ik niet dat alles volgens plan verloopt."

"Dat denk ik niet. Al heeft Pim wel iets te pakken want

anders blijft hij niet zo ontzettend lang weg. Er moet wel

een spoor zijn waar hij achteraan is gegaan."

"Of hij is achter iets anders aan gegaan maar dat denk ik

natuurlijk niet. Ik vind het alleen helemaal niets voor

Pim om zo lang weg te blijven en zo te horen zo veel te

drinken. Nu kan hij natuurlijk wel wat hebben want het

is geen kleine jongen maar hij klonk aangeschoten."

"Ik denk dat ze nu zo wel komen. Eens kijken wat Pim

allemaal te vertellen heeft, want in het midden van de

grote stad zal hij wel geen reden gevonden hebben om een

kampvuur te maken."

"Ik geloof dat ik daar een motor hoor."

"En die komt dichterbij, dat zijn ze inderdaad. Nou, ik

ben benieuwd."

Even later ging de deur beneden open en kwamen twee

personen de trap op stommelen.

"Is die lange ook nog opgebleven?"

"Dat denk ik niet, ik denk eerder dat hij zo ongeveer

weer wakker wordt." klonk de enigszins vermanende stem

van Bulldozer.

"Dat wel ja maar ik had toch zijn gezicht willen zien als

hij gezien had wat hij gemist heeft."

"Dat geloof ik zo maar. Hoe krijg je dat in vredesnaam zo

makkelijk voor elkaar joh?" vroeg Bulldozer, de deur van

de zolder openend.

"Goeiemorgen hier. Nou ik been een stukkie wijzer en een

stukkie rijker."

"En een stukkie minder nuchter. Wat heb je dan gedaan?"

"Oh ik had dus een centje meegenomen om wat te kunnen

gokken en toen bleek het dus inderdaad een soort illegaal

casino te wezen. Tenminste, toen iedereen naar huis was

heb ik met drie overgebleven jongens zitten kaarten om

een paar grove centen en ik had mazzel."

"Wat heb je gespeeld?"

"Chinees poker, zijn ze gek op."

"Chiness poker? Hoe ken je dat spel?"

"Oh, dat speelde we vroeger wel eens toen we nog in die

biljartvereniging zaten, dat hebben we toen geleerd van die

Chinezen die in die zaak kwamen. Alleen noemen zij het daar

Bossoi maar het is gewoon hetzelfde. Allemaal tien in de

pot, tien voor rood paar en tien voor zwart paar en tien

voor een trio en daar kreeg ik me verdomme toch een paar

kaarten in mijn handen daar word je gewoon niet goed van!

Tenminste, die Filipijnen werden er niet goed van. Achter

elkaar een Grand Slam, vier azen waarmee ik dus alle

potten van de paren pak en tien bonus voor carré en dan

ook de hoogste driekaart. Dat was goed tientjes graaien."

"Hoeveel heb je gewonnen?"

"Ik deed sam-sam met Bull en we hebben zeshonderd de man."

"Twaalfhonderd gulden gewonnen?"

"Zo veel? Hoe krijg je dat voor elkaar? Ik ben niet gewend

dat jij zo veel gokt, dat kennen we eerder van Ron."

"Kijk bij die Filipijnen mag je altijd stoppen als je

verliest maar niet als je aan het winnen bent. Ze houden er

helemaal niet van als je met hun geld weggaat en ik kon nu

ook alleen weg komen omdat ik van tevoren gezegd had dat ik

kwart over vijf weg zou gaan."

"Dus je hebt daar aardig kwaad bloed gezet."

"Integendeel, ze willen dat ik morgen terug kom zodat we

verder kunnen kaarten."

"Dat begrijp ik. En hoeveel heb je moeten betalen?"

"Ik houd het wel van de winst af want dat was een beetje

aan de hoge kant."

"Wat noem jij een beetje aan de hoge kant?"

"Oh, bijna twee meier."

"Filipina'tje op schoot gehad?" grijnsde Bulldozer.

"Niet op schoot maar ik heb wel een poosje met een meisje

zitten praten. En dat was heel nuttig ook."

"Beroepsmatig hoop ik dan maar."

"Dat zeker, voornamelijk haar beroep." lachte Pim luid.

"Nee maar even serieus, we zijn een hoop wijzer. Je hebt

weer eens een mooie tent uitgekozen Bull. De juiste van de

twee inderdaad."

"Je lijkt Ronnie wel, die moet ik ook altijd aansporen om

verder te vertellen."

"Die Ricky was er niet alleen, zijn ouders runnen die zaak.

En raad eens? Die moeder van Debbie heeft daar gewerkt."

"Aha, op die manier. Heb je nog kans gehad om met Ricky zelf

te praten?"

"Jazeker, hij was zelfs degene die me aanspoorde om mee te

kaarten en hij heeft me het spel een beetje uitgelegd. Zie

je, ik kende dat hele spel niet maar ik kaart graag."

De vier lachten hard.

"Eerst schijnheilig doen en dan uitkloppen. Zo hoort het."

"Inderdaad. Ik stond een beetje op die kast daar te spelen-

eigen geld terug trouwens, het is een stuk saaier nu die

Runners niet meer mogen- en ik zag drie man kaarten en die

jongen stond bij m'n kast te kijken en we zaten wat te

praten en toen vroeg ik wat ze aan het doen waren."

"Heeft hij het nog over Debbie gehad?"

"Nee, wel een leuk detail dat je straks wel van haar zult

horen op school: hij heeft een afspraak met zijn vriendin

vrijdag. En ik heb zo'n vermoeden dat die zogenaamde

vriendin daar niets van weet, of althans... je begrijpt

wat ik bedoel. Nou ja ik kon haar naam natuurlijk niet

noemen, dat snap je. En dat deed hij ook niet."

"En wat vertelde dat meisje waar je mee zat te vozen?"

"Praten ja? In ieder geval heb ik wat gehoord over de

zaak zelf en dat soms een paar van die vrouwen hier een

man vinden en dat er mensen zijn die bemiddelen daarin.

Zeg maar pure vrouwenhandel, kunnen we doorspelen. En

wat blijkt? Die jongen van de baas heeft zelfs een

vriendin wiens moeder hier gewerkt heeft, een leuk

halfbloedje."

"Debbie. Oh wat heb je dat perfekt voor mekaar zeg, ik

zou haast zeggen dat je het ter plekke verzint."

"Dat had ik gezegd als jij met zo'n idioot perfekt

kloppend verhaal tevoorschijn zou komen, dan had ik het

ook niet geloofd. Ik denk dat ik eventjes op het bbs

wil om wat details over die vrouwenhandel door te spelen

want dat is ook iets wat niet door de beugel kan."

"Niet te veel hooi op je vork nemen, dan zetten ze ons

daar ook nog op. Hoe heb je je geld waargemaakt?"

"Oh, ze hadden wel vragen maar ik heb niet veel gezegd,

ik heb veel meer geluisterd. Ik heb gezegd dat ik een

bodyguard was voor een jonge gozer die wat verdachte

zaakjes doet."

"Zo lang je mijn naam er maar buiten houdt vind ik alles

best Pimmie."

"Oh die jongen begon wel door te vragen maar ik zei dat ik

niks kon zeggen, dat hoort bij het werk."

"En dat is nog waar ook. In ieder geval een mooie bal. Wat

is het eigenlijk voor type? Wat zij zei?"

"Ja, de air straalde er van uit, hij is ook vrijpostig

tegen de meiden die er werken. En ik had toevallig ook nog

de leukste uitgekozen. En ze zoop niet zo snel ook en dat

is maar goed ook want die piccolo's kosten drie joeten per

stuk. Die flessies kosten een gulden tachtig inkoop!"

"Zo verdienen zij hun geld Pimmie. Dan noemen ze het wel

champagne maar het is appelcider met 1,1 procent alcohol.

Ik vind het nog niet eens te zuipen ook!"

"Ik waagde me er niet eens aan, ik hield het op een

biertje. Dat was drie piek per fles Freddie. Ze hebben wel

een tap maar geen vaten, die zeelui hebben liever flessen

en die kunnen ook zuipen hoor! En aan de kaarttafel stond er

bijna meer dan dat ik op kon omdat een groepje zeelui weg

ging en ons overlaadde met bier."

"Zo veel krijgen en twee mud uitgeven. Ik hoor het alweer,

jij hebt je daar prima vermaakt en nog nuttig werk gedaan

ook." zei Ellen glimlachend.

Ondertussen zat Pim achter de PC en voerde gegevens in over

de dingen die hij gehoord had voor zover ze betrekking

hadden met vrouwenhandel.

"Ik snap het eigenijk niet, het gaat allemaal veel te goed."

"Ik begrijp wat je bedoelt. Eerst gaat dat gedoe met die

dealer zo makkelijk en dan valt dit ook allemaal mooi in

elkaar. Dat laatste is niet zo toevallig: er zijn maar twee

zaken die voor Filipijnen zijn."

"En dan nog mag je me uitleggen hoe je zo zeker wist dat die

Ricky daar kon zijn." zei Pim en daarna excuseerde hij zich

om beneden nog een biertje uit de ijskast te halen. Toen hij

weer boven was knikte Bulldozer met een grijns.

"Debbie verborg iets. Ze is een halfbloedje. Dus kan haar

moeder iets met die vrouwenhandel te maken hebben. En dat

moet je dus zoeken onder Filpijnse zaken. Ze praten met

mensen met veel geld die alleen zijn. Vijftig procent kans."

"Mooi geregeld. Wat zit jij te lachen?"

"Oh, ik vroeg me alleen af hoe dat straks op school moet, je

hebt een aardige slok op."

"Ik neem een snipperdag net als jij maandag. Ik heb echt

geen zin om naar school te gaan."

"Dat kan ik me levendig voorstellen al had ik een andere

reden. Ik meld je wel af."

"Zo, alles staat er in, ik ga eens op mijn gemak mijn roes

uitslapen. Hebben jullie nog wat kunnen slapen?"

"Om precies te zijn heb ik tussen elf en drie nog wat

kunnen slapen en hij helemaal niet, je belde vlak nadat ik

wakker werd."

"Dat valt dan alweer mee. Nou ja, ik zal nog wel even

wachten tot jullie weg zijn."

 

Op school zagen ze dat Debbie vroeg was en naar de

rookruimte kwam. "Hij is geweest en hij weet dat ik vrijdag

uit ga met een nieuwe jongen. En dat we naar de Rhythm gaan.

Is dat goed zo?"

"Prima, maar dat wisten we al."

Ze keek verschrikt op. "Hoe wist je dat dan? Zijn jullie hem

tegen gekomen?"

"Mijn zus werkt in de Pencil en ze zag jullie daar."

"Wie is jouw zus dan? Ellen? Ja ze lijkt wel op je."

"En ze is het enige meisje dat beneden staat."

"Ook dat ja. Was dat alles?"

"Wat dat betreft voorlopig wel. The stage is set om het maar

zo te zeggen."

Debbie knikte en even later ging ze weg.

"Had Ellen haar dan gezien? Weet die eigenlijk wel hoe ze

er uit ziet?"

"Ze kent die Ricky en die zag ze gisteren met een meisje

praten. Ze hoeft niks van gisteravond te weten, zo houden

we de kans ook klein dat Pim ontmaskerd wordt."

"Hoewel Pim ook wel eens in de Pencil gekomen is en daar

ook vast nog wel eens komt."

"Dat wel maar dat maakt niet uit, van mij hoeft hij niet

naar die Filipijnse zaak terug en wij drie kunnen ons wel

redden, het gaat nu om haar."

"Maar dat gaat wel lukken." knikte Ron. Dan schudde hij

zijn hoofd en lachte.

"Wat is er zo leuk Ronnie?"

"Die Pim ook. Kaart gewoon twaalf meier bij elkaar en nu

ligt hij zijn roes uit te slapen. Nou ja, het is ook een

poosie geleden dat we samen overbleven."

"Ik ben er ook nog hoor." zei Nicky.

"Ja, maar TMB had altijd wel een meisje in de buurt al

duurde het nooit erg lang door uiteenlopende redenen. Kun

je ook duidelijk zien want anders had die Debbie hier nu

nog bij gezeten, die is er niet erg gecharmeerd van dat

Bulldozer al bezet is. En dat is natuurlijk ook wel eens

anders geweest."

"Al kwam dat natuurlijk door dat incident in de grot."

"Ja, maar daardoor sprak ze ons ook zo makkelijk aan toen

ze hulp nodig had, we hebben voor de rest zelden met

elkaar te maken gehad en we hebben weinig lessen samen,

alleen engels geloof ik."

"Klopt. Nou ja, het zal wel loslopen als Pimmie tenminste

niet te diep in dat gedoe terecht komt."

"En het zou me weinig verbazen als dat ook nog gebeurt. Nu

hebben we net een zaak achter de rug, doen we dit buiten

het werk om en dan zou er nog meer komen?"

"Voorlopig ging het eerste goed en het tweede loopt ook

precies volgens plan. Waarom niet?"

"Ik weet het niet Ronnie. Je weet hoe het gaat als er een

patroon komt."

"Ja, dan rollen we van het ene in het andere, ik begrijp

wat je bedoelt. Dat hadden we toen eerst ook met Nicky.

Het begint allemaal met een gestolen fiets en we eindigen

met verdwijningen, aanvallen en ontvoeringen."

"Zoals toen je iemand moest duidelijk maken dat hij op

moest houden om dat meisje met rust te laten. Vervolgens

werd hij opgepakt, beroofde hij een pompstation en vernielde

je Nasty Boy 1."

"Wat dacht je van dat gedoe met die hi-fi apparatuur? Toen

zaten we ineens in Duitsland, op de brommertjes."

"Om nog maar te zwijgen over Daniëlle."

"Loopt het altijd zo in het honderd?" vroeg Nicky,

glimlachend om de vermoeide gezichten die de twee jongens

trokken bij het ophalen van oude ervaringen.

"Het is zelden zo makkelijk als het lijkt Nick. Sommigen

geven dan op maar wij niet. En nu gaat het allemaal zo

ontzettend makkelijk dat ik het niet vertrouw. Die gozer

in de Pencil heeft alles bekend, die Ricky gaan we zo

duidelijk maken dat hij Debbie met rust moet laten en dan

zal dat ook wel opgelost zijn."

"Dat werkte toen met Martijn niet."

"Met het verschil dat die Ricky ons niet kent." zei Ron.

"En wij hem niet, I might add." zei Bulldozer droog.

"Ja, alleen Pim kent hem en die kan niet mee."

"De bel, let's go."

 

Ze volgden hun lessen rustig tot ze gym hadden.

"Pim zal het niet erg vinden dat hij het basketbal mist."

zei Ron, zijn sportkleding aantrekkend.

"Hee, nieuwe outfit?"

"Ja, die had Pa meegenomen. Voorraadje samples van je

moeder, Pa had natuurlijk wel om XXL gevraagd."

"Dat snap ik. Staat leuk."

Bulldozer droeg zelf, zoals meestal, een rode tank top met

een zwarte korte broek met zwarte basketbalschoenen van

hetzelfde merk. Bulldozer had geen postuur voor basketbal

maar kon goed mikken en hoog springen, zeker voor iemand

van zijn gewicht, terwijl Ron natuurlijk zijn lengte goed

kon uitbuiten en met harde dunks kon uithalen. Speelden ze

samen waren ze erg sterk omdat ze elkaar feilloos wisten te

vinden. Ze hadden al eens een groep van vier man uit hun

klas uitgedaagd om four-on-two te spelen en ondanks de

numerieke meerderheid hadden de vier verloren. Daarom

haalde Kaptein, de gymleraar, de twee meestal uit elkaar

en dat vonden ze prima want zo konden ze tegenover elkaar

spelen en dat vonden ze minstens zo leuk. Ron was veel

langer en sterker in de bucket, Bulldozer was een gehaaide

dribbelaar die Ron snel kon passeren en bovendien kon hij

van afstand goed schieten. Zo maakten ze er een onderlinge

strijd van waarmee de rest van de teams weinig te maken

had. De smerige streken hoorden er ook bij, daar genoten ze

alleen maar van, eens temeer omdat Kaptein niets in de gaten

had behalve als er niets aan de hand was. Kaptein wist veel

van hockey,volleybal en voetbal maar van de rest had hij

volgens de jongens geen kaas gegeten. Zij leefden voor de

sport, en zij kenden alle regels.

 

"Rode team tegen het blauwe team." riep Kaptein.

"Banzai." was de mening van Bulldozer, die bij rood zat.

Ron zat immers bij blauw. Verder was het team van Ron niet

zo sterk, Ron werd immers als de sterspeler gezien.

Bulldozer had daarentegen geen slecht team met de lange

Leyenaar, die net iets kleiner dan Ron was doch niets kon,

Buf en de verrassend sterk spelende 'Bad News' Baan,de

modaalburger met zijn bruine leren tas.

Natuurlijk heette hij eigenlijk Jan Willem maar de klas,

met name Bulldozer en Ron, presenteerde hem altijd als de

ruige, koudbloedige huurmoordenaar Bad News Baan, iets

waarom Baan wel kon lachen en af en toe probeerde hij dan

ook met woorden iets waar te maken van zijn reputatie.

Wie met Baan spotte was zijn leven niet zeker, zo heette

het altijd zo mooi.

Een nadeel was dat Leyenaar beter op Ron kon spelen omdat

ze ongeveer even lang waren maar ondertussen wist iedereen

wel dat Ron voor Bulldozer was, en omgekeerd. Ach, van vaste

spelpatronen hadden ze hier toch nooit gehoord.

Ron won de tip-off van Leyenaar en Christiaan ving de bal

op. Hij wilde wat stuiteren maar Bulldozer was snel en tikte

de bal venijnig weg. Nog voor Ron in zijn buurt kon komen

rende hij tegen de achtermuur op, maakte een draai en met

een spectaculaire achterwaartse dunk zette hij zijn ploeg

op voorsprong. Dit ging uiteraard gepaard met veel show want

Bulldozer was een show-man bij uitstek die genoot van ieder

mooi moment.

"Boom shaka-laka!" schreeuwde hij tevreden.

"Ik krijg je nog wel." grijnsde Ron.

"Dat zullen we dan nog wel eens zien!" brulde Bulldozer

terug en nam zijn plaats weer in.

 

Na verloop van tijd zou het spel over zijn en de rode ploeg

stond vier punten voor dus er was haast geboden voor Ron

en zijn ploegmaats. En als er punten moesten komen gingen de

ballen naar Ron, dat was te verwachten. Hij probeerde de

bucket binnen te komen maar vond Bulldozer in zijn weg.

Handig manoeuvreerde hij erlangs, Bulldozer een zacht tikje

gevend met zijn schouder. Hij ging al de lucht in toen hij

een kreet hoorde, gevolgd door het onverbiddelijke en hoogst irritante fluitje van Kaptein. Bulldozer was door de lucht gevlogen van de schouderduw en was hard neergekomen.

Vrije worp voor rood. Bulldozer rolde overeind, nam de bal

aan en bracht hem weer rustig in het spel met een grijns.

Ron snapte het even niet: ten eerste was Bulldozer een

expert in valbreken, en zo hard was die duw niet geweest.

Toen snapte hij de grijns.

"Smerige Schwalbe!" riep hij naar Bulldozer maar die lachte

alleen maar, nam de bal dan snel aan. Ron dekte hem goed af maar Bulldozer leek erlangs te gaan, passde dan snel naar Baan die de bal meteen terug speelde terwijl Bulldozer verder was gelopen. Wederom wilde Bulldozer omhoog maar Ron kende het spelletje. Daarom gaf Bulldozer de bal maar weer af en keek of de rest van het team er iets mee kon. "Chiel zo de bucket!" riep hij en raasde de cirkel uit. Ron volgde hem op de voet maar terwijl iedereen de vlucht van Bulldozer volgde passde Buf naar Leyenaar die goed opgesteld stond en die kon de bal dunken.

"Zo, ik dacht dat ze dat hier niet kenden." zei Ron.

"Heb ik Buf net geleerd."

Rood won en kwam nu tegenover wit te staan maar die partij

was gewonnen voor hij gespeeld was; Bulldozer had show-time

aangekondigd. Gelukkig voor hem werkte de rest van het team

ook mee en alles verliep vlotjes. Daarna werkten Ron en Bulldozer nog maar eens een three-on-two af tegen Baan, Leyenaar en Speelman, drie sterke klasgenoten. Voordeel voor de twee was dat zij de kant hadden waar ze tegen de muur op konden dunken, aan de andere kant hing slechts een net.

De drie werden volkomen gedold want Bulldozer en Ron speel­den de bal gemiddeld ieder vier seconden naar elkaar voordat de punten gescoord werden, en na tien minuten stond het 30-19.

"Drie tegen twee, en zo afgedroogd worden. Wat doen we dan

fout?" wilde Baan weten.

"Jullie maken zo'n mooi recht driehoekie. Dan kunnen wij

ertussen gaan staan en anderhalve man verdedigen." zei Ron.

"We moeten toch een beetje patroon spelen?"

"Natuurlijk niet, je hebt toch powerplay? Blijf die vrije

man zoeken, dan laat je ons erg veel lopen en dan kunnen we

misschien fouten maken." vond Bulldozer.

"Wat leg je toch veel nadruk op 'misschien'." grinnikte

Leyenaar.

"Maar natuurlijk!"

 

Toen de lessen afgelopen waren gingen ze direkt naar huis

maar keken toch op toen ze zagen dat Pim alweer wakker was.

"Zo, alweer op?"

"Ja, ik heb toch prima geslapen. Mag ook wel met zo'n

voorraad bier. Ik haal vanavond nog wel wat in."

"Je hebt weer wat gemist vandaag, we hebben lekker lopen

dollen met basketbal."

"Jullie liever dan ik. Show-time?"

"Dat zeker en wij moesten natuurlijk tegen elkaar en ik had

hem lekker te pakken met een mooie Schwalbe." grijnsde Bulldozer.

"Ik word echt gek van die gozer. Ik ga er voorbij en dan

neemt hij me toch een idiote duik met een kreet! En Jopie

die trapt er wel in."

Pim en Nicky lachten, ze kenden de trucjes van de twee wel."

"En we hebben nog samen tegen Baan, Leyenaar en Speelman

gespeeld en ze lekker gedold. En zij denken dat ze maar

beter wat systeem kunnen spelen terwijl ze een man meer

hebben. Moeten ze vooral blijven denken. TMB zei nog dat ze

die vrije man op moeten zoeken, dan maken we misschien wel

eens een foutje."

"Lekker hè, show-boaten op gym?" lachte Nicky.

"Heerlijk!" knikte Bulldozer.

"Wat eten we vanavond?"

"Ik geloof dat El kookt vanavond."

"Ik bel de pizza-service."