De roeping van het vlees
Manon Uphoff, Begeerte. Uitgeverij Balans
Het laatste verhaal is heel vies. Een vrouw daagt een arme man uit
om twee hondendrollen op te eten. Als hij dat doet, mag hij haar huis hebben.
De man begint tot haar verbazing te eten. Om hem te stoppen, besluit
ze om zelf maar de tweede hoop te verorberen. Op het einde vragen beiden
zich af waarom ze het gedaan hebben. Tja.
Begeerte van Manon Uphoff is in ieder geval een opvallend debuut.
De verhalenbundel valt uiteen in twee gedeelten. In het eerste gedeelte
hebben de hoofdpersonen in de verhalen zijdelings met elkaar te maken.
Het tweede gedeelte, waaronder het bovengenoemde verhaal 'Poep' bestaat
uit op zichzelf staande verhalen.
Uit het hele boek komt een fascinatie voor seks en geweld naar voren.
Als je de verhalen bekijkt, lijken ze haast uit een incestverleden te stammen.
Vooral het verhaal 'Vlees' lijkt in deze richting te wijzen. Een meisje
weigert plotseling op een dag vlees te eten. Op zichzelf is dat niet erg,
maar haar vader is slager. Geen vlees eten is op het eerste niveau dus
gewoon vloeken in de kerk. Lees je het op een ander niveau dan staat
hier opeens veel meer. Behalve over gewoon vlees gaat dit verhaal ook over
de eerste sekservaring van het meisje. Ze wordt gepest op school en wordt,
nadat ze een keer vlucht voor een groepje, terecht in de handen van een
vies mannetje, dat precies doet watje van vieze mannetjes in de struiken
verwacht.
Als het meisje later bij haar tante logeert wordt ze opnieuw half verkracht
door een jongen. Jongens en mannen zijn in dit boek allemaal verkrachters.
Dat geeft te denken op den duur. Het openingsverhaal is wat dat betreft
illustratief. Daarin beslist een meisje zelf, in een soort
opwelling, om zichzelf te laten ontmaagden. Ze pikt een man in de kroeg
en gaat met hem mee naar huis. De ontmaagding is pijnlijk en daarop besluit
ze de man ook te laten lijden. Ze trekt met haar nagels striemen op zijn
rug en bijt in zijn lip. 'Jij moet ook vechten,' zegt ze. En op het einde
van het verhaal als ze de man weer heeft verlaten, ze wil hem nooit meer
terug zien, zegt ze: 'Ik heb in ieder geval gevochten'.
'Begeerte' bevat harde verhalen die lezen als een trein. Liefde en
tederheid komen er niet in voor. Vooral in de eerste samenhangende verhalen
werkt de combinatie seks en geweld wel, doordat je er een extra interpretatie
aan kunt geven. Het tweede gedeelte ontbeert die mogelijkheid; de verhalen
zijn platter en op het effect geschreven. Ik beschouw die verhalen ook
meer als een schrijfoefening. Tijd om het recensiecliché uit de
kast te halen: van die Uphoff zullen we nog wel meer horen in de toekomst.'
Coen Peppelenbos