Madilim ang anyo nya ng mapagbuksan ko ng pinto. Nakatingin lang ako sa kanya. Sa mukha ko mababanaag ang pangamba bk kung ano na ang gawin ni Raf sa akin. Siguradong alam na nito ang nagyari kanina, paano�y nasa likod nito si Coleen, sa mukhang asar na at magkasalikop ang mga braso. Hindi ko alam kung bakit ganon ang ekspresyon nya. Maybe it�s the same old issue.. pinapangaralan na kasi nito si raf dhl sa sobrang tiyaga sa katigasan ng ulo ko.
Raf: tara na Rio, umuwi na tayo. Kausap ko ang mommy mo kanina, alam na nya.
Rio; Bakit mo sinabi? Mag-aalala yon.
Raf: Narinig nya ang pagtatalo nmin ni Coleen tungkol sayo.
Sumabat si Coleen.
Coleen; raf, you�re wasting your time here. We�re wasting our time! Ayaw nya umuwi willing sya magtiis at magpakatanga sa lalaking iyon!
Nasaktan ako sa sinabi ni Coleen.. feeling ko tuloy ako na ang pinakatanga.., all the while ang nasa isip ko lang nmn ay ipaglaban ang feelings ko. I have to stay to let Julius know na karapat-dapat ako sa love nya.
Nakita kong namula si Raffy� namumula sa galit! Binalingan nito si Coleen.
Raffy: Coleen� stop it! You don�t have right para sabihin sya ng ganyan.
Coleen: it came from her! (sumisigaw at nangingig na rin sa galit)
Nagtitigan sila.. parang nagsusukatan ng tibay.
Nakamasid lang ako.. si Coleen.. marahil ay puno na sa pagtitimpi. Hindi na nito maitago ang hinanakit na dulot ng pagseselos nya na nag-ugat noon pa.
Coleen: Know what?! You do really care for her a lot. I don�t wanna share with you this thing, being worried about her all the time and yet it was not appreciated. I�m tired of you Raf, go on, care for her a lot, forget your own life!
Nag-iwan pa ito ng isang matalim na titig at saka lumayo. Umuwing mag-isa.
Tapos na ang lahat sa kanila ni Raf� and it�s because of me., sayang ang preparations nila for marriage, ikakasal na kasi sana sila next month.
Nilingon ako ni Raf.. pagkatapos tanawin ang paglayo ni coleen. Yumuko ako, I cant stand up against the guilt feeling, ni hindi ko man lang ma-console si Raf or mag-sorry, hindi ko kayang mki-share sa burden nya kht pa ako ang dahilan kaya nangyayari ito sa kanya.
Hindi na nagsalita pa si raffy.. Kitang-kita ko sa mukha nya ang bigat ng dibidb na dala nya.. maya-maya ay nalaglag ang balikat nya sa depresyon at sk tumalikod na sa akin pr magsimulang lumakad palayo.
Goodbye Raf�
to be continued...