After 2 years….
Di ko na uli nakita pa si Mark… di ko masasabing nk-move on na ako pero… matagal ko nang pinatulog sa puso ko ang feelings ko for him. Wala pa rin akong bf… natakot na naman akong mkpg-kaibigan… ayoko na uli ng attachment… ewan kung may darating pang isang Mark sa buhay ko na kakatok sa puso ko at bibigyan ako ng kakaibang atensyon na gugustuhin ko uling isugal ang damdamin ko sa pag-asa na magiging masaya rin ako… na hindi ako matutulad kay Mama.
Malungkot… mabagal umusad ang panahon. Becoz no one’s there to make life happier. Alam nyo bang mas mahirap dalhin sa dibdib ang lungkot at pangungulila pag ang dahil nito ay di mo nakikita. Kc parang pakiramdam mo bihag nya ang puso at isip mo.. no other way to get out unless makita mo sya uli at mabigyang linaw ang lahat ng katanungan sa isip mo.
Nasaan na kaya xa ngayon… masaya cguro xa sa piling ni aleya bk nga kasal na cla. Eh.. pano kung nagkahiwalay pl cla… Sayang! Baka sakali ako nmn ang mahalin ni Mark.
Abah! Mark’s day ata ngayon.. I’ve been thinking of him all day.. I looked around my room.. bawat sulok nagpapaalala kay mark.. lht kc ng gifts nya nk-display don.. pati wrappers ng gifts nya, dinidikit ko sa wall, sa wrappers na yon ko nilalagay ang pictures nmin sa occasion na yon. At may isang malaking frame sa isang corner ng room ko… don nmn nakdikit lht ng petals ng roses na natanggap ko from him. Sentimental ba o fanatic?! Hay naku! Pag nkpasok si mark sa kwarto ko cgurado.. malalaman na nya na patay na patay ako sa kanya since first year highschool kmi.
Napansin ko ung key chain na maliit na puppy sa bag ko.. natatawa ako pag nkikita ko un… para kcng ang taba nya masyado.. ung hilera ng mga teddy bear.. cat.. betty boop collectibles.. dogs… at ung pinakamalaki sa lht ng binigay nya.. bigay nya un nung 18th bday ko… malaking teddy bear na white, may inaakap syang malaking red heart. Hehe…yearly pag birthday ko laging teddy bear ang binibigay nya… sbi pa nga nya nung 18th bday ko, special un ky malaki ang binigay nya.
Its so nice to recall all our happy memories together… but I’m not ready to….
Phone ring…
Ang cel ko… sino ky ang tumatawag? “sheree calling…”
Celine: hello?! Ate sheree… napatawag ka? Kumusta na… tagal na nating di ngkausap ah… 2 yrs na ata since then…
Sheree/Mark’s ate: Celine…. Si Mark…
Celine: ate? Bakit…?
Umiiyak na xa.. ni hindi ko na nga xa nkausap ng matino… ng-worry na ako ky sbi ko pupuntahan ko nlng xa.
Abot-abot ang kaba ng dibdib ko… pagktapos ng call ni ate Sheree para akong kinukutuban. Na-feel mo nb ung halos di kn mkhinga sa lakas ng kabog ng dibdib mo?
Pagdating ko sa bahay nila Mark.. saglit akong napatitig sa bahay na yon… ang tagal na rin… ready nb akong makita uli si mark. Baka nmn pagpasok ko may baby don na pinagpa-pasa-pasahan ng mga magulang ni Mark… bk may anak na xa. Habang nktitig ako para bang may humihila skn na pumasok na agad.. para bang gustong magmadali ng mga paa ko na pumasok… at ang tibok ng puso ko… parang rock en roll ang tugtog na nauuna sa beat ng kanta. Ano bang nangyayari…
Pagpasok ko… magkayakap ang parents ni mark habang umiiyak ang Mama ni Mark.. si ate sheree umiiyak din.. may kausap syang nkputi. Napatingin cla skn.. si Ate Sheree lng ang nkgawa ng hakbang para lumapit… palagay ko parang lito na ang mama ni mark na ni hindi ako nagawang salubungin… dati nmn niyayakap pa nya ako pag pumupunta ako d2. Mugto na ang mata nilang lht… at ung lalaking nk-puti umiiling nlng skn. Bakit ky? Kht may sagot na binubulong ng puso ko… “kailangan ka ni mark…” ayokong pakinggan… ayoko… hindi….Di pa rin mkpg-salita si Ate Sheree.. itinuro nya ang kwarto ni Mark… cguro pinapasok nya ako dun…
Pumasok ako… tahimik sa loob… may nkhiga sa kama ni Mark… luminga-linga ako sa look ng kwarto… sbi ni Mark.. ako plng daw ang nkkpasok sa kwarto nya… parang very special ako no? skn.. open lht maging ang privacy ni Mark.
Lumapit ako sa kama… habang palapit ako… may tumulong luha sa mata ko… ano ba to? Alam na ng puso ko ang nangyayari pero ang isip ko parang nangangapa pa rin… o ayaw lng tanggapin ng isip ko ang sinasabi ng puso ko?
Sa kama… nkhiga don si Mark.. maputla… lagas na ang buhok… wala na ang kaguwapuhan na hinangaaan ko sa kanya. Pero sa mga mata nya… nandon pa rin ung dating kislap pag nktingin xa sa mga mukha ko. Nagsalita xa…
Mark: Celine… Alagaan mo ang sarili mo….
Umiiyak na ako… parang walang katapusan ang agos ng luha sa mata ko. Naghahalo na ang luha pati ang sipon sa mukha ko. Noon lang pumasok sakin ang reality na… mawawala na si mark… and this time wala na kht katiting na pag-asang maiiwan sa puso ko. Di pb sapat mark ang tatlong beses kang mawala skn? Una si jenny… si aleya… nung huling away ntn… at ngayon kamatayan.. Mark?
Mark; wag kn umiiyak… dina ako mkbangon para kumuha ng rose eh… at sk I cant make you laugh na… di ko na maisuot ung mascara ni Betty eh.. nor wear Fanny Serrano’s costume. I have something for you….
Ginagawa nya lng ung sinabi nya pag may kasalanan xa… humihingi ba xa ng tawad sakin?
It’s a box…
Mark; ingatan mo yan ha… (ngiti)
The same smile he had before pero… weak na… kht anong pilit nya sa katawan nya… he’s too weak na para lagyan ng sigla ang ngiti nya.
Celine: (tumango-tango) Mark… (iyak)
Pinahid nya ang luha ko… Ngumiti uli at sk pumikit…
Celine: mark…? Mark?! (niyu-yugyog si Mark)
Napatitig ako sa kanya….
Celine: Maaaaaaaaaaaarkk!!!! (sigaw)
Pumasok na cla Ate sheree at ang parents ni mark.. niyakap namin si mark for the last time… may warmth pa ang katawan nya… the same warmth he had pag yakap nya ako noon… Firm and broad shoulders… kaso forever nang ganon un…
He’s gone….