Hiç olduğunu söyledi
...Bir gün gelipte bana,''hiç''oldunu söyledi..
...''Ben,bir hiçim!''...
...Bu ''hiç''lik ifadesi ne acımasızca gelmişti bana..Var oluşumuzun sebebinin kendimizi hiçleştirmek olduğunu söylemek istiyordu belki de..
...Ne diyebilirdim ki!?...
...Bir zaman önce konuşuyorduk ya,''neden var olduk''diye,eğer ''var''olmasaydık ''yok''olmuş olacaktık..Yok!Kocaman bir yok!...
....
...Görmeyecektim! Duymayacaktım! Hissetmeyecektim! Dokunamayacaktım! Tadamayacaktım! Ağlayamayacaktım! Evet,evet ağlayamayacaktım! Dahası inanmayacaktım! Yaşadıkça,aklımdan ve yüreğimden çıkaramayacağım o'nu düşünemeyecektim! Yüreğimin sızladığı,sızlamadığı zamanları anlamayacaktım!..o'nun özlemiyle acıyan yüreğim kıvranmayacaktı!..Çünkü ben bir hiçtim,hiç!.. O'nun bana söylediği buydu işte,hiç olmak,yok olmak!..
...Sorumluluk sahibi olmayacaktım! Sorumluluklarım olmayacaktı! İçimi açabileceğim ne bir dostum olacaktı,ne de bir dost olacaktım! Hiç koleksiyon yapamayacak,her yeni arkadaşıma bunları gösteremeyecektim! Mavi renge ilgimden dolayı,her yeni aldığım şeye bakıp ''keşke mavi olsaydı'' diyemeyecektim!..
...Çocukluğumu hatırlamayacaktım! Oynadığım oyunlarım hiç olmayacaktı.Saklambacın anlamını hiç bilmeyecektim! İlkokul öğretmenime hiç hediye veremeyecektim! Nehir kenarında yürürken dayanamayıp suya giremeyecektim! Otların üzerine uzanıp saatlerce gök yüzünü seyredemeyecektim,hiç!..
...Sevinmeyecektim! Üzülmeyecektim! Kimseden mektup alamayacaktım! Bir adresim bile olmayacaktı! Adım olmayacaktı! Evim olmayacaktı! Annem - babam olmayacaktı!..
...Beni sevmeyen insanlar bile olmayacaktı! Kimse kıskanmayacaktı! Değil sevgi duymak,kimse benden bahsetmeyecekti.Ölmeyecektim bile! Yokluktan çıkıp nasıl ölebilirdim ki,nasıl? Demek ki ben hiç bir şeye değmeyecek,bir şey bana değmeyecekti! Bir mezarım bile olmayacaktı! Yaşlanıp hatırlayabileceğim bir geçmişim olmayacaktı!..Kimse beni özlemeyecek,ben kimseyi özlemeyecektim!..
...En sevdiğim ayakkabımı giyemeyecek,yemeği yiyemeyecek,türküyü söyleyemeyecek,kitabı tekrar okuyamayacak,menekşelerimi sulayamayacak,..en sevdiğim diye bir şeyim hiç,hiç olmayacaktı!
...O uçurtmayı hiç yapmayacaktım! incir ağacımı kestiler diye küsemeyecektim! İlk yağan karda ayak izimi bırakamayacaktım! Hiçbir yerde,hiç bir zaman...Yazamayacaktım!Okuyamayacaktım! Oy veremeyecektim! Adıma hiç şiir yazan olmayacaktı!Adına şiir yazamayacaktım! Vee hiç,hiç yağmurda ıslanamayacaktım! ''Hayır!'' demek zorunda kalmayacaktım! ''Zorunluluklarım''diye bir şey de olmayacaktı!..Kardelenleri,beyaz papatyaları,menekşeleri,kır çiçeklerini severim,sevemeyecektim!Dağları,ağaçları,hayvanları severim,sevemeyecektim! Okyanusu,gökyüzünü severim,sevemeyecektim!Yalnızlığı,sonbahar akşamlarında Türk kahvesiyle sigara tellendirmeyi severim,sevemeyecektim! Ya kalemlerim,kağıtlarım!?..Onlara hiç,hiç dokunamayacaktım!..
...Hiçtim,hiç!
...Her şey koca bir yalan öyle mi? Her şey bir rüya öyle mi?Her şey aslında var,ama yok öyle mi? Sen bir ''hiç'' sin ve ben bir ''hiç''i dinledim bunca zamandır,öyle mi? Hani hiçbir şeyi;ruhu,duyguları,düşünceleri,yüreği olmayan bir ''hiç''i...Öyle mi?...
...Oysa ben sonsuzum......!!
sevgiyle nekri
11.03.2003
.: Geri dönmek için tıklayın :.