Yazık

Bu şehir beni anlayamaz,yasaksa yasak.
Ateş söndü ! döndü suları çağıran sesin,
Geri döndü.
Masum bir öpüşü,umulmaz düştü,yasaksa yasak.
Ateş söndü ! şiddet boşlukları doldurur,
Barbarlar geri döndü.
Köyüm,ne mutlu kan yakışır bana.
Kasketini tarlada unutan bir köylü gibi,
Sızarım en kirli yerinden zamana.
Ateş söndü ! kollarında acı çekmek ölümümdü.
Pisim,kara bir sokak kedisiyim bu şehrin kıyısında.
Alnında jilet yarası taşıyan sevgilim,nemli tanrıçam,
Her gece taparım o umulmaz yanına,
O adsız şehre,ışıksız geleceğe.
Ateş söndü ! kılıcım usulca girdi kınına,
Prensesim,tiz sesim,pis güneşim.
Yazık yine döndük kendimize.
Yazık....
Yine döndük kendimize....

Altay Öktem

.: Geri dönmek için tıklayın :.