Tijger, tanga's en tongzoenen

 

Auteur
L. Rennison

Uitgever
Gottmer/H.J.W. Becht

Rubriek
Kinderboeken
Fictie 13 - 15 jaar

ISBN 9025731791

 

 

Trouw, 13 november 1999

 

Memorabel meidenboek over fladderige puber

 

NANDA ROEP

 

 

Zo'n beetje iedere vrouw heeft speciale herinneringen aan één specifiek boek uit haar kindertijd. Het boek namelijk, waarin de hoofdpersoon borsten krijgt, ongesteld wordt of voor het eerst met iemand tongzoent. 'Tijger, tanga's en tongzoenen' voldoet in alle opzichten aan de eisen van een memorabel meidenboek, en doet er nog een schepje humor bovenop.

'Tijger, tanga's en tongzoenen' is het debuut van de Engelse stand-up comédienne Louise Rennison (48). Deze komische achtergrond is te merken ook; de veertienjarige hoofdpersoon Georgia Nicholson vertelt in extremen, wat haar belevenissen ontzettend grappig maakt. Als ze bijvoorbeeld in de klas naast 'Misselijke Pamela Green' wordt gezet, klaagt ze: ,,Misselijke P. Green is zo saai dat je zin krijgt je polsen open te snijden als je alleen maar naar haar kijkt'. Of als ze zenuwachtig is als ze een jongen moet kussen: ,,Ik denk, nee bedankt, ik steek nog liever mijn hoofd in een zak palingen'.

Georgia leeft met haar ouders, haar kleine zusje Libby en de kat Tijger, die regelmatig last heeft van zijn 'ik-ben-een-woeste-leeuw-aanvallen'. Het hele boek lang ligt Tijger ergens op de loer, bespringt hij iets, of komt hij juist terug van een aanval op een levend organisme.

Met haar vader heeft Georgia zoals de meeste tienermeiden een moeizame relatie. ,,Pap wil me per se om twaalf uur komen halen. Het heeft geen zin ertegen in te gaan, dan zegt hij alleen maar: 'Je mag van geluk spreken, in mijn tijd. . . bla bla bla', en dan zitten we weer in de Middeleeuwen, of de jaren zeventig zoals hij het noemt.'

Ze vertelt haar belevenissen niet aan ons, de lezers, maar aan haar dagboek. Dat is een lastige, want beperkende vorm die Rennison voor haar eersteling heeft gekozen, maar ze wordt er niet

door gehinderd. Door handig gebruik te maken van de tijdstippen waarop Georgia in haar dagboek schrijft, keert ze de beperkingen zelfs in haar voordeel.

Als een bepaalde gebeurtenis indruk heeft gemaakt op Georgia, schrijft ze laat op de avond nog een korte zin of uitroep, waarmee soepel wordt aangegeven dat het haar nog steeds bezighoudt. Nadat ze bijvoorbeeld eindelijk eens heeft geweigerd te doen wat de twee ruige meiden uit de klas wilden (in dit geval stelen), schrijft Georgia: ,,20.00 uur. Jas belde. 'Iedereen heeft het over je - het is fantastisch!' 20.30 uur. Ik ben een meid met kloten. (Ik weet eigenlijk niet wat het vrouwelijke equivalent van 'kloten' is. . . Vast niet iets met 'eierstokken'. Ik ben een meid met eierstokken klinkt op de een of andere manier niet hetzelfde.) 24.00 uur. Yessss!!!!'

Jas is Georgia's beste vriendin, maar het is een vriendschap waar de honden soms geen brood van lusten. Op aandringen van klasgenoten moeten ze cijfers geven voor elkaars uiterlijkheden (zonder cijferlijst geen meidenboek) - zoals de neus, ogen, haren. . . Jas geeft Georgia een 6,3 voor haar mond, en Georgia vraagt gekrenkt waarom: ,,'Het is hoe je lacht, weet je'. 'Hoe lach ik dan?' 'Nou, als je lacht, omdat je zo'n grote mond hebt. . .' 'Ja, ga verder. . .' 'Nou, dan splijt je gezicht zo ongeveer in tweeën en daardoor, nou, gaat je neus nog wijder uit staan'.'

Die neus van Georgia, is, vanuit welke hoek je hem ook bekijkt, 'echt een gigantische, zompige neus', en haar grootste probleem. Oftewel: Georgia leeft behoorlijk zorgeloos. Als ze op een 'onbewaakt moment' haar neuscomplex deelt met haar moeder, geeft die make-up adviezen aan haar dochter. En omdat het zo heerlijk is uit dit boek te citeren, volgt nu Georgia's reactie: ,,Verkeerd antwoord, mam. Het goede antwoord is: 'Je bent prachtig, Georgia, er is niets mis met je neus'. Dat zei ik niet, ik gunde het haar niet. In plaats daarvan zei ik, met een mond vol brood zodat ik het kon ontkennen als dat nodig was: 'Mam, ik wil er niet uitzien zoals jij en je vriendinnen vroeger. Ik heb de foto's gezien en tegenwoordig wil niemand meer op Abba lijken'.'

Dit citaat sluit meteen aan op een klein punt van kritiek dat ik toch wil noemen omdat het bij pubers nu eenmaal nauw komt. Of tieners tegenwoordig nog steeds het parfum Loulou dragen, weet ik niet, maar in ieder geval gaan ze hun eerste schooldag niet gekleed in een kokerrokje, kousen, bretels en enkellaarsjes. Dan zouden ze nog liever wél op Abba lijken. Gelukkig haalt Rennison verder nauwelijks modegevoelige onderwerpen aan.

Natuurlijk spelen verliefdheid en jongens een grote rol in het leven van Georgia. De jongen die haar hart heeft gestolen, Robbie, noemt ze regelrecht de SeksGod, ook al heeft ze amper seksuele ervaring. Als hij haar eindelijk kust, schrijft ze aan haar dagboek: ,,De SeksGod is geland. Het was zo mega'. Maar de ervaringen die ze tot die tijd heeft opgedaan met andere jongens zijn misschien wel grappiger en indrukwekkender.

'Tijger, tanga's en tongzoenen' is ronduit een zeer geslaagd debuut. Het is een zorgeloos verhaal in een vlotte stijl over een fladderige puber die extreem grappig, maar ook lief en menselijk is. Een aanrader voor elke tienerdochter.