Toen Suzanne
en Allard vorig jaar December in Nederland waren, hebben we de plannen gemaakt
om ze op te gaan zoeken in Cambodja. Eindelijk was het Donderdag 15 mei dan
zover! Beiden afgezet door de mannen die op deze reis niet mee wilden/mochten en
uitgezwaaid door de hele familie Liedenbaum, vertrokken we rond twaalf uur
richting Kuala Lumpur.
In Kuala
Lumpur zijn we vlot overgestapt op het vliegtuig naar Phnom Penh waar we met een
uur vertraging door Suzanne werden opgehaald. Toen met de taxi naar het huis van
Suzanne en Allard waar we onderweg al de eerste indrukken van PP konden opdoen.
Wat een stad! Of is dorp eigenlijk een betere beschrijving? Zo ontzettend druk
met alle auto’s en vooral alle brommertjes, maar aan de andere kant door de
laagbouw en de slechte wegen heeft het meer weg van een dorp.
Bij het huis
aangekomen konden we Allard begroeten en konden we direct aanschuiven voor een
heerlijke lunch van Chuen.
Na een paar
uurtjes rust zijn we de eerste dag direct begonnen met de activiteit waar wij de
hoogste score op hebben behaald van alle bezoekers: shoppen!
Zaterdags zijn
we verder gegaan met onze shoppingtour. Eerst naar de Russische markt om daar
cd’s, dvd’s, kleren, boeken, souveniers en stoffen te kopen, om vervolgens
met deze stoffen naar de kleermaker om broeken en jurken te laten maken.
Na de
kleermaker hebben we genoten van een heerlijke massage.
schoenmaker
Suzanne en Annemarie bij masseur
‘s Avonds
zijn we naar Amok gegaan om daar te genieten van een typische Khmer maaltijd,
sate, sweet en sour, amok en als toetje sticky rijst met mango.
Zondags werden
we wakker na een nacht waarin we allebei moeilijk in slaap konden komen.
Blijkbaar toch nog wat naweeen van de jetlag. Maar vervolgens weer enthousiast
op pad. We zijn met drie cyclo’s op pad gegaan naar Wat Phnom. De cyclo
is deze dag wel ons favoriete vervoersmiddel geworden. Zelfs de cyclorijders
vonden het erg leuk en gingen met z’n drieen naast elkaar rijden zodat we nog
gezellig met elkaar praten. Jammer genoeg werd dit door de rest van het verkeer
wat minder gewaardeerd!
Suzanne en Annemarie in cyclo
Na het
bekijken van Wat Phnom zijn we te voet naar de Central markt gegaan. Het was
natuurlijk weer tijd om te shoppen! Na ook hier weer een goede bijdrage te
hebben geleverd aan de economie van Cambodja zijn we in het nieuwste
winkelcentrum gaan kijken hoe de Cambodjanen kennis maken met een roltrap. Erg
grappig om te zien hoe ze staan te twijfelen bij het begin van de roltrap om
vervolgens toch maar weer veilig de trap te nemen! Gelukkig staan er speciale
helpers bij de roltrappen om de mensen te helpen de roltrap op of af te gaan.
mensen bij
de roltrap in nieuwe winkelcentrum
De volgende
dag kreeg Annemarie darmproblemen, zodat we nu naast het record voor het meeste
shoppen, ook titelhouder zijn van het record wc-papier verbruiken. ’s Ochtends
ben ik met Suzanne en Allard naar het veld voor het koninklijke paleis gegaan.
Hier vindt jaarlijks de ploegceremonie plaats. Een aantal heilige koeien lopen
een aantal rondjes waarna ze worden losgelaten om uit een aantal bakken te gaan
eten. Wat ze gaan eten geeft dan aan hoe de oogst van de rijst dat jaar gaat
worden. De koeien aten met veel moeite wat bonen en rijst en dat voorspelde niet
heel veel goeds voor het komende jaar. ‘s Middags zijn we met het vliegtuig
vertrokken naar Angkor Wat.
ploegceremonie
Dinsdags
werden we om negen uur opgehaald door onze chauffeur in de tuk-tuk, waarna we
zijn begonnen aan de temples van Angkor Wat. Met de chauffeur hebben we een
volle dag gepland met het bezoeken van alle tempels en wc’s die er te zien
zijn in het complex. Wat een overweldigende bouwwerken! Na de lunch zijn we weer
verder gegaan met een aantal tempels. Toen we in de tempel Angkor Wat waren,
begon het weer te plensen. Hierdoor was het laatste plan voor de dag om de
zonsondergang bij een tempel te gaan bekijken van de baan en zijn we weer
teruggebracht naar ons guesthouse.
monniken onder plu in Angkor Wat
Woensdags zijn
we na een heerlijk ontbijtje in het guesthouse al weer vroeg vertrokken met de
chauffeur. Wij wilden deze dag liever wat later vertrekken, maar volgens de
chauffeur moesten we toch echt om acht uur vertrekken. Dus zaten we om acht uur
weer in de tuk-tuk om naar de tempel Bantey Shrei te gaan. Het leuke van deze
tempel is dat hij 37 km verderop ligt en
we dus een hele rit hebben gemaakt door dorpjes en rijstvelden. Na
aankomst weer onze vaste ritueel uitgevoerd: tempel bekijken, souveniers
kopen en naar de wc. Vervolgens weer terug gereden om nog een aantal tempels te
bekijken. Nadat we terug waren bij Suzanne en Allard bleek dat we toch wel een
erg hoog tempo deze dagen hebben gehad en besloten we dus om voor de volgende
dag een rustige, culturele dag in te plannen.
Na het wakker
worden zijn we met de taxi vertrokken naar Choeung Ek, de Killing Fields. Hier
hebben we het indrukwekkende monument met de schedels bekeken en zijn we langs
de massagraven gelopen. Op deze killing fields zijn er 68 van de 129 massagraven
opgegraven waarin bijna 9000 lichamen zijn gevonden. Ongelofelijk om te bedenken
dat er dus nog een heleboel lichamen begraven liggen. Ook op de paden waar je
loopt, is nog een verdwaald bot te zien. Erg luguber!
boom waartegen de kinderen werden doodgeslagen
Na de killing
fields en een heerlijke lunch van Chuen zijn we naar Toul Sleng gegaan. Dit was
oorspronkelijk een school, maar is tijdens de Rode Khmer gebruikt als gevangenis
S21 voornamelijk gebruikt om gevangenen te ondervragen. In het totaal hebben
ongeveer achtduizend mensen in deze gevangenis gezeten. Alle gevangenen werden
gefotografeerd zodat bewezen kon worden dat ze gevangen waren genomen. Ook
werden ze gefotografeerd als ze overleden waren. Alle mensen die op dezelfde
plaats en dag gevangen werden genomen kregen hetzelfde nummer, zodat ze ook
systematisch vermoord konden worden. Als ze vermoord werden, gebeurde dit niet
in de gevangenis, maar werden de gevangenen meegenomen naar de Killing Fields.
foto’s van de gevangenen
Vrijdags zijn
we eerst naar de kleermaker en de schoenmaker gegaan om onze kleren en schoenen
te passen waarna we met de bus naar Shihanoukville zijn vertrokken. Onderweg
zijn we even gestopt bij een restaurant waar we wat fruit hebben gekocht. Na
vier uur rijden kwamen aan in Shihanoukville, daar zijn we achterop gestapt bij
de brommertaxi en zijn we naar onze
hut op het strand gebracht. Een klein houten hutje met twee bedden met
klamboe’s en een simpele badkamer met alleen koud water.
De volgende
dag zijn we gaan ontbijten waarna we hebben gezocht naar een ander hotel
aangezien er geen plaats was voor ons in de hutjes. Na wat zoeken, kwamen we uit
in Malibu, een paradise retreat. Dat beloofde dus veel goeds.
’s Middags
zijn we vertrokken op de brommertjes die we hebben gehuurd. We hebben een stuk
gereden langs het strand en zijn uiteindelijk weer terug gereden naar het strand
om daar te eten.
De volgende
dag regende het enorm veel. Tussen de buien in zijn we gaan rijden. Dit was
eigenlijk wel erg leuk, want hierdoor hebben we verschillende keren geschuild
onder de luifel bij Cambodjanen. Zij vonden dat ook wel heel leuk, omdat er toch
niet heel veel toeristen rondreden op brommertjes.
brommertjes voor onze kamers
schuilen bij een winkeltje
De volgende
dag was het heerlijk weer en hebben we de hele dag op het strand gezeten. We
zijn alleen voor de lunch een stuk gaan rijden, want die brommers zijn toch wel
erg leuk.
Dinsdags zijn
we met een taxi naar Bokor National Park gegaan. Daar hebben de Fransen op een
berg een luxe stad gebouwd, met villa’s, een kerk en een mooi casino. Ze zijn
daar echter zo’n dertig jaar geleden weggegaan en sindsdien is alles helemaal
verlaten. De weg daar naartoe, is de slechtse weg van Cambodja en we zijn dan
ook helemaal door elkaar geschud. De chauffeur deed z’n best om zo snel
mogelijk boven te komen en dat ging niet helemaal zachtzinnig voor ons en al
helemaal niet voor zijn auto. Boven op de berg zaten we compleet in de mist en
daarom zagen we het casino pas toen we er tegenaan reden. Het casino was echt
heel creepy. Je zag nog wel dat het ooit erg mooi moet zijn geweest maar verder
was het vooral verwaarloosd. Door de mist hadden we niet veel zin om lang op de
berg te blijven en bovendien was het er erg koud, dus zijn we snel weer begonnen
met de afdaling. Ook dit ging weer in een snel tempo. Suzanne kon echter zelfs
nu in de auto nog in slaap vallen. Helaas kwam ze soms met haar hoofd tegen het
dak aan waardoor ze weer wakker werd.
mist voor het casino
Na Bokor zijn
we naar Kampot gegaan waar we gegeten hebben in een echt Khmer restaurant. Toen
we net ons eten hadden gekregen kwam er een enorme plensbui. Eerst dachten we
het droog te houden aan ons tafeltje, maar op een gegeven moment schoot het
zeildoek los, waardoor we toch wel nat werden. Dus zijn we toen verhuisd naar
een ander gedeelte van het restaurant. Maar ook daar kwam de regen door de gaten
van het dak en begon het hele restaurant te overstromen. Uiteindelijk werd toch
het laatste droge plekje in het restaurant gevonden. Onze chauffeur was
ondertussen al behoorlijk ongeduldig geworden en omdat hij al wel doorhad dat we
niet door de regen zouden gaan, heeft hij de taxi maar het restaurant ingereden
zodat we droog konden instappen. Hierna zijn we verder gereden naar Phnom Penh.
taxi in het restaurant
Woensdags en
donderdags hebben we nog twee rustige dagen gehad. Even naar de schoenmaker en
de kleermaker om alles op te halen en we zijn lekker gaan zwemmen bij
appartementencomplex Mi Casa. De Westerse prijzen hier waren weer even wennen:
twee dollar vijftig voor een koffie is toch wel veel. Donderdagavond zijn
we met zijn vieren gaan eten als afsluiting van deze superleuke vakantie. Het
was echt leuk om te zien hoe Suzanne en Allard hier leven.
