of vergaat het
of lost het gans in't vege weefsel op
Om mee te rotten? Waar de
blijde klop
van't levend hart het glanzend
door de vaten
stuwde, ach, een eindeloze omloop
rond,
niets meer dan donker gisten
en ontbinden...
Laat mij de dood dan in een
aardschok vinden,
een kataklysma. Dat de
ondergrond
de ganze stad en haar
versteende leven
verzwelge in't knersend
persen van zijn schoot,
als die koralenzee weleer
die rood
en sneeuwwit marmer werd
door de eeuwen. Even
onraakbaar puur wil ik
begraven zijn.
Dan vindt men later in het
rijk gesteente
tussen ivoren bogen van
gebeente
wel aderingen zwanger
van robijn
of in kristallen kalk het
trouwe beeld
van teder vlees en tussen
donkre randen
kanalen van karmijn die
weder branden
als licht of vuurgloed door
hun wezen speelt.