...Saat gece yarısını çoktan geçmişti.Yatağına çömelmiş oturuyordu.Elinde bir kalem bir de kimsenin varlığını bilmediği bir defter.Zifiri karanlıkta,aklına geldiği gibi bir şeyler yazıyordu.Birbirine karışan sözcükler,anlamsız cümleler hiç umurunda olmadı.Nasıl olsa o sayfaya ne kendisi geri dönecekti ne de başkasının onu okumasına izin verecekti..
...Her zaman olduğu gibi dilinden sözcükler döküldü,gözündeki yaşlar ile birlikte..Ezgiler onu hiç yalnız bırakmazdı:
.....Günler düşlerden doğar..
.....Geceler aykırı bakar umutlara..
.....Olduğum yer bu değil..
.....Beni kimler arar kimler sorar..
.....Hiç bilemem anlayamam anlatamam..
.....İçimde kanımı emen kahırlar var..
...Ezgilerle birlikte düşler de uçuşmaya başladı odanın içinde.Gece elleriyle itti düşleri,hayal kırıklıklarına kucak açtı..
...Düşlerini yakalamak,umutlarını yaşatmak için çok çabaladı.Sahip olduğu dostlukların hayal olduğunu,verdiği değerlerin karşılıkların olmadığını,insanların ikiyüzlülüklerini,samimiyetsizliklerini hatırladı.Dışında canını sıkan tavırlar vardı.Uğraşmak için gücü kalmamıştı.Son umutları da kaybolmuş,son tutunduğu dal da kırılmıştı.
...Birden elindeki defteri yatağın ucuna fırlattı.Uyumak istiyordu artık.Gecenin korkunç karanlığından kurtulmak,bir an önce gün ışığına kavuşmak istiyordu.Ama,uyuyamadı.Uyku da yalnız bıraktı onu.
...Yatağından kalktı.Balkon kapısını açtı.Soğuk rüzgar gece karası uzun saçlarını uçuruyordu.Rüzgar yüzünü ve tenini okşadı..Çıplak ayakları taşların soğuğunu hissetti.Kollarını açtı,havayı içine çekti ve okyanus yeşili gözlerini kapattı..
...Artık dar sokaklarda,cıvıl cıvıl bağıran,oyunlar oynayan çocukların arasındaydı..Uçuşan kuşlara baktı,kuşları hep çok severdi,gülümsedi,güneşi elleriyle tutmaya çalıştı.Işıktan kamaşan gözlerini hiç düşünmedi.Kahkahalar atmaya,koşmaya başladı..
...Yeni insanlarla tanıştı,yeni yüzler keşfetti.Yeni oyunlar öğrendi,yeni yarışlara katıldı.Havayı kokladı,umut kokuyordu.İnsanlara baktı,hepsi gülümsüyordu.''İşte!Ben buralıyım.''dedi.Hiç bir şeyin bitmediğine,yaşamın güzelliğine kendini inandırdı..
...Birden gözlerini açtı,yavaşca kollarını kapattı,kendini sardı,oracığa yığılıverdi.Fakat hala gülümsüyordu.Gecenin karanlığının düşlerde kurduğu mutluluğu elinden almasına izin vermedi..
...Hayata sımsıkı sarıldı.''Tüm insanlar gülümseyinceyedek çalışmalıyım ''dedi.Her şeye rağmen,umutla ''yol''una devam etti...