Ömrü bitiren çeşme
gündüz mecbur geceye,
her şeyin bir başı sonu var yolcu.
kış mevsimi çöktü mü kar gül olur,
rüzgarsa yolcu.
goncalar mevsiminde açar,
her canlı dünyanın öğüncü.
ömrü bitiren çeşme tebşir et gönlüme,
yar sinemi dağlar.
yara yar demezsem içim ağlar.
ruhumun bam teline dokundun bu gece,
telde kaldın.
sızılarımı ucun ucun sayfalar koparıyor,
sen derinde kaldın.
göklere uzattım elimi,ötelerin resmi çizildi.
sen yerinde kaldın.
vakti bildiren çeşme,tecelli et gönlüme,
yar sırrıdır dağlar.
yara yar demezsem içim ağlar.
kar akı yar akıdır,
güneşin ulaştığı dağlar seninledir.
doğusu,batısı yanlış olanın yönü kıbleye,
çilesi seninledir.
içimde bu ses yankılanıp dururken,
tövbe edişim seninledir.
ömrü bitiren çeşme,
tebşir et gönlüme yar sinemi dağlar.
yara yar demezsem içim ağlar.
mağrifiyet kokusuyla uyanmak,
handan başlayan yolculuk olmalı.
o kapının getirdiği hırka,
aydınlık çehrenin demi olmalı.
kara kışın sonu ilkbahar,
sır verilince dolunay erbabından olmalı.
vakti yetiren çeşme,
tecelli et gönlüme ,yar sırrıdır dağlar.
yara yar demezsem içim ağlar.
her şey ses olur,
gayretle bakan erbabın yüreğinde.
her mevsimde zaman nakşeyler ,
bulutlar yaslığır yüreğinde.
gelişin katran geceleri ağartan olmalı,
ferman yüreğinde.
ömrü bitiren çeşme,
tecelli et gönlüme,yar sırrı beni dağlar.
yara yar demezsem içim ağlar.
:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-
15.06.2002
.: Geri dönmek için tıklayın :.