Boekrecensie

Titel: Met het mes op tafel

Auteur: C. Voigt

Uitgever: Lemniscaat

De dag dat Tish haar mes laat zien

INGRID BROUWER

Eigenlijk is het genre niet aan mij besteed: kinderboeken die direct en zonder omwegen over Grote Hedendaagse Problemen gaan. Asielzoekers, oorlogsleed, kindermishandeling: het zijn onderwerpen die echt wel goede boeken kunnen opleveren, maar geef mij maar de ouderwetse kabouter, sprekende dieren, absurde humor of pedagogisch onverantwoorde spanning.

Het was dus met lichte tegenzin dat ik aan Met het mes op tafel van Cynthia Voigt begon, want dat gaat over incest, en wordt dan ook begeleid door telefoonnummers van instanties als het Buro Vertrouwensarts en de Kindertelefoon. Maar al gauw was ik totaal in het boek verdwenen, in de ergste vorm: kinderen afsnauwen, kat opzij duwen, telefoon laten rinkelen, dat werk.

Het gaat over Tish. Tish begint de dag met aan de ontbijttafel het overlevingsmes te tonen dat ze heeft aangeschaft om zich tegen haar stiefvader te beschermen. Een belangrijke dag is het, de dag dat ze heeft besloten dat het zo niet verder kan, dat ze anders ook bengelend aan een boom wordt gevonden, net als haar klasgenoot Miranda, dat ze in elk geval moet proberen zichzelf te helpen. In de loop van deze dag komt de lezer alles tegen wat hij van horen zeggen weet over incest. De angst, de walging, de machteloosheid, de afwerende moeder, de onwetende schoolvrienden, de bange leraren, de schaamte. Alles wat je niet had begrepen van het gedrag van een incest-slachtoffer - waarom vertelt ze het niet gewoon, waarom doet ze zo moeilijk, waarom dwingt ze haar moeder niet in te grijpen - wordt nu duidelijk. En het einde is, nee, niet happy, maar wel hoopvol.

Wat een fantastisch boek, en wat een gruwelijk boek. Ik wil het nooit meer lezen, en ik had het niet willen missen.

© Het Parool, 29 september 1995