Söz şiirden açılınca
...insanlar duygularının sancısını çeker günlerce.bu duygular insanın belleğinde bazen takılı kalır.yumaklanmış duygular sürekli aynı noktaya çarpar.``içimi birşeyler kemiriyor``dedirttirir insana.bu çırpıntı bazen bir günü alabileceği gibi yılları da alabilir ve karmaşıklığın içerisinden ayrıntıları seçebilmeye hamile kalır insan.ilham denilen duyguda,şairin sancılarının beyinde örtülemez hale gelmesinin sonucu,özün sunumundan bir resimlemedir.buna şiir denir.özün değişik dalgalardan haykırışıdır yani.ben şiirlerimi,taşımış olduğum yükü yüreğimin zikir ettiği hedefe koymak,onun mutluluğunu sormak için yazarım.özün korunmasının ve anlatımının ateşini taşırım içimde hep.bu benim sevdamdır.güneşin ve gülün paylaşımı kadar.şairler özü keşfedilmemiş dünya güzelliklerini görme,tebliğ etme sorumluluğu içerisinde mükemmeli arayan erlerdir.sanatın sanat ahlakına uygun fakat amacının topluma yön olması düşüncesindeyim.özden kopuk hiçbir sanat dengesini sağlayamaz.sanatsızda hiçbir millet;millet olarak kalamaz.şiir de edebiyat sanatının öz damarıdır.şiir evrenseldir.insanla başlar,insanla biter.şiiri biçim olarak bir enstrümana benzetebiliriz.ister ney üflensin,ister bağlamanın tellerine vurulsun;sonucunda müzikle bir anlatım tamamlanır.şiirde;ister serbest vezinle,ister hece vezni ile yazılmış olsun ses yapısı,ritmi,zikri vardır.asıl olan;şiirin iç ritmi ile yönüne vermiş olduğu ışıktır.şiir müzikten ve resimden kopuk olduğu zaman cılız kalır.şiir;felsefe,ritim,ses ve yönle vardır.birisi eksik olduğu zaman direnemez yarınlara.bana göre şiirde yön;ölçüt olarak ilk kıstastır.yönsüz şiirler maneviyattan uzak,yeni dün-ya ya niyetlenmemiş eğlence için yazılmış şiirlerdir.yön doğru ise zaman düşünceyi örtemeyecektir.sonsuza doğru engel tanımadan uzanacaktır.
.: Geri dönmek için tıklayın :.