14 september 1998 besloot ik een nederlandstalige webzijde te beginnen te vormgeven en die dingen. Echt heel ver ben ik er nog niet mee, maar ik vermoed zelf dat dat in de loop der tijd zal groeien. Vooral afbeeldingen inbrengen intrigeert me mateloos, maar daar heb ik dus het minste kaas van gegeten, maar echt wel dat iemand me daar bij gaat moeten helpen.
28 september 1998 constateer ik dat mijn werk mij niet genoeg ondersteunt in het zelf knutselen op dit moment. I'm gonna shoot the motherfuckers motherfucking dead, zei Aristoteles al. Zodoende heb ik niet iedere week een nog mooiere site. Hier zou ik hele verhalen, wat? hele boeken! wat? hele bibliotheken! kunnen trachten te gaan publiceren. De mogelijkheden lijken onbegrensd. Of imagineer mij in het buitenland, dan zou iedere dag mijn dagboek op het net gevolgd kunnen worden. Anderzijds, ach, na een tijdje ben je het zat, dat ge�nternet, horendol kun je d'r van worden. Ik bedoel, ga gewoon bij je buurman op de koffie of je buurvrouw of dies meer.
8 oktober 1998 Maandag vijf oktober om 17.28 werd mijn dochter Lauryn India Maxime geboren.
14 oktober 1998 besloot ik een Ghanese thuisbladzijde te beginnen, maar ik weet nog niet wanneer. Had ik thuis maar een scanner, denk ik weleens, dan kon ik veel sneller mijn fotoarchief uitbreiden. En een computer. En internet. Via de kabel. En een lekkere bank waar je met z'n vieren nog op zou kunnen liggen. Echt zo'n bank waar je bijna in wilt wonen. Van dat zachte spul.
16 oktober 1998 Gisteren vertelden Pablo en Rick van Ladoc me iets over 'frames'. 'Misschien kan je iets doen met frames,' vertelden ze. En zo begint het. Het licht ging aan. Op groen sprong het licht. Eenmaal op de fiets met drie versnellingen dacht ik: 'Misschien kan ik een klikknopje maken, dat als je erop drukt, niet te hard, dat je dan de Engelse vertaling van dit alles krijgt. En ook nog daarbij dat je bijvoorbeeld kan kiezen voor een bepaald soort foto's, dat je bijvoorbeeld kiest voor de sectie zeldzame egels in Oost-Nederland tussen 1954 en 1960 en dat je dan alle zeldzame egelfoto's van zeldzame egels van die periode te zien krijgt. Maar ook een sectie met niet-zeldzame egelfoto's van zeldzame egels. En niet-zeldzame foto's van niet-zeldzame egels. In Oost-Nederland, maar ook in andere onherbergzame streken en in herbergzame streken en ook andere periodes en egels met staarten en vleugels en drakenkoppen en vlegels en kegels en zo verder. Kortom er is weer een nieuwe html-verslaafde ontstaan. Steeds minder zal ik contact met mijn omgeving kunnen krijgen, steeds moeilijker zal het zijn om ook maar te puffen zonder voor een beeldscherm te zitten met een toetsenbord om mijn vingers te sturen.
15 november 1998 't Is zondagmiddag en ik werk de boel wat bij zodat ik uiteindelijk als resultaat een bijgewerkte boel heb. Misschien had ik beter kunnen gaan hardlopen in verband met de aloude wijsheid 'een gezond lichaam met als resultaat een gezonde geest', maar goed daar heb ik vandaag niet voor gekozen. Die gezonde geest die komt nog weleens. Maar over de toekomst kan ik op dit moment eigenlijk weinig zeggen of tikken. Alles lijkt onduidelijk en is dat mogelijk zelfs ook.
16 november 1998 Doodmoe om 22.00 in het hotel te Heerlen omringd door moderne apparatuur en een doodse stilte zeg ik u: dat tellertje onderaan bij de vorige bladzijde is heel interessant. Vandaag stond-ie op twaalf.
5 januari 1999 Het nieuwe jaar begint ver onder nul voor wat betreft mijn persoonlijke omstandigheden. Siberisch onder nul wel te verstaan. Geen graadje minder. Wel heb ik dus nog steeds een gezellige thuispagina voor de hele (Nederlandstalige) familie. Danwel voor de hele Nederlandse taal lerende familie. Danwel voor de letterminnende vrijgezelle analfabeet. Danwel voor zijn of haar neefje. Het maakt eigenlijk niet echt uit, zo blijkt wel weer.
8 februari 1999 Zoals men op de foto's kan zien, was ik (onlangs) in Suriname. Het was mooi, warm, heet en van die dingen en nu ben ik weer in Nederland. Nederland is een vervelend land. Of laat ik het anders zeggen, ik droom ervan om in het buitenland te wonen en te werken. En het verwezenlijken van die droom wordt er niet eenvoudiger op, zo lijkt het. 'Het is allemaal een kwestie van de juiste contacten,' zou mijn adviseur zeggen als zij/hij er was. Waar vind je de juiste contacten? In het telefoonboek! Welke van al die adressen de juiste zijn dat moet misschien door blind te prikken (in het telefoonboek, maar misschien ook in het rond) met een potlood (of misschien een speer of juist een handgranaatje) duidelijk worden. Of door het telefoonboek te verbranden en te kijken welke adressen nog leesbaar zijn. De adressen die na verbranding nog leesbaar zijn, dat moet wel iets goeds zijn. Als ik die zou bellen, dan kan het niet meer stuk volgens mij.
6 april 1999 En na Suriname kregen we Ghana. Een week Ghana met B. van L. en H. van W. We gingen met een vliegtuig en we waren heel bang en niemand hielp ons, ze lieten ons allemaal stikken, maar we stikten niet, maar iemand schoot een pijl in onze rug en iemand stak een dolk in onze hand en iemand sneed in ons gezicht en zo ging het door. Uiteindelijk zijn we maar teruggegaan na een week. Toch waren we al met al nog in de steden Accra, Cape Coast en Kumasi. In Cape Coast ben ik mijn hart verloren. B. en H. en ikzelf hebben ons rot gezocht, maar geen hart. Harteloos moest ik verder. En dat hebben ze gemerkt. Ik bedoel, die pijl, die dolk en die snee, dat is de ene kant van het verhaal, maar de andere kant is zeg maar het oog-om-oog-gedeelte. Daar lusten de honden geen pap van. En daar lustten de honden geen pap van, terwijl ze toch echt geen overvloed kenden daar (en hier ook niet, althans die honden). Zelf aten we vooral niet veel, ook geen pap, omdat we niet wisten wat wel en wat niet eetbaar is. Niet dat we het onderscheid tussen een baksteen en brood vanwege de hitte in onze hoofden niet meer zouden kennen, maar het was meer dat je niet wist of een ogenschijnlijk lekker hapje zich enige uren na gebruik niet ontpoppen zou als een hoe moet ik het zeggen, een enorme strontbom. Ik zeg het maar hoe het is, althans ik tik het maar. Ik tik hoe het is.
En na Ghana kregen we niets. Dan ellende. Bijna. Eerst kreeg ik een soort malaria, toen kreeg ik een soort ding en vervolgens kreeg ik een soort baan. Die baan betekent op dit moment dat ik moet afwachten. Althans ik moet verkocht worden. En de koper wordt gezocht. Of verhuurd, noem het verhuurd. Ik hoop dat ik duidelijk ben. Of dat het duidelijk is. Het kan ineens duidelijk zijn. En als dat eenmaal zo is, dan heb je aan een half woord genoeg. Laten wij dit testen: oor... Ach laat ook maar. Laten we het testen bij deze beeindigen en plechtig afspreken om nooit meer zo'n soort test te doen. En om nooit meer het hoofd te laten zakken, zowel in de stront niet als in het zand niet. Gedenkt de oude volkswijsheid: wie zijn hoofd laat zakken, kan de pleuris krijgen. In 1246 werd deze uitdrukking voor het eerst gebezigd, alleen toen nog niet in de gedaante van oude volkswijsheid, maar meer als vers opgedane kennis. Dit had alles te maken met de in Europa (toen nog de Verenigde Staten van Duitsland geheten) uitgebroken ziekte de pleuris. En dat had weer alles te maken maken met tovermacht.
17 december 1999 En omdat we (ik en mijn weekendtas) naar L.A. gingen gaan, hebben we wat nieuwe prenten geschoten en op deze plek toegevoegd. Hoogachtend. Dat wel.
14 januari 2000 Nieuw jaar, nieuwe kans. Kans om er wat van te bakken. Bakken in het algemeen. En bakken in het bizonder. Ik bak nooit veel en als ik wel veel zou bakken, dan zou ik weer selectief moeten zijn in ��n en ander omdat de ��n z'n gebak, de ander z'n graf is. Ik hoop dat ik een beetje duidelijk ben. Wat ik wil zeggen, is dat ik op deze plek van de (virtuele) wereld niet zomaar ongebreideld, onwillekeurig alles te berde moeten dingesen, want de muren hebben ogen, zeggen ze tegenwoordig weleens. Wat heb ik dan te verbergen? Vanalles. Liefst niets.
9 oktober 2000 Het jaar vordert gestaag.
3 juni 2001 Het nieuwe jaar is inmiddels begonnen, mag ik wel zeggen. Het tempo zit er behoorlijk in. In het jaar dan. Minder in het vernieuwen en veranderen van deze website. Ik zou haast niet meer weten hoe dit allemaal werkt. Mijn webkennis is volkomen verroest en verrot geraakt. Helaas. Helaas. Anderzijds gebeuren er wel veel andere dingen. Goede dingen, slechte dingen, moeilijke dingen, speciale dingen enzoverder. Maar over de nieuwste html- en andere websnufjes weet ik zoals gezegd dus veel minder over te melden. Helaas. Helaas. Anderzijds zijn daar natuurlijk andere mensen voor, zou je kunnen zeggen. Als ik nog een netwerk van mensen zou hebben, dan zou ik van de verschillende mensen hun sterke punten gebruik kunnen maken en zij van mijn sterke scherpe punten. Wanneer iemand zegt of denkt: ik wil weleens wat meer weten van deze doerak, dan kan hij of zij of het overigens gewoon e-mailen naar het ondergetikte adres, want ik heb toch niks beters te doen dan e-mail beantwoorden. Daar ben ik dan volwassen voor geworden: e-mailtjes beantwoorden uit verveling.
17 oktober 2001 Ook dit jaar vordert gestaag. Vorder ik zelf nog wel? De Duitsers vorderden destijds vanalles. Oorlog hebben we nu ook. Ik ga nu naar college (Symbolische & Religieuze Antropologie). Volgende week heb ik tentamen.
29 november 2002 Gisteren kwam ik terug uit Ghana. Drie keertjes ben ik dus daar gegaan nu al. Ik zou al mijn lezers willen zeggen: "Hallo."
25 april 2003 35 ben ik al. Mijn kinderen zijn 14, 4 en 3. Ik ben moe.
24 september 2004 36 ben ik al. Mijn kinderen zijn 15, 5, 4 en 1/2. Morgen ga ik weer eens uit in Amsterdam met Hans en Bert.
� 1998-2004 [email protected]
