Last Part
Pagdilat ng mata ko nasa isang room ako na napakaliwanag.. puro puti ang nakikita ko.
Agad na may humawak sa kamay ko. Nilingon ko�. si Mommy pala. Nasa palibot si Aleya� at si Daddy.
Rio: Si Raffy? (narinig ko hinang-hina ang boses ko)
Rio�s Mom: Magpahinga ka na lang muna, hija.
May naramdaman akong parang kagat ng langgam sa kaliwang braso ko� malalim na sakit.. maya-maya ay nakatulog ako� ahh.. alam ko na.. pang-patulog iyon.
Bago ako makatulog� ang mukha ni Raff ang nakikita ko� nakangiti ito sa akin. Para bang hina-haplos ang tiyan ko.
May mga naririnig akong boses.. pero hindi ko na maintindihan ang sinasabi nila� inaagaw na ng antok ko ang katinuan ko. Pilit kong kinikilala ang mga boses.. wala nmn ang boses ni RAffy.. ahhhh.. hallucination ko lang ang nakita kong mukha ni Raffy.
Paggising ko ulit� nasa isang di nakikilalang lugar na ako. Maayos iyon.. parang cottage� ahhh.., isang bahay bakasyunan! Lumabas ako� Dagat.
Naalala ko si Raffy! Nasaan na nga pala si Raffy?
Aleya: Ate�
Nilingon ko sya sa likod� palapit xa kinatatayuan ko�tinatanaw ko kasi ang dagat.
Ngumiti ako� gusto ko syang tanungin kung nasaan si Raffy, pero para bang natatakot akong malaman. Nahaplos ko ang tiyan ko..
Rio: Alam mo�, kht pa sandaling panahon lang ang dumaan sa amin ni Raffy parang hindi rin ako nanghihinayang kasi matagal ko syang nakasama� walang oras noon na hindi ko naramdaman ang pagmamahal nya.
Hinawakan lang ako ni Aleya sa balikat.. nagbakasyon na rin sila d2 ni alex.. sinamahan ako.
Lumipas ang mahigit isang buwan�..
Umihip ang malamig na hangin�
Nasa sa tabing dagat ako. Hapon na pala. Tinanaw ko ang lumulubog na araw ganito kami noon ni Raffy�noong bago xa mawala.
Ganto rin ang tagpo nung huli kaming magkasama ni Raffy. Napakahigpit nga ng hawak nya sa kamay ko. Naramdaman ko rin nang lumuwag ang pagkakahawak nya. Tuluyan nang bumalong ang luha sa mata ko.. it will not cease�.. ni hindi ko man lang xa nakita.
Boses: umiiyak ka na naman.. nangako ako na hindi ako magiging dahil ng pagluha mo.. kaya wag kang iiyak.. hindi naman kita pinaiiyak.
Lumingon ako agad.
Rio: Raf!
Niyakap ko xa.. dinama ko ang katawan nya.. matigas.. mainit, may buhay� hindi xa patay. Nagtataka ako.. tumingin ako sa kanya� na-gets nya siguro ang pagtataka ko.
Raffy: Lumaban ako para sa iyo.
Rio: Hindi ko maintindihan�
Raffy: Nung huling mgkasama tayo while watching the sunset sinugod nila ako sa ospital�, dinala nila ako sa Manila agad� using a chopper, ung chopper ni dodot na sumundo sa atin nung makulong tayo sa isla dahil high tide. hindi mo alam kasi hinimatay ka daw.
Tumango-tango ako. naaalala ko... pag high tide kc ayaw bumiyahe ng bangka.. kaya hindi kami makaalis sa islang pinasyalan na pag-aari din ni dodot na kaklase ni Raf nung elementary.
Raffy: Nagpunta dito sa Pinas ung doctor na friend ni Tita Dory, heart specialist din, may kasama syang donor.
Naintindihan ko na. Buti na lang�
Rio: akala ko� (basag ang tinig sa napipintong pag-iyak) mahigit isang buwan na�. bat hindi nyo sinabi sa akin? (umiiyak)
Ngumiti lang si RAffy. Nagyakap na lang kami� while watching the sunset again. Ang mahalaga narito na xa sa tabi ko. Ilan na bang pagsikat at paglubog ng araw ang nagdaan sa amin? Mula friendship hanggang ngayon� wala na talagang makakatinag pa sa tibay ng samahan nmin.
The end