Uit de stapels boeken die de PTT onderaan de trap aflevert, maak ik op wisselende en bij de beroepslezer passende gronden een keuze: nieuwe titel van een bekende auteur of belangrijke uitgeverij, Nederlands debuut,: opvallend uiterlijk, vertaling van een boek dat in het buitenland de hemel is ingeprezen, het wordt weer eens tijd voor kleuterboeken etcetera. Heel soms wekt een boek een niet te beredeneren, maar direct te stillen leesbegeerte op; het gevoel dat je als kind kreeg bij , series of vervolgverhalen. Op mij heeft het werk van Cynthia Voigt dat effect. De belangrijkste reden is dat ze zo prachtig en diepgravend over mensen schrijft dat je als lezer het gevoel krijgt. dat je zo het verhaal kunt binnen stappen en meedoen.
Wilhelmina Smiths is het zesde boek, waarin stukjes worden aangedragen van de grote Tillermanfamilie-legpuzzel. Het is steeds weer spannend wie de schrijfster uit het `tableau de la troupe' naar voren zal halen. 'Deze keer is het Wilhelmina Smiths, het verstandige negermeisje dat het in deel drie ,voor Dicey Tillerman opnam toen ze werd beschuldigd van plagiaat bij haar opstel. Mina is bezeten van ballet, maar krijgt al op haar twaalfde te horen dat ze niet de goede lichaamsbouw en niet de goede kleur heeft om danseres te worden. Dat is het begin van een groeiend zelfbewustzijn, ondanks het feit dat ze zwart is en een meisje, waar ze regelmatig pijnlijk mee geconfronteerd wordt. Oude bekenden voor de Voigt-fans zijn Dicey, die met haar ondoorgrondelijkheid en muur van afweer Mina's belangstelling wekt, Jeff, de gitaarspeler uit Niemand anders dan ik en Tamer Shipp , de enige jongen die ooit contact had met Bullet uit De hardloper. Mina ontmoet hem wanneer hij als jong getrouwd predikant in haar dorp komt in een soort zomeruitwisseling en beleeft haar eerste grote, maar onmogelijke liefde.
Wilhelmina Smiths heeft mij minder meegesleept dan de vorige Tillermanboeken. Dat komt omdat de geschiedenis uitwaaiert over een periode van vier jaren. Daarin draait het vooral om de zomers met de dominee en moet de rest van de tijd min of meer opgevuld worden. Mina heeft daar last van,. maar de lezer ook. Belangrijker reden is paradoxaal genoeg dat Voigt zo'n groot schrijfster is. Ze laat een verhaal altijd ontstaan uit haar hoofdpersoon. Ze richt al haar schrijversenergie als door een brandglas op één figuur, die `gedwongen' wordt laag na laag zijn gevoelens bloot te geven. Zowel Dicey, Jeff als Bullet verkeren - door hun ouders gekwetst en verlaten -- in een uiterst wankele situatie. Bij hen moet langer gezocht en dieper gespit worden voor de kern is bereikt, want ze zijn fundamenteler bedreigd dan Mina. Mina komt uit een hecht predikantengezin, is actief in haar vaders gemeente en houdt van muziek en dansen. Wat haar bedreigt komt van buitenaf en ze is beter toegerust om de problemen het hoofd te bieden. Zo ontstaat een Voigt-verhaal dat weliswaar minder intens is dan voorgaande boeken, maar wel recht doet aan, de persoon over wie het gaat.
De Man in het Botenhuis hoort niet bij de serie,. maar is duidelijk uit het brein en de pen van dezelfde schrijfster afkomstig. Het verhaal speelt in 1920 op een klein schiereiland aan de Amerikaanse oostkust, omspoeld door de zee en gehuld in mist. Een gezin lijdt onder de terugkeer van de vader uit de Eerste Wereldoorlog. Zijn gezicht is onherkenbaar verminkt en hij sluit zich op in het botenhuis om niemand onder ogen te hoeven komen. Gedreven door medelijden, woede en liefde wijdt de twaalfjarige dochter zich met grote hardnekkigheid aan het herstel van de communicatie. De schrijfster weet haar mooi en invoelbaar neer te zetten, op de grens van magisch en realistisch denken. Alles wordt met rust en aandacht beschreven: de indrukwekkende natuur, de, kleine dorpsgemeenschap, het koken van de soep en de gedachten van het meisje. Dezelfde rust en aandacht wordt ook van de lezer gevraagd.