- 111 -
17.11.2002
...insan,denince;durup düşünmek gerek...kendi kadar yüce ve önemli hiçbir şey tanımayan insan...tanıdığını söylesede içine inandıramayan insan...eğer,kendini bir an bile unutabilmekteyse,kendinden daha önemli olanla ilgilenmektedir,demek gerek...ki bu aslında hiçbir zaman vaki olmamıştır ve olmayacaktır...kendisiyle meşgul değilse insan,o an insan olmaklığın canlılığında olmadığındandır muhakkak...baygın yada ölüdür;az da uykuludur belki...eğer insan ise ve uyanıksa,onun kendisiyle tartışmadığı hiçbirşey olmayacaktır...kendisiyle tartıştıkları onu erdemin kollarına uğurlar...başka insanlarla tartıştıkları ise,onu nefsin büyüklüğüne güç katmaya döndürür...
...insan,tartıştığını yaşamayı amaçlamıyorsa,tartışmamalı değil midir?...tartışıyorsa bilfiil,adı cahil değil midir?...söylediği hakikat değilse,onu zaten yaşamaz...hakikat ise,yaşamadan onu anlatması mümkün değildir...yaşıyor ve anlatıyorsa bu tartışma değildir...eğer,tartışmanın küllerinden yenilikler doğar denecekse,bu insani komedya'nın en yetenekli sonucu olur,demek gerek değil mi?...
.: Geri dönmek için tıklayın :.