Schrijver Terlouw, Jan

Titel Oosterscheide, windkracht 10

Jaar van uitgave 1976

Bron Vrij Nederland

Publicatiedatum 28-02-1976

Recensent Hans Dorrestijn

Recensietitel Bijna de W.F. Hermans van de jeugdliteratuur

Het merendeel van mijn kritieken is negatief, maar ik geef meteen toe dat een lovende bespreking veel meer van iemands schrijfvaardigheid vergt. Toch dank ik God als er eindelijk weer eens een jeugdboek van belang verschijnt. Jan Terlouws "Oosterschelde windkracht 10" is een meesterwerk. Wat een spanning! Wat een vaart! Dat is geen lezen meer, dat is vliegen! "Oosterschelde" hoort tot dat sort avonturenromans dat je met bonkend hart leest en dat ook nog iets verduidelijkt, aan de werkelijkheid iets toevoegt.

Terlouw beschikt over een heldere stijl, een aangename vertgeltrent en een grote verbeeldingskracht. Ffij is wat betreft zijn onderwerpen (Zeeland, de ramp, de Deltawerken, de oesterweek) zeer ter zake kundig hetgeen de geloofwaardigheid van zijn boek des te grote rrnaakt.

Anne, eenzeeuws meisje en haar verloofde Henk, een student aan de Technische Hogeschool in Delft, maken de atersnoodramp van 1953 mee. Van deze in literair opzicht sterk verwaarloosde gebeurtenis weet Terlouw visionaire beelden op te roepen. Voor het eerst drongen de verschrikkingen van de watersnood werkelijk tot me doord ank zij scenes als die waarin henk dagenlang verstijfd van kou op het losgeslagen dak van een schuur ronddrijft.

Behalve de ramp spelen nog veel andere motieven een rol, kunstig verweven met het hoofdthema. Terlouw, bijna de W. F. Hermans van de jeugdliteratuur! Bijna, want jammer geneog valt het boek in twee delen uit elkaar. In het tweede gedeelte is het belangrijkste onderwerp het al of niet afsluiten van de Oosterschelde en de strijd die door de milieubewuste groep "DOOD TIJD" gevoerd wordt tegen de heilloze plannen van Rijksaterstaat, een lichaam waarbij de inmiddels ingenieuw geworden student uit deel 1 werkzaam is. De auteur blijnkt uit in vindingrijkheid als het er op aankomt draden uit het ene deel in het tweede deel op te pakken en verder uit te werken, maar dat kan de breuk die in het werk zit niet verhelen. Natuurlijk wordt door de beschrijvingen van de rwnp de hardnekkigheid van de voorstandrs van het afsluiten der Oosterschelde veel begrijpelijker, maar de inleiding tot het in 1975 actuele conflict is veel te lang: het tweede deel is een op zichzelf staand boek geworden al goochelt Terlouw nog zo handig gegevens uit het eerste gedeelte naar het tweede. Uit het oogpunt van compositie lijkt me Terlouws werk bepaald zwak.

Dat neemt niet weg dat ook deel 11, een wonder van vernuft, zich laat lezen "als een roman". Als ik een zoon of dochter had, wist ik het wel.