Met de zogeheten '12-plus serie' van Carry Slee, met titels als Spijt!, Kappen!, Razend en Paniek, kun je in besprekingen twee kanten op. Ze zijn heel makkelijk af te branden om steeds dezelfde redenen, maar kunnen net zo goed worden geprezen omdat ze wonderbaarlijk goed blijken aan te sluiten bij de belevingswereld van pubers. Elk nieuw boek in deze serie verkoopt buitengewoon goed.
Dat zal de nieuwe loot aan de stam, Radeloos, al niet anders vergaan. Voor de meeste recensenten is het lezen van deze serie geen al te groot feest, omdat de verhalen elke keer exact hetzelfde geraamte hebben. Er is een kind - soms zijn het er ook twee - met problemen. Iemand gaat dood, er is een eetprobleem, er zijn drugs of er is drank in het spel, of iemand wil er iets te graag bijhoren, verzin het maar en het komt wel een keer voor. En steeds is er iemand die dat kind of die kinderen helpt om weer uit dat dal te klimmen. Of ze helpen elkaar. Carry Slee wijkt nooit van dat principe af. En waarom zou ze ook? De boeken doen het toch goed?
Volwassenen kunnen nog zo graag willen dat hun kroost goede literatuur leest, soms wil een kind simpelweg niet al te veel hoeven nadenken, maar gewoon wegdromen in een wereld die veel lijkt op die van hen, maar die ze vanaf een veilige afstand kunnen bekijken. Carry Slee heeft dat buitengewoon goed door en geeft de kinderen een kijkje in die wereld.
In Radeloos voelt Paco zich schuldig aan de dood van zijn vader. Hij vlucht in de drank en verwijdert zich steeds meer van zijn vrienden. Zijn klasgenote Yara is zo onzeker over zichzelf dat ze steeds dunner wil worden en met laxeermiddelen probeert het voedsel dat ze naar binnen propt zo snel mogelijk weer kwijt te raken. Kunnen Paco en Yara elkaar helpen? Ja natuurlijk, want zo gaat dat in de boeken van Carry Slee.
Maar als volwassenen mogen wegvluchten in Harry Potter of een lekkere thriller als ze even geen zin hebben om de hersenen te laten kraken, dan mogen kinderen dat ook. En niets is dan geschikter dan een boek van Carry Slee.