Ook al keken we er natuurlijk ergens heel erg naar uit om te gaan, het afscheid op Schiphol was toch behoorlijk dramatisch, wat ook gedeeltelijk kwam omdat wij zo ontzettend moe waren. Eenmaal in het vliegtuig kregen we er gelukkig weer redelijk snel heel veel zin in, en toen we op Heathrow ook de andere Cambodja-gangers hadden ontmoet (makkelijk te herkennen: iedereen met een witte helm als handbagage), was voor ons gevoel het avontuur echt begonnen.
De vlucht was prima, geen problemen, geen vertragingen en de duur viel ons ook nog niet tegen. Jammer was wel dat we allebei niet konden slapen (zelfs niet met vier slaappillen), zodat we toch nog redelijk gebroken aankwamen. In Bangkok, waar we moesten overstappen, hoorden we wat er in Amerika gebeurd was. Erg onwerkelijk allemaal, we hadden heel erg het idee dat we in een soort twilight zone terecht waren gekomen.
Tegen tien uur plaatselijke tijd (het is hier 5 uur later dan in Nederland) kwamen we aan op het vliegveld van Phnom Penh. Daar werden we opgehaald door mensen van de VSO Programme Office, die gelukkig al onze bagage in de jeeps kwijt konden, zodat we onze 80 (!) kilo bagage niet hoefden te dragen. De eerste rit naar de stad was vrij ongelooflijk. De wegen zijn nog wel redelijk goed (geasfalteerd zelfs), maar wat een chaos op de weg zeg! Er schijnen ergens wel verkeersregels te bestaan, maar ik geloof niet dat iemand ooit de moeite heeft genomen om die te lezen. In principe rijden ze hier rechts, maar niemand zal er raar van op kijken als je besluit om eens links te gaan rijden.... Gelukkig gaat het hier allemaal niet zo hard, 50 km/uur max omdat je door de kriskrassende moto's ook echt niet harder kan.
De mensen van de VSO Programme Office brachten ons naar ons onderkomen voor de komende zeven weken. We zitten hier met alle nieuwe volunteers in een huis (sommigen vergelijken het met Big Brother). Allard en ik hebben een kamer (met bad!!) op de begane grond, de anderen slapen op de eerste verdieping. In totaal zijn we met zeven mensen: Carol en Phillip, waar ik mijn project mee ga doen, en dan nog 1 dokter (veilig idee) en twee family planning voorlichters. En wij natuurlijk.
Toen we eenmaal in ons huis waren aangekomen was het een kwestie van wakker proberen te blijven tot zeven uur 's avonds, om zo snel mogelijk van de jet lag af te komen. Dat lukte nog wel redelijk, doordat we direct heel fanatiek begonnen om koffers uit te pakken om maar bezig te blijven. Toen realiseerden we ons pas goed hoe chaotisch de laatste dagen waren verlopen en hoe ontzettend chaotisch het inpakken was gegaan; de meest vreemde en onlogische dingen kwamen tevoorschijn zoals pijpen van een afritsbroek zonder de rest van de broek, een perforator en nog meer vreemde dingen. Maar het is allemaal op camera is vastgelegd (wat natuurlijk ook die chaos heeft veroorzaakt, we zijn niet gewend aan inpakken met een camera op je neus en tegelijkertijd ondervraagd worden), dus jullie kunnen er binnenkort allemaal van meegenieten. Ook heel fijn dat de regiseur dan net besluit om de tasinhoud te gaan filmen als ik bij het inpakken van mijn ondergoed ben aangekomen..
Tegen een uur of vijf gaven drie van de zeven volunteers het wakker-proberen-te-blijven op en gingen alvast slapen. Niet veel later kregen de overgeblevenen (Carol, Phillip, Allard en Suzanne) nog bezoek van een volunteer die hier al een aantal jaar zit. Hij had hele interessante verhalen en ook hele goeie tips en nuttige adressen voor ons, maar op een gegeven moment vielen we voor zijn ogen één voor één in slaap, zodat hij uiteindelijk maar afdroop. Vrij lullig natuurlijk, moeten we nog maar een keer goed maken met hem.
vlnr: Hele (family planning voorlichter), Claire (family planning voorlichter), Christina (arts), Carol (zelfde project als ik), Suzanne en Allard, Hanah (stagiaire van het jeugdprogramma). Phillip (zelfde project als ik) heeft de foto genomen en staat er dus niet op.
De volgende dag hadden we gelukkig ook nog geen erg vol programma. We kregen wat uitleg over wat de komende tijd de bedoeling is en over praktische zaken (geld, openingstijden etc.). Terwijl we deze uitleg kregen, maakten we ook direct kennis met onze eerste moesson regen! Wow, wat gaat dat tekeer zeg! Het komt echt met bakken uit de hemel storten, met onweer en alles erbij. Gelukkig zaten wij lekker droog. Minder leuk was dat we daarna nog terug naar huis moesten en de wegen echt helemaal overstroomd waren. In het begin lukte het nog wel met een beetje springen over plassen, maar al snel liepen we continue tot onze enkels in het water. Toen het echt te gek werd en je niet eens meer kon zien wat straat was geweest, zijn we toch maar met z'n tweëen op een moto gesprongen om ons thuis te brengen. Wij deden constant schietgebedjes dat we met z'n drieëen overeind zouden blijven in wat nu echt bijna een rivier geworden was, en onze bestuurder vond het allemaal ook wel geweldig, die zat steeds te giechelen en zich naar ons om te draaien of wij het ook zo leuk vonden (jaja, erg leuk, kijk nu maar weer voor je). Gelukkig kwamen we uiteindelijk zonder valpartij, maar helemaal doorweekt thuis aan.
Op vrijdag (30ste verjaardag van Suzanne!!!) stond er een cyclo tour op het programma. Cyclo's zijn die fietsen met een bakje ervoor, een soort taxi idee. En wat je daar allemaal niet op mee kan nemen, ongelooflijk! Hele kasten en stoelen worden er op vervoerd, en daaronder zie je dan nog net een hoofdje uitkomen. Nou hoefden wij dat gelukkig niet, een fles water en portemonnee voldeed al.
De tour was erg leuk en het was sowieso een erg leuke manier om de stad een beetje te leren kennen. Het was ook geen uitgestippelde tour, eigenlijk kregen we gewoon een bedrag om een hele dag een cyclo te huren en die bracht ons heen waar we maar heen wilden gaan. De avond daarvoor hadden we al wat 'huiswerk' opgekregen hoe je in het Khmer richtingen aangeeft (hier naar rechts, rechtdoor, wacht hier, stop, volg die cyclo etc.), dus onze eerste woordjes Khmer zijn een feit! Verder nog wat erg praktische dingen als 'hoeveel kost dat?', 'Nee, dat is te duur' (standaard antwoord). Erg handig op de markt, zo heb ik een tasje van $10 terug weten te brengen naar $2,5 (goed, er kwamen ook nog wel wat handen en voeten aan te pas).
's Avonds zouden Allard en ik uit eten gaan voor mijn verjaardag, maar we zaten nog zo vol van de lunch dat we lekker een biertje zijn gaan drinken bij een leuke pub hier in de buurt.
Zaterdag hadden we overdag niks op het programma staan, dus hebben we gruwelijk uitgeslapen tot 11 uur en zijn daarna lekker te voet de stad gaan verkennen, en hebben zelfs al wat huizen bekeken waar we wel zouden willen wonen. Al met al een erg relaxte dag, wat we ook erg goed konden gebruiken en die we volop hebben benut. 's Avonds was er een feestje in ons huis, om de andere VSO-ers te leren kennen. Lekker op het balkon gezeten met kaarsen en een biertje en natuurlijk de nodige griezelverhalen aan moeten horen over slangen en schorpioenen en corrupte ambtenaren. De eerste twee kom je in Phnom Penh nauwelijks tegen, de laatsten schijnen niet te vermijden te zijn.
Zondag ook weer een rustige dag gehad. 's Middags zijn we naar S-21 gegaan, een gevangenis uit de tijd van Pol Pot. Wat een gruwelijkheden, niet te geloven! En vooral niet te bevatten dat dat allemaal nog maar 25 jaar geleden heeft plaatsgevonden. Op de trappen van de gevangenis stonden twee boedhistische monniken een sigaretje te roken. Over symboliek gesproken....
Morgen beginnen we met onze eerste officiele Khmer lessen, we zijn erg benieuwd!
