Adam, kadın ve çocuk

Adam önce kitaplari topladi,
Kadin kapisi kapali agliyordu,
Çocuk merdivenlerde zaman dursa istiyordu,
Bir ayriligin üç daliydilar.
Birikmiş ne varsa atma zamaniydi şimdi
Çocuk merdivenlerin basamaklarini saydi,
Saçlarini çözdü, bir daha ördü,
Kadin kapi kolunu tutmak, kapiyi açmak,
Adamin yanina gitmek istedi,
Adam resimleri ayirgi, bir ayakkabi kutusuna koydu,
Çocuk zile bakti,
Kadin duvardaki saate,
Adam açik olan pencereye,
Bir ayriligin üç kahramaniydilar.
Zaman durmuyor, adam kalmiyor, kadin engel olmuyordu.
Zaman duramiyor, adam kalamiyor, kadin engel olamiyordu.
Çocuk boynundaki ipli anahtarla kapiyi açti,
Çigili defterinin arasindan kuruttugu gelincik çicegini aldi,
Kadin balkon kapisini açti,
Rüzgâr perdeleri uçurdu,
Adam açik penceri kapatti,
Masanin örtüsünü düzeltti,
Bir ayriligin üç adimiydilar.
Adam gitti, kadin kaldi, çocuk büyüdü.
Şimdi gelincik bir ayakkabi kutusunda,
Siyah-beyaz resimlerle birlikte,
Ayakkabi kutusunun anisi çocugun kilitli kalbindeler.
Bir ayriligin üç resmiydiler,
Adam, kadin ve çocuk.
Perdeler, kapi kolu ve merdiven,
Bir ayriligin üç şahidiydiler.

iclal Aydın - 9 yaşima... Ankara'ya

.: Geri dönmek için tıklayın :.