Galatasaray Spor Kulübü'nün kuruluş hazırlıkları, o zamanlar Galata Sarayı Sultanisi
adıyla anılan lisede yapıldı. Sonradan kayıtlara 1 numaralı kurucu olarak geçen Ali
Sami Bey'le birlikte, Asım Tevfik, Emin Bülent, Bekir Sıtkı, Reşat Şirvani, Celal
İbrahim, Tahsin Nihat, Abidin Daver ve Refik Cevdet kurucular olarak bilinir. 1 Ekim
1905'te Galatasaray Terbiye-i Bedeniyye Kulübü adıyla kurulan birliğin amacını da
Ali Sami Yen şöyle anlatır: "Amacımız İngilizler gibi toplu halde oynamak, bir renge
ve isme sahip olmak. Türk olmayan takımları yenmek." Kulübün adının Gloria
(Zafer) ya da Audace(Cesaret) konulması yolunda görüşler ortaya atılmışsa da,
sonuçta Galatasaray olmasında anlaşmaya varılmıştır. Araştırmacı Cem Atabeyoğlu,
Galatasaray adının, bu takımın yaptığı ilk maçta Rum ekibini 2-0 yenerken,
seyircilerin onlardan "Galata Sarayı efendileri" diye söz etmelerinden doğduğunu
yazar. Bunun üzerine kurucular da ismi benimserler. Artık kulübün adı
bulunmuştur; "Galata Sarayı" derler. Galatasaray Lisesi gibi Türk Milli Eğitimi'nde
çok önemli bir yeri olan kurumun bağrından çıkan Sarı Kırmızılı kulüp, kültürel
boyut da dahil olmak üzere, pek çok yönden de öncü olma niteliğini her zaman
sürdürecektir. Galatasaray'ın "1" numaralı kurucusu Ali Sami Yen, "Ellinci Yıl"
kitabında kuruluşun öyküsünü şöyle anlatır:

"1 Ekim 1905'te mektebin beşinci sınıfında edebiyat öğretmenimiz merhum
Mehmet Ata Bey'in dersi esnasında birkaç arkadaş başbaşa vererek Galatasaray'da
bir futbol kulübü kurmaya karar verdik. İlk girişimler oyuna ve mücadeleye yönelik
arkadaşlardan Asım Tevfik Sonumut, Reşat Şirvani, Cevdet Kalpakçıoğlu, Abidin
Daver, Kamil ... gibi gençlerdi. Okulda eğitim gören Bulgar ve Sırp öğrencilerden
çevik ve kuvvetli olanlar da bize katılmışlardı. Asım'ı muhasebeciliğe, Cevdet'i ikinci
reisliğe seçmiş, kendim de reis olmuştum. Asım her hafta arkadaşlardan birer
kuruş toplamakta mahir olduğu için kendisini muhasebeci yapmıştık. Ben Reisliği
topu yağlayıp şişirmekle almıştım. Topumuza evladım gibi bakardım. Zaten varımız
yoğumuz da toptu. Mektebe gelirken domuz sokağından geçer, domuz yağı
alırdım. Topu onunla yağlar, şişirirdim; yamasını yeni pabucumdan kesmiştim.
Bunu gören arkadaşlar, bana hepimizden fazla paye vermişlerdi. Yani o zaman
reisliğe ve diğer vazifelere payeyi en çok çalışan kazanırdı. Cevdet de ikinci reisliği
formaları yıkadığı için almıştı. Maksadımız İngilizler gibi toplu bir halde oynamak,
bir renge ve isme malik olmak ve Türk olmayan takımları yenmekti."