Part 44
Inaatake na nmn xa.. hindi na nmn xa makahinga. Iyak ako ng iyak.. sa sobrang awa ko sa kanya at pag-aalala ni hindi ko alam kung ano ang una kong gagawin. Sina Dougs nlng ang tumawag ng doctor. Pagdating ng doctor agad akong sumugod papunta sa kanya kaya lng pagtayo ko�
Dougs: Rio! (sigaw)
Dougs and their tita: rio? Rio?
Hinimatay ako. When I woke up.. nasa room ko na ako. There�s a doctor na kausap ni Dougs. Naririnig ko ang pinag-uusapan nila.
Doctor: Makakasama sa kanya ang masyadong ng-aalala. Maselan ang kondisyon nya.
Dougs: Ahhh�
Doctor: In case, mgkkproblema tawag lang kayo.
Dougs: oho doc!
I waited.. I know lalapit sa akin si Dougs. May humalik sa noo ko. Nagdilat ako ng mata.
Dougs: Congratulations, mgkk-baby na kayo. Mgkk-pamangkin na ako sa inyo.
Nakangiti si Dougs� sukat ba namang pagkarinig ko sa sinabi nya naluha ako. Bakit? Parang naulit sa akin ang nangyari noon.. noong ipinagbubuntis ko ang anak nmin ni Wendell. Iiwanan ako ng alaala..pero wag nman sanang mamatay din ang ipinagbubuntis ko ngayon gaya ng nangyari noon. Kung sakali� wag nmn sanang mangyari, ang batang ito lang ang magiging alaala ko kay Raffy.
Rio: Maselan ang pagbubuntis ko?
Malungkot na tumango si Dougs� Sa itsura nya alam ko na kung gaano kadelikado kahit hindi ko tanungin ang detalye.
Rio: Natatakot ako Dougs� parang ang hirap tanggapin ng mga nangyayari sa akin.
Niyakap ako ni Dougs..
Dougs: naghihintay si Raffy sa labas�.
Tumayo ako at pumunta sa labas.. sa may tabing dagat. Naupo ako sa tabi ni Raffy.
Papalubog na ang araw, ang asul na kalangitan ay napapalitan ng ginto� at habang naglalaho ang araw at nagtatago sa likod ng dagat nagiging pula ang paligid likha ng mga nalalabing liwanag na ibinibigay ng araw. Isa lang iyon sa pangkaraniwang tagpo na tuwing hapon ay pinapanood namin.
Nilingon ko ang lalaking nasa tabi ko� isang linggo na kmi sa lugar na ito kung saan sya ipinanganak� ngumiti xa� at ginantihan ko iyon ng isang masuyong ngiti. Hinagilap ng kamay nya ang kamay kong nakapatong sa arm chair� hinawakan nya iyon ng mahigpit at muling tinanaw ang araw na unti-unti nang naglalaho sa lumulukob na dilim ng gabi.
Hinang-hina na xa.. dulot siguro ng atake nya kanina.
Raffy: take care of our baby..
Paglingon ko� pumikit xa.. at unti-unting lumuwag ang pagkakahawak nya sa kamay ko.
Rio: raf? (humihikbi sa pag-iyak)
to be continued..